Recenzja książki "Opowieść zombilijna"

Adam Roberts. Opowieść zombilijna.
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 22,40 zł  24,90

Zastanawialiście się kiedyś, co jodły z północnej Europy mają wspólnego z Chrystusem? Albo dlaczego pakujemy prezenty zamiast po prostu je wręczać? No i o czym właściwie są te wszystkie kolędy? Odpowiedź jest równie prosta, co przerażająca – wszystko to ma przypominać nam o ZOMBIE!

Ostatni wieczór przed wigilią. Ebenezer Scrooge nie przejmuje się świąteczną atmosferą i jak zwykle pracuje do późna. Jednak nawet on czuje, że w powietrzu wisi coś dziwnego – i to dosłownie, od rana bowiem Londyn spowija złowieszcza mgła. W tym samym czasie na miejskim cmentarzu odbywa się pogrzeb Boba Marleya, który okazuje się być o wiele mniej martwy, niż życzyliby sobie tego ksiądz i grabarz…

Adam Roberts w swojej „Opowieści zombilijnej” parodiuje jedną z najbardziej znanych powieści Karola Dickensa. Jesteśmy świadkami ataku hord wygłodniałych zombie na królową Anglii. Wraz z duchem przyszłości obserwujemy kontynent opanowany przez zarazę zombie oraz Scrooge'a – weterana zażartych walk o przetrwanie ludzkości. Zupełnie jakby ktoś wybrał najciekawsze elementy „Jestem legendą”, „28 dni później” oraz „Mgły” i połączył je w jedną całość.

Autor powieści zwraca dużą uwagę na język – prowadzi z czytelnikiem grę, co chwila wychodzi z roli wszystkowiedzącego narratora i tłumaczy, co właściwie miał na myśli. Duża pochwała należy się także tłumaczowi, który umiejętnie przełożył gry słowne, a gdy było to niemożliwe, to albo zastępował je innymi, albo w ostateczności tłumaczył w przypisie.

„Opowieść zombilijna” z początku prezentuje się bardzo dobrze, a lekturze towarzyszą salwy głośnego śmiechu. Jednak później autor coraz bardziej zaczyna skupiać się na akcji, która nie jest specjalnie udana. Zamiast tego mógłby się skoncentrować na zabawnych przemyśleniach (np. o pozytywnych cechach Scrooge`a), dodać więcej fragmentów parodystycznych. Czytając, odnosi się wrażenie, że Adam Roberts miał dobry pomysł na początek, a reszta została wymyślona trochę na siłę. Mimo tego zalecam tę pozycję jako remedium na poświąteczne poczucie kiczu.