1. fragment z książki "Migotliwa wstęga: Pościg"

Drogi Przybyszu!
Witamy w układzie Epsilon Eridani.
Mamy nadzieję, że mimo tego, co się wydarzyło, Twój pobyt tutaj okaże się przyjemny. W dokumencie tym przedstawiamy niektóre kluczowe wydarzenia naszej najnowszej historii. W ten sposób pragniemy ułatwić Ci wejście w kulturę, która istotnie różni się od tej, jakiej oczekiwałeś, wsiadając na statek. Zwróć uwagę, że przed Tobą przybyli tu inni. Dzięki ich doświadczeniu stworzyliśmy ten dokument tak, by pomóc Ci złagodzić szok wywołany dostosowaniem kulturowym. Przekonaliśmy się, że koloryzowanie lub umniejszanie prawdy o tym, co się stało - co nadal się dzieje - jest wysoce szkodliwe, najlepiej zaś - a opieramy to na statystycznym badaniu sytuacji podobnych do Twojej - przedstawić fakty otwarcie i uczciwie.
Przewidujemy Twoją reakcję: najpierw niedowierzanie, potem wściekłość, wreszcie zaprzeczenie.
Należy zdawać sobie sprawę z tego, że to reakcja normalna. Równie ważne jest, byś sobie uświadomił - nawet w tym wczesnym stadium - że kiedyś dostosujesz się i pogodzisz z prawdą. Do tego czasu mogą upłynąć dni, może nawet tygodnie lub miesiące, ale - poza odosobnionymi przypadkami - chwila ta zawsze nadchodzi. Gdy spojrzysz na to z perspektywy, pożałujesz, że nie zmusiłeś się do skrócenia okresu dojścia do akceptacji. Zrozumiesz, że dopiero po zakończeniu tego procesu stało się możliwe osiągnięcie czegoś w rodzaju szczęścia.
Zacznijmy zatem proces dostosowania.
Z powodu fizycznego ograniczenia prędkości komunikacji w zakresie skolonizowanej przestrzeni - które nie może przekroczyć prędkości światła - wszelkie wiadomości z innych układów słonecznych są naturalnie przestarzałe - często o co najmniej całe dziesięciolecia. Twój sposób postrzegania głównej planety naszego układu, Yellowstone, jest zapewne oparty na nieaktualnych informacjach.
Od ponad dwóch wieków - w zasadzie aż do ostatnich czasów - Yellowstone przeżywałaBelle Epoque - tak to określała większość współczesnych obserwatorów. Był to niesłychany złoty okres w sferze rozwoju społecznego i technicznego; nasz wzorzec ideologiczny, wszyscy postrzegali to jako niemal doskonały system rządów.
Yellowstone zrodziła wiele owocnych przedsięwzięć - w tym założenie kolejnych kolonii w innych układach słonecznych oraz ambitne wyprawy naukowe do krańców znanego człowiekowi kosmosu. Na planecie i w Migotliwej Wstędze przeprowadzono wizjonerskie eksperymenty społeczne, w tym kontrowersyjne, choć pionierskie dzieło Calvina Sylveste'a i jego uczniów. W cieplarnianej atmosferze innowacji bujnie rozkwitali wielcy artyści, filozofowie i uczeni. Odważnie stosowano techniki wzmacniania neuralnego. Inne kultury ludzkie podejrzliwie traktowały Hybrydowców, ale my, Demarchiści, bez obaw przyjąwszy pozytywne aspekty metod podnoszenia sprawności umysłu, ustanowiliśmy zasady współpracy z Hybrydowcami, które umożliwiły nam wykorzystanie ich technologii. Dzięki ich napędom statków kosmicznych zasiedliliśmy znacznie więcej układów niż zrobiły to te cywilizacje, które wdrożyły gorsze modele społeczne.
To były rzeczywiście wspaniałe czasy. I prawdopodobnie taki stan rzeczy spodziewaliście się tu zastać.
Niestety, rzeczywistość jest inna.
Przed siedmioma laty coś się stało z naszym układem. Nawet obecnie nie znamy dokładnie jej pochodzenia i mechanizmu rozprzestrzeniania, ale najprawdopodobniej zaraza przybyła na pokładzie jakiegoś statku, przypuszczalnie w formie uśpionej i bez wiedzy załogi. Mogła nawet przybyć wiele lat wcześniej. Jest raczej mało prawdopodobne, byśmy kiedyś odkryli prawdę - zbyt wiele informacji uległo zniszczeniu. Zaraza wymazała lub uszkodziła cyfrowe archiwa naszej planety. W wiele wypadkach możemy korzystać jedynie z ludzkiej pamięci, a pamięć ludzka bywa zawodna.
Parchowa zaraza zaatakowała samą istotę naszego społeczeństwa.
Nie był to ani wirus wyłącznie biologiczny, ani wyłącznie software'owy, lecz dziwna, zmienna chimera obu typów. Nigdy nie wyizolowano czystej postaci szczepu, ale w czystej formie musiał przypominać jakiś nanomechanizm analogiczny do molekularnych zestawów stosowanych przez nas w technologii medmaszyn. Bez wątpienia miał obce pochodzenie. Nasze interwencje przeciw zarazie potrafiły ją co najwyżej spowolnić, a najczęściej pogarszały stan rzeczy. Zaraza adaptuje się do naszych środków, potrafi je diametralnie zmienić i zwrócić przeciw nam, jakby prowadzona jakąś ukrytą inteligencją. Nie wiemy, czy została skierowana specjalnie przeciw ludzkości, czy tylko po prostu mieliśmy strasznego pecha.
Na podstawie wcześniejszych doświadczeń można założyć, że najprawdopodobniej dochodzisz teraz do wniosku, że ten dokument to mistyfikacja. Z doświadczenia wiemy również, że zaprzeczanie przyspieszy proces dostosowania o mały, lecz statystycznie istotny czynnik.
Ten dokument to nie mistyfikacja.
Parchowa zaraza rzeczywiście zaatakowała, a skutki są znacznie poważniejsze, niż moglibyście sobie wyobrazić. Gdy się objawiła, nasze społeczeństwo nasycały tryliony maleńkich maszyn. Były naszymi sługami, którzy nie myśleli, nie narzekali, a dawali życie i kształtowali materię. Mimo to prawie nie poświęcaliśmy im uwagi. Niezmordowane roiły się w naszym krwioobiegu; nieustannie trudziły się w naszych komórkach, skupiały w naszych mózgach, podłączając nas do demarchistowskiej sieci natychmiastowego podejmowania decyzji. Poruszaliśmy się w wirtualnych środowiskach utkanych przez bezpośrednią manipulacją naszym mechanizmem zmysłowym albo skanowaliśmy i ładowaliśmy nasze umysły do systemów komputerowych pracujących z szybkością błyskawicy. Wykuwaliśmy i rzeźbiliśmy materię w skali gór; z materii komponowaliśmy symfonie; sprawialiśmy, że tańczyła w rytm naszych kaprysów niczym ujarzmiony ogień. Tylko Hybrydowcy bardziej zbliżyli się do Bóstwa... a niektórzy twierdzą, że nie byliśmy za nimi zbyt daleko.
Z surowych skał i lodu maszyny stworzyły dla nas orbitujące miasta-państwa, potem dostosowały bezwładną materię, by służyła życiu w stworzonych biomach. Maszyny myślące zrządzały miastami-państwami, nadzorowały dziesięć tysięcy habitatów Migotliwej Wstęgi, krążących wokół Yellowstone. To dzięki maszynom amorficzna architektura Chasm City zyskała bajeczne, fantastyczne piękno.
Tego wszystkiego już nie ma.
Było gorzej, niż myślisz. Gdyby zaraza zabiła tylko nasze maszyny, miliony by wprawdzie umarły, ale taką katastrofę dałoby się opanować, potrafilibyśmy się z niej wydobyć. Jednak zaraza nie ograniczyła się wyłącznie do destrukcji. Weszła w sferę sztuki - sztuki perwersyjnej i sadystycznej. Spowodowała, że nasze maszyny zaczęły ewoluować w sposób niekontrolowany - niekontrolowany przez nas - i zaczęły tworzyć nowe dziwaczne układy symbiotyczne. Budynki, zmienione w gotyckie koszmary, zamknęły nas w pułapce i nie mogliśmy uciec przed ich śmiercionośną transfiguracją. Maszyny w naszych komórkach, w krwi, w naszych głowach zrywały pęta i rozmazywały się w nas, niszcząc żywą tkankę. Zmienialiśmy się w oślizły larwi zlepek ciała i maszyn. Pogrzebani zmarli nadal się rozrastali, łączyli i rozprzestrzeniali, zlewali z miejską architekturą.
Czasy grozy jeszcze się nie skończyły. Jednak nasz pasożyt - jak każda efektywna zaraza - dba o to, by nie dobić całkowicie populacji swego żywiciela. Umarły dziesiątki milionów, ale dziesiątki milionów ukryło się w swoistych sanktuariach - hermetycznie zamkniętych enklawach w mieście lub na orbicie. Ich medmaszyny otrzymały awaryjny rozkaz destrukcji i rozsypały się w proch, który bez szkody został usunięty z ciała. Chirurdzy pracowali pełną parą, by z głów wymontować implanty, nim zaraza je zaatakuje. Inni ludzie, tak związani ze swymi maszynami, że nie mogli z nich zrezygnować, szukali ratunku w zimnym śnie. Wybrali pochówek w zapieczętowanych wspólnych kriokryptach... albo całkowicie opuścili układ. Tymczasem nowe dziesiątki milionów napłynęło do Chasm City z orbity, uciekając przed zagładą Migotliwej Wstęgi. Niektóre z tych osób należały do elity bogaczy w układzie, ale stali się równie biedni jak większość uchodźców w historii. To co zastali w Chasm City, na pewno ich nie pocieszyło...

Wyjątki z dokumentu dla nowo przybyłych, rozpowszechnionego bezpłatnie w kosmosie wokół Yellowstone, rok 2517.

Jeden

Zapadał zmrok, gdy Dieterling i ja przybyliśmy do podstawy mostu.
- Musisz coś wiedzieć o Czerwonorękim Vasquezie - powiedział Dieterling. - Nigdy go tak przy nim nie nazywaj.
- Dlaczego?
- Bo to go wkurza.
- No i co z tego? - Zatrzymałem kołowiec i zaparkowałem go wśród zbieraniny pojazdów, stojących rządkiem po jednej stronie ulicy. Puściłem stabilizatory; przegrzany silnik pachniał jak gorąca lufa karabinu. - Nie mamy zwyczaju przejmować się odczuciami hołoty - odparłem.
- No tak, ale tym razem trzeba wykazać nadmiar ostrożności. Vasquez nie jest wprawdzie najjaśniejszą gwiazdą w konstelacji kryminalistów, ale ma przyjaciół, a za sobą serię nadzwyczaj sadystycznych czynów. Więc zachowuj się jak najlepiej.
- Wstrzelę się w tę rolę najlepiej jak umiem.
- Tak... ale nie zostaw za dużo krwi na podłodze.
Wysiedliśmy z kołowca. Wyciągałem szyję, by objąć wzrokiem most. Dziś widziałem go po raz pierwszy -to była moja pierwsza wyprawa nie tylko do Strefy Zdemilitaryzowanej, ale i do Nueva Valparaiso; most wydawał się absurdalnie olbrzymi, nawet gdy patrzyło się na niego z odległości piętnastu - dwudziestu kilometrów. Łabędź - rozdęty i czerwony, z gorącą jaśniejszą plamką w centrum - chował się już za horyzont, ale nawet w tym świetle widać było nitki mostu i od czasu do czasu małe koraliki wind zjeżdżających lub wznoszących się w kosmos. Zastanawiałem się, czy nie przybyliśmy za późno. Może Reivich zdążył już wsiąść do windy? Vasquez zapewnił nas jednak, że człowiek, na którego polujemy, nadal jest w mieście, upraszcza sieć swoich aktywów na Skraju Nieba i przenosi fundusze na rachunki długoterminowe.
Dieterling poszedł na tył kołowca - z zachodzącymi na siebie segmentami opancerzenia jednokołowy samochód przypominał pancernika - i z trzaskiem otworzył mały bagażnik.
- Cholera, brachu, omal nie zapomniałem płaszczy.
- Prawdę mówiąc, miałem nadzieję, że zapomnisz.
- Wkładaj i nie narzekaj! - Rzucił mi płaszcz.
Włożyłem płaszcz na warstwy odzieży, które miałem na sobie. Brzeg płaszcza omiatał powierzchnię ulicznych kałuży z błotnistą deszczówką; arystokraci tak się lubili nosić, jakby prowokując, by przydeptywano im poły szat. Dieterling też zarzucił płaszcz na ramiona i zaczął przebierać w opcjach doboru wzorów umieszczonych na rękawie. Krzywił się z niesmakiem na kolejne krawieckie propozycje.
- Nie. Nie... Na litość Boską, nie. Też nie. To też się nie nadaje.
Wyciągnąłem rękę i położyłem palec na jednej z jego naszywek.
- Masz. Wyglądasz zabójczo. Teraz się zamknij i podaj mi pistolet.
Przedtem wybrałem na swoim płaszczu barwę perłową - na takim tle pistolet nie powinien się odcinać. Dieterling wyjął z kieszeni marynarki małą broń i podał mi ją po prostu jak pudełko papierosów.
Pod gładką plastikową półprzezroczystą powierzchnią pistoletu widniał labirynt części wewnętrznych.
Był to pistolet nakręcany, wykonany całkowicie z węgla - głównie diamentu, ale zastosowano też fullereny do smarowania i magazynowania energii. Nie miała żadnych części metalowych, żadnych materiałów wybuchowych czy obwodów elektrycznych. Tylko skomplikowany układ dźwigni i zapadek, smarowanych kulkami fullerenu. Pistolet strzelał diamentowymi strzałkami stabilizowanymi obrotowo, napędzanymi dzięki relaksacji fullerenowych spirali zwiniętych niemal do granicy zerwania. Nakręcało się go kluczem, jak zabawkę. Broń nie posiadała urządzeń celowniczych, systemów stabilizujących ani lokatorów celu.
I tak nie miało to znaczenia.
Wsunąłem pistolet do kieszeni płaszcza, pewien, że nikt z przechodniów nie zauważył przekazania broni.
- Obiecałem, że wybiorę ci cacko - rzekł Dieterling.
- Ujdzie.
- Tylko tyle? Tanner, jestem rozczarowany. Ten przedmiot ma w sobie niesamowite niecne piękno. Sądzę nawet, że otwiera wyraźne możliwości łowieckie.
Cały Miguel Dieterling, cały on, pomyślałem. Na wszystko patrzy z punktu widzenia myśliwego.
Usiłowałem się uśmiechnąć.
- Zwrócę ci to w jednym kawałku. A gdyby się nie udało, wiem, jaki prezent dać ci na Gwiazdkę.
Ruszyliśmy w stronę mostu. Żaden z nas nie był przedtem w Nueva Valparaiso, no i co z tego. Jak większość sporych miast na tej planecie, również i to miało w swym założeniu coś z gruntu znajomego; nawet nazwy ulic brzmiały znajomo. Plany większości naszych osad oparto o deltoidalną strukturę ulic z trzema głównymi arteriami biegnącymi z wierzchołka centralnego trójkąta o boku jakichś stu metrów. Wokół tego ośrodka tworzono zwykle coraz większe trójkąty, wreszcie struktura geometryczna psuła się, tworząc plątaninę rozrzuconych przedmieść i nowo zabudowywanych stref. Miasto decydowało, jak wykorzystano centralny trójkąt, i zwykle zależało to od tego, ile razy miasto było okupowane i bombardowanepodczas wojny. Tylko w nielicznych wypadkach pozostawał jakiś ślad po deltokształtnym promie, wokół którego wyrosło osiedle.
Nueva Valparaiso też powstało w ten sposób. Ulicom nadano zwykłe nazwy: Omdurman, Norquinco, Armesto i tak dalej, ale centralny trójkąt został pogrzebany pod konstrukcją mostu, który okazał się na tyle istotny dla obu wojujących stron, że przetrwał bez uszczerbku. Wyrastał błyszczący i czarny, trzema ścianami, każda o długości trzystu metrów. Przypominał kadłub statku, ale jego dolne poziomy obrosły w hotele, restauracje, kasyna i burdele. Nawet gdyby most tu nie sterczał, już sam wygląd ulicy świadczył o tym, że znajdujemy się w starej dzielnicy blisko miejsca lądowania. Niektóre budynki powstały ze spiętrzonych gondoli towarowych, w których wykuto okna i drzwi, a potem w ciągu dwóch i pół wieku przyozdobiono architektonicznymi detalami.
- Hej tam! - odezwał się jakiś głos. - Tanner Pieprzony Mirabel.
W zacienionym portykustał oparty o mur mężczyzna. Sprawiał wrażenie, że nie ma nic do roboty poza oglądaniem pełzających owadów. Dotychczas miałem z nim do czynienia tylko za pośrednictwem wideo albo telefonu, i zawsze krótko z nim rozmawiałem. Spodziewałem się zobaczyć kogoś znacznie wyższego i mniej szczurowatego. Czerwonawe zęby spiłował na ostro, na pociągłej twarzy wyrastała nierówna szczecina, długie czarne włosy sczesał do tyłu z bardzo niskiego czoła. Jego płaszcz, ciężki jak mój, sprawiał wrażenie, jakby za chwilę miał mu się zsunąć z ramion. W lewej ręce trzymał papierosa - wkładał go to i rusz do ust - a prawa dłoń zniknęła w kieszeni płaszcza i jakoś nie chciała się wynurzyć.
Nie okazałem zdziwienia, że nas śledził.
- Vasquez - powiedziałem - zakładam, że wziąłeś naszego człowieka pod nadzór?
- Teee, Mirabel, bez obaw, facet się nie wysiusia bez mojej wiedzy.
- Ciągle porządkuje swoje sprawy?
- No, wiesz, jakie są te bogate dzieciaki. Muszą dbać o interes. Jeśli o mnie chodzi, wjechałbym po moście jak gówno na kółkach. - Wskazał papierosem Dieterlinga. - To ten facet od wężów?
- Jeśli tak to określisz... - Dieterling wzruszył ramionami.
- Nielicha robota polować na węże. - Ręka z papierosem wykonała gest celowania i strzelania z pistoletu, zapewne w wyimaginowaną hamadriadę. - Moglibyście mnie wycisnąć do swojej następnej wyprawy?
- Nie wiem - odparł Dieterling. - Raczej nie używamy żywej przynęty. Ale porozmawiam z szefem i zobaczę, co się da zrobić.
Czerwonoręki Vasquez błysnął zaostrzonymi zębami.
- Zgrywus jesteś. Podobasz mi się, Wężu. Ale z drugiej strony pracujesz dla Cahuelli i musisz mi się podobać. A tak przy okazji, jak mu się wiedzie? Słyszałem, że Cahuella oberwał tak samo paskudnie jak ty, Mirabel. Więcej, doszły mnie złe plotki, że się nie wylizał.
Nie zamierzaliśmy teraz informować o śmierci Cahuelli, dopóki nie przemyślimy wszystkich konsekwencji, ale najwyraźniej złe wiadomości dotarły do Nueva Valparaiso przed nami.
- Zrobiłem dla niego, co mogłem - powiedziałem.
Vasquez powoli i mądrze kiwał głową, jakby właśnie potwierdziły się jego najświętsze przekonania.
- Tak słyszałem. - Położył mi na ramieniu lewą dłoń, trzymając papierosa jak najdalej od perłowej tkaniny płaszcza. - Mówiono, że z urwaną nogą jechałeś przez pół planety, żeby przywieźć do domu Cahuellę i jego dziwkę. Człowieku, to kawał gównianego bohaterstwa, nawet jak na białookiego. Opowiesz mi wszystko przy pisco, a Wąż zapisze mnie na swoją następną wyprawę. Zgoda, Wężu?
Szliśmy w stronę mostu.
- Teraz nie czas na takie rzeczy - powiedziałem. - To znaczy na drinki.
- Mówiłem już, nie przejmuj się. - Vasques kroczył przed nami, jedną rękę ciągle trzymał w kieszeni. - Nie rozumiem was. Wystarczy jedno słowo, a sprawa Reivicha znika, zostaje po nim plama na podłodze. Moja propozycja nadal jest aktualna, Mirabel.
- Muszę go wykończyć osobiście.
- Taa, słyszałem - odparł Vasquez. - Coś w rodzaju wendetty. Coś tam miałeś z dziwką Cahuelli, nie?
- Subtelność nie należy do twoich mocnych stron, Czerwony.
Zobaczyłem, że Dieterling się krzywi. W milczeniu zrobiliśmy jeszcze parę kroków, po czym Vasquez odwrócił się i spojrzał na mnie.
- Co powiedziałeś?
- Słyszałem, że za plecami nazywają cię Vasquez Czerwonoręki.
- A jeśli nawet, to nie twój zasrany interes.
Wzruszyłem ramionami.
- Nie wiem. A z drugiej strony, jaki interes masz w tym, co tam było między mną a Gittą?
- Dobrze już, Mirabel. - Zaciągnął się papierosem dłużej niż zwykle. - Chyba się rozumiemy. Nie lubię, jak ludzie mnie o niektóre sprawy wypytują, a ty nie lubisz, jak ludzie ciebie o niektóre rzeczy wypytują. Ja tam nie wiem, człowieku, może rżnąłeś Gittę. - Patrzył, jak się najeżam. - Ale jak powiedziałeś, nie mój interes. Więcej nie zapytam. Naweto tym nie pomyślę. Ale wyświadcz mi przysługę, dobrze? Nie nazywaj mnie Czerwonorękim. Wiem, że Reivich zrobił ci coś paskudnego w tej dżungli. Gadali, że było to bardzo nieprzyjemne i omal nie umarłeś. Ale zrozum jedno: mamy tu przewagę liczebną. Moi ludzie cały czas was obserwują. Więc lepiej, żebyś mnie nie obrażał. A jeśli mnie wkurzysz, to tak ci dam popalić, że to, co ci zrobił Reivich, uznasz za koci-łapci.
- Moim zdaniem - odezwał się Dieterling - powinniśmy wierzyć temu dżentelmenowi. Zgadzasz się, Tanner?
- Powiedzmy, że obaj dotknęliśmy swoich czułych punktów - odparłem po dłuższym upartym milczeniu.
- Taa - potwierdził Vasquez. - To mi się podoba. Ja i Mirabel jesteśmy gwałtownicy i musimy mieć nieco wzajemnego szacunku dla swoich wrażliwości. Zgoda. Pójdźmy na pisco i czekajmy, aż Reivich zrobi ruch.
- Nie chcę zbyt oddalać się od mostu.
- Da się zrobić.
Vasquez przecierał nam drogę, rozpychając się niefrasobliwie w tłumie wieczornych spacerowiczów. Z najniższego poziomu spiętrzonych gondoli dobiegało zawodzenie akordeonu, powolne i uroczyste jak pieśń żałobna. Młodzi spacerujący parami po ulicach wyglądali raczej na miejscowych niż arystokratów. Ubrani tak, jak im na to pozwalały środki, autentycznie swobodni, przystojni ludzie o roześmianych twarzach, szukali miejsca, gdzie mogliby coś zjeść, pograć lub posłuchać muzyki. Wojna prawdopodobnie wywarła jakiś wpływ na ich życie: może stracili przyjaciół lub kogoś bliskiego, ale Nueva Valparaiso znajdowało się na tyle daleko od frontów, że wojna nie zajmowała w myślach młodzieży ważnego miejsca. Trudno im było nie zazdrościć. Jakże bym chciał wejść z Dieterlingiem do baru i upić się na umór, zapomnieć o mechanicznym pistolecie, o Reivichu, zapomnieć, po co przyszedłem pod ten most.
Oczywiście spacerowali tu również inni. Żołnierze na przepustce po cywilnemu, choć rozpoznawalni po agresywnie przyciętych włosach,galwanicznie stymulowanych muskułach ze zmiennobarwnymi kameleoflażowymi tatuażami na ramionach, po dziwnie asymetrycznej opaleniźnie na twarzy: jedno oko mieli w obwódce bladego ciała, w miejscu, gdzie zwykle opuszczali przymocowany do hełmu monokl celowniczy. Żołnierze ze wszystkich stron konfliktu dość swobodnie się ze sobą mieszali, unikali zatargów ze spacerującą milicją strefy zdemilitaryzowanej. Tylko milicjanci mogli nosić broń w tej strefie; otwarcie trzymali pistolety w sztywnych białych rękawicach. Nie zamierzali niepokoić Vasqueza, a nas - mnie i Dieterlinga - też by nie zaczepili, nawet gdybyśmy z nim nie szli. Może i wyglądaliśmy na goryli wepchniętych w garnitury, ale trudno by było nas wziąć za czynnych żołnierzy. Przede wszystkim obaj wyglądaliśmy za staro, dobiegaliśmy wieku średniego. Na Skraju Nieba znaczyło to mniej więcej to samo co w całej człowieczej historii: cztery do sześciu krzyżyków.
Niewiele jak na połowę ludzkiego życia.
Dieterling i ja trzymaliśmy formę, ale nie wyglądaliśmy na żołnierzy w służbie czynnej. Przede wszystkim żołnierska muskulatura nigdy nie wyglądała dokładnie tak jak ludzka, ale przybrało to formy ekstremalne od tamtych czasów, gdy byłem białookim. Dawniej mogłeś jakoś uzasadniać, że potrzebne ci szprycowane mięśnie do noszenia broni. Od tamtego czasu rynsztunek znacznie ulepszono, ale żołnierze tutaj na ulicy mieli ciała jakby stworzone przez absurdalnie przesadnego rysownika komiksów. Na polu walki wrażenie wzmacniał jeszcze kontrast z małogabarytową, modną teraz bronią, którą mogłoby utrzymać małe dziecko.
- Tutaj - powiedział Vasquez.
Jego mieszkanie było jednym z konstruktów pasożytniczo narosłych wokół podstawy mostu. Poprowadził nas w krótką ciemną uliczkę, potem przez nieoznaczone drzwi otoczone hologramami węży. Pomieszczenie wewnątrz okazało się kuchnią, wielką jak kuchnia fabryczna, wypełnioną kłębami pary. Mrużyłem oczy, wytarłem pot z twarzy, schylając się pod groźnymi kuchennymi przyrządami. Zastanawiałem się, czy Vasquez użył ich już kiedyś w swej działalności pozakuchennej.
- Dlaczego on jest taki przewrażliwiony na punkcie Czerwonorękiego? - spytałem szeptem Dieterlinga.
- To długa historia - odparł. - I nie chodzi tylko o rękę.
Od czasu do czasu z pary wyłaniał się nagi do pasa kucharz, którego po coś posłano; twarz miał częściowo schowaną za plastikowa maską do oddychania. Vasquez rozmawiał z dwoma kucharzami, a tymczasem Dieterling zanurzył sprawnie palce w garnku z wrzątkiem i coś wyłowił, a potem próbnie ukąsił.
- To Tanner Mirabel, mój znajomy - powiedział Vasquez do starszego kucharza. - Facet był białookim, więc z nim nie zadzieraj. Zatrzymamy się tu trochę. Przynieś nam coś do picia. Pisco. Mirabel, jesteś głodny?
- Niezbyt. Miguel już się chyba częstuje.
- Dobrze. Ale według mnie, Wężu, szczur dziś czymś zalatuje.
Dieterling wzruszył ramionami.
- Jadałem gorsze rzeczy, możesz mi wierzyć. - Włożył do ust kawałek. - Mniam, niezły szczurek. Norweski, tak?
Vasquez zaprowadził nas do pustej sali kasyna za kuchnią. Początkowo wydawało mi się, że tylko my tu jesteśmy. W dyskretnie oświetlonym pomieszczeniu, przepysznie obitym zielonym pluszem, na postumentach, umieszczonych w strategicznych miejscach, stały pykające nargile. Ściany pokryte były obrazami w tonacji brązu, ale gdy przyjrzałem im się bliżej zobaczyłem, że to nie malowidła, lecz mozaiki stworzone z kawałków różnych gatunków drewna staranie przyciętych i posklejanych. Niektóre kawałki drewna lekko migotliwe pochodziły zapewne z kory drzewa hammadriadowego. Wszystkie obrazy miały jeden wspólny temat: przedstawiały sceny z życia Skya Haussmanna. Flotylla pięciu statków pokonuje przestrzeń między układem Ziemi a naszym; Tytus Haussmann z pochodnią w dłoni znajduje swego syna samotnego i w ciemności po wielkim zaciemnieniu; Sky odwiedza swego ojca w ambulatorium na statku, przed śmiercią Tytusa z ran odniesionych podczas obrony "Santiago" przed sabotażystą. Widziałem również kunsztowne przedstawienie zbrodni i chwały Skya Haussmanna, tego co zrobił, by "Santiago" tu dotarł przed innymi statkami Flotylli - moduły spalne odpadają od statku jak nasionka dmuchawca. A ostatni obraz przedstawiał karę, jaką ludzie wymierzyli Skyowi: ukrzyżowanie.
Mgliście sobie przypomniałem, że wydarzyło się to gdzieś w pobliżu.
Jednak sala pełniła nie tylko rolę kaplicy Haussmanna. We wnękach na obrzeżach znajdowały się tradycyjne maszyny do gry, stało tu też kilka stołów, przy których później z pewnością zasiądą hazardziści, choć teraz nikt tu nie grał. Z mroku dobiegało mnie tylko szuranie szczurów.
Centrum pokoju miało kształt kopuły idealnie czarnej, o średnicy przynajmniej pięciu metrów; na jej obwodzie umieszczono miękkie krzesła na skomplikowanych teleskopowych wspornikach, wznoszące się trzy metrynad podłogą. W jednym podłokietniku każdego fotela wbudowano kontrolki do gry, w drugim wmontowano zestaw urządzeń podłączonych do naczyń krwionośnych. Połowa krzeseł było zajętych, ale siedzące osoby tkwiły w nich w zupełnym bezruchu, jak martwe. Gdy wszedłem do pokoju, nawet ich nie zauważyłem. Mieli w sobie tę trudną do zdefiniowania arystokratyczność, roztaczali aurę bogactwa i nietykalności.
- Co się stało? - spytałem. - Zapomniałeś ich wyrzucić rano, gdy zamykałeś lokal?
- Skądże. Niemal tu wrośli - odparł Vasquez. - Grają przez parę miesięcy, obstawiają długofalowy wynik kampanii lądowej. Teraz z powodu deszczów panuje cisza. Jakby wojny w ogóle nie było. Ale żebyś widział, co się tu dzieje, jak robi się gorąco.
Coś mi się w tej sali nie podobało. Nie chodziło nawet o galerię dziejów Skya Haussmanna, choć ona z pewnością grała istotną rolę.
- Powinniśmy się chyba stąd wynosić - powiedziałem.
- A wasze drinki?
Nie zdążyłem odpowiedzieć, gdy wszedł szef kuchni, głośno dysząc przez plastikową maskę. Pchał mały wózek z napojami. Wzruszyłem ramionami i poczęstowałem się kwaśnym pisco.
- Sky Haussmann jest tu strasznie ważny. - Wskazałem na dekoracje.
- Człowieku, nawet sobie nie zdajesz sprawy, jak.
Vasquez pstryknął i idealnie dotąd czarna kopuła ożywiła się i wypełniła bardzo szczegółowym obrazem połówki Skraju Nieba; od podłogi wznosił się skraj czerni jak błona mrużna jaszczurki. Nueva Valparaiso - mrugające iskierki na widocznym przez dziury w chmurach zachodnim wybrzeżu Półwyspu.
- Tak?
- Rozumiesz, ludzie są tu dość religijni. Łatwo można urazić ich uczucia, jeśli jest się nieostrożnym. Człowieku, musisz to uszanować.
- Słyszałem, że wokół Haussmanna powstał ruch religijny. Tyle wiem. - Znów wskazałem głową dekoracje. Po raz pierwszy zauważyłem przymocowany do ściany element przypominający czaszkę delfina, dziwnie skrzywiony i pofałdowany. - Co się stało? Kupiłeś ten przybytek od jakiegoś Haussmannowskiego świra?
- Nie, to nie to.
Dieterling chrząknął, ale mówiłem dalej:
- Więc co? Masz w tym udziały?
Vasquez zgasił papierosa i zaczął szczypać się w grzbiet nosa, marszcząc przy tym niskie czoło.
- Co jest, Mirabel? Chcesz mnie zdenerwować czy po prostu jesteś ciemnym palantem?
- Skądże, usiłowałem tylko nawiązać uprzejmą rozmowę.
- Akurat. A wcześniej nazwałeś mnie Czerwonym. Wymsknęło ci się, co?
- Sądziłem, że już to załatwiliśmy. - Popiłem pisco. - Nie zamierzałem cię irytować, Vasquez, ale dziwię się, że jesteś tak przewrażliwiony.
Jedną ręką zrobił ledwo zauważalny gest, jakby pstryknięcie palcami.
Moje oczy nie zdołały zarejestrować tego, co stało się potem - jakiś podprogowy ruch metalu i delikatny wietrzyk, sunący wokół sali. Po fakcie doszedłem do wniosku, że w ścianach, podłodze i suficie musiało się otworzyć kilkanaście przesłon, z których wysunęły się maszyny.
Były to automatycznie uruchomione drony-wartowniki; dryfujące w powietrzu czarne kule, które rozwierały się na równiku, demonstrując każdy po trzy - cztery lufy pistoletów skierowanych na mnie i na Dieterlinga. Wojownicze drony krążyły powoli wokół nas, brzęcząc jak pszczoły.
Przez długą chwilę obaj wstrzymaliśmy oddech, wreszcie Dieterling przemówił:
- Chyba padniemy trupem, jak się naprawdę wkurzysz, co Vasquez?
- Nie mylisz się, Wężu, niewiele do tego brakuje. - Podniósł głos. - Włączyć tryb zabezpieczeń. - Jak przedtem strzelił palcami. - Widzisz, chłopie, może ci się wydawać, że to ten sam gest co poprzednio. Ale sala odbiera to inaczej. Gdybym nie wyłączył systemu, zinterpretowałaby go jako rozkaz zabicia wszystkich z wyjątkiem mnie i tych bogatych dupków w fotelach.
- Cieszę się, że to wcześniej trenowałeś.
- Tak, Mirabel, śmiej się, śmiej. - Znów zrobił ten sam gest. - Wyglądał tak samo, co? Ale to też była zupełnie inna komenda. Drony zrozumiałyby to jako rozkaz odstrzelenia ci rąk kolejno, po jednej. Pokój jest tak zaprogramowany, że rozumie kilkanaście gestów, i zapewniam cię, po niektórych jestem przerażony rachunkiem za sprzątanie. - Wzruszył ramionami. - Wyraziłem się jasno?
- Owszem.
- Dobrze. Wyłączyć tryb zabezpieczeń. Wartownicy wycofać się.
Jak poprzednio: plama ruchu, wietrzyk. Jakby maszyny w okamgnieniu przestały istnieć.
- Zrobiło na tobie wrażenie? - spytał Vasquez.
- Niespecjalne - odparłem. Na czole czułem szczypanie potu. - Przy odpowiednim ustawieniu zabezpieczeń już przed tą salą przesiejesz wszystkich. Choć przypuszczam, że to przełamuje lody na przyjęciach.
- Właśnie. - Vasquez spojrzał na mnie z rozbawieniem, wyraźnie zadowolony, że osiągnął zamierzony efekt.
- A poza tym to również prowokuje pytanie, dlaczego jesteś taki przewrażliwiony.
- Na moim miejscu byłbyś znacznie bardziej przewrażliwiony. - I zrobił coś zaskakującego: powoli wyjął dłoń z kieszeni i mogłem zobaczyć, że nie trzyma broni. - Spójrz, Mirabel.
Nie wiem właściwie, czego oczekiwałem, ale zaciśnięta pięść wyglądała zupełnie normalnie, nie była ani zdeformowana. Nic szczególnie czerwonego.
- Ręka jak ręka, Vasquez.
Jeszcze mocniej zacisnął dłoń i wtedy nastąpiło coś dziwnego: z pięści zaczęła się sączyć krew, najpierw powoli, potem ciekła coraz silniejszym strumieniem. Patrzyłem, jak czerwień kapie na zieloną podłogę.
- Stąd moje przezwisko. Bo krwawię z prawej ręki. Zajebiście oryginalnie, co? - Rozwarł pięść, odsłaniając krwawe źródło pośrodku dłoni. - Taka sprawa. To stygmat, jak ślad Chrystusa. - Zdrową rękę włożył do kieszeni, wyciągnął chusteczkę, zwinął ją w kłąb i przycisnął do rany, by zatamować krwotok. - Czasami niemal mogę zrobić to samą siłą woli.
- Dopadli cię wyznawcy kultu Haussmanna, co? - powiedział Dieterling. - Oni ukrzyżowali też Skya. Wbili mu gwóźdź w prawą dłoń.
- Nie rozumiem - stwierdziłem.
- Mam mu powiedzieć?
- Bardzo proszę, Wężu. Facet potrzebuje edukacji.
Dieterling zwrócił się do mnie:
- W ciągu ostatniego stulecia wyznawcy Haussmanna podzielili się na kilka sekt. Niektórzy przejęli idee od zakonów pokutnych, usiłując narzucić sobie cierpienia, jakie przeszedł Sky. Zamykają się w ciemnicach, aż izolacja omal nie prowadzi ich do obłędu albo wywołuje wizje. Niektórzy odcinają sobie lewe ręce, niektórzy dobrowolnie zawisają na krzyżu. Te praktyki czasami prowadzą do śmierci. - Zamilkł i spojrzał na Vasqueza, jakby prosząc o pozwolenie na kontynuowanie opowieści. - Istnieje jednak sekta, która robi jeszcze bardziej skrajne rzeczy. I na tym nie poprzestaje. Rozpowszechnia swe przesłanie, ale nie słowem, lecz za pomocą wirusa indoktrynacyjnego.
- I co dalej?
- Ktoś musiał go dla nich wykreować, najprawdopodobniej Ultrasi, a może któryś z nich wybrał się nawet w tym celu do Żonglerów, a oni manipulowali jego neurochemią. Nieważne. Najistotniejsze, że wirus jest zakaźny, przenosi się przez powietrze i zaraża prawie każdego.
- Zmienia go w wyznawcę kultu?
- Nie - przemówił Vasquez. Wziął sobie nowego papierosa. - Dopierdala ci, ale nie zmienia cię w sekciarza, rozumiesz? Masz wizje, sny, czasami czujesz potrzebę czegoś... - skinął głową na delfina wystającego ze ściany. - Widzisz tę rybią czaszkę? Kosztowała mnie rękę i nogę. Należała kiedyś do Obłego, jednego z tych ze statku. Gdy mam tutaj takie gówienko, czuję pociechę, przestaję się trząść. Ale niestety, ustaje tylko to.
- A ręka?
- Niektóre wirusy wywołują fizyczne zmiany - wyjaśnił Vasquez. - W pewnym sensie miałem nawet szczęście. Jest wirus powodujący ślepotę. Inny sprawia, że boisz się ciemności. Od jeszcze innego ręka ci usycha i odpada. Eee, co tam parę kropli krwi od czasu do czasu. Początkowo, gdy niewielu ludzi wiedziało o wirusach, było to nawet fajne. Mogłem ludzi straszyć. Wkraczałem na rozmowy i nagle oblewałem faceta krwią. Ale ludzie szybko się dowiedzieli, co to takiego. Że sekciarze mnie zainfekowali.
- Zastanawiali się, czy jesteś taki cięty, jak gadają - powiedział Dieterling.
- Noo. - Vasquez spojrzał na niego podejrzliwie. - Budowa takiej reputacji jak moja zajmuje sporo czasu.
- Nie wątpię - przyznał Dieterling.
- Noo. I, chłopie, taki drobiazg może naprawdę ją popsuć.
- Czy potrafią wypłukać wirusa? - spytałem. Nie chciałem, by Dieterling przeciągnął strunę.
- Noo. Na orbicie mają takie gówienko, co potrafi to zrobić. Ale wiesz, Mirabel, aktualnie nie mam orbity na liście bezpiecznych dla mnie miejsc.
- Więc z tym żyjesz. Czy to jest nadal zaraźliwe?
- Nie, jest bezpieczne. Wszyscy są bezpieczni. Ja już prawie w ogóle nie zarażam. - Palił i nieco się uspokajał. Krwawienie ustało, z powrotem mógł włożyć dłoń do kieszeni. Pociągnął pisco. - Czasami żałuję, że to już nie zaraża, albo że nie zachowałem swojej krwi z czasów, gdy zostałem zarażony. Miałbym miły prezencik na odchodne: zastrzyk komuś w żyłę.
- Tylko że wtedy robiłbyś to, co sekciarze chcieli: rozpowszechniałbyś ich wiarę - powiedział Dieterling.
- Noo, a powinienem rozpowszechniać wiarę, że jeśli kiedyś dorwę tego skurwysyna, który mi to zrobił, to... - urwał, czymś zaciekawiony. Utkwił wzrok przed siebie jak człowiek dotknięty nagle paraliżem. - Nie - rzekł po chwili. - Nic z tego. Nie wierzę.
- Co takiego? - spytałem.
Vasquez subwokalizował teraz; nie słyszałem go, ale widziałem, jak porusza mięśniami karku. Musił mieć zaimplantowany sprzęt do łączności z którymś ze swoich ludzi.
- To Reivich - powiedział w końcu.
- A o co chodzi?
- Sukinsyn mnie przechytrzył.

Dwa

Z firmy Czerwonorękiego, przez czarną ścianę konstrukcji prowadził ciemny zatęchły labirynt do wnętrza terminalu mostowego. Vasquez szedł przodem z latarką, kopiąc po drodze przebiegające szczury.
- Przynęta - stwierdził refleksyjnie. - Nigdy nie sądziłem, że zastawi przynętę. Oczywiście śledziłem sukinsyna od wielu dni. - Powiedział to tak, jakby chodziło przynajmniej o całe miesiące, wymagało nadludzkiego daru przewidywania i długich przygotowań.
- Niektórzy to dopiero potrafią zadać sobie trud! - powiedziałem.
- No, spokój, Mirabel. To ty nie zgodziłeś się, żeby załatwić faceta, gdy go namierzyliśmy. Wtedy byłoby to łatwe. - Przepychał się przez drzwi do następnego korytarza.
- Ale to i tak mógł nie być Reivich.
- Sprawdzilibyśmy ciało i jeśli to nie byłby Reivich, trzeba by się rozglądać za prawdziwym.
- On ma rację. Przyznaję to, choć z bólem - stwierdził Dieterling.
- Jestem ci winien kolejkę, Wężu.
- Niech ci to tylko nie zawróci w głowie.
Vasquez kopnął w mrok następnego szczura.
- Więc co się takiego stało, że tak strasznie chcesz wejść w to gówno i zemścić się?
- Chyba już jesteś dość dobrze poinformowany? - powiedziałem.
- Ludzie gadają, i tyle. Zwłaszcza gdy taki Cahuella kopnie w kalendarz. Mówią o próżni we władzy... W każdym razie jestem zdziwiony, że wam dwum udało się ujść żywcem. Słyszałem, że tamta zasadzka skończyła się strasznym gównem.
- Nie odniosłem poważnych ran - odparł Dieterling. - Tannerowi dostało się znacznie gorzej. Stracił stopę.
- Nie było tak źle - rzekłem. - Broń promieniowa przypiekła ranę i zatamowała krwotok.
- No tak, zwykła powierzchowna rana - powiedział Vasquez. - Nie mogę się nacieszyć waszym towarzystwem, chłopcy.
- Możemy zmienić temat?
Po pierwsze nie miałem ochoty omawiać wypadku z Czerwonorękim Vasquezem, a po drugie nie pamiętałem jasno szczegółów. Może pamiętałem wcześniej, nim poddano mnie śpiączce rekonwalescencyjnej, podczas której odrosła mi stopa, ale teraz miałem wrażenie, że wypadek wydarzył się w bardzo odległej przeszłości, a nie przed paru tygodniami.
Szczerze wtedy wierzyłem, że Cahuella się wyliże. Początkowo wydawało się, że ma z nas najwięcej szczęścia - puls laserowy przeszył go na wylot, nie uszkodził żadnych ważnych organów, jakby jego trajektoria została wcześniej wyznaczona przez doświadczonego chirurga klatki piersiowej. Nastąpiły jednak powikłania i Cahuella, nie mając szans dotarcia na orbitę - zostałby aresztowany i stracony zaraz po opuszczeniu atmosfery - był zmuszony do zadowolenie się czarnorynkową medycyną, najlepszą, na jaką mógł sobie pozwolić. Wystarczyłaby do naprawienia mojej nogi - tego rodzaju rany powszechnie spotykało się na wojnie - natomiast skomplikowane obrażenia organów wewnętrznych wymagały bardziej zaawansowanych środków, niedostępnych na czarnym rynku.
Więc umarł.
I teraz ja gonię zabójcę Cahuelli i jego żony z zamiarem powalenia go pojedynczą diamentową strzałką z nakręcanego pistoletu.
Nim zostałem specem od bezpieczeństwa, zatrudnionym przez Cahuellę, w czasach gdy nadal byłem żołnierzem, uważano mnie za bardzo wytrawnego snajpera, który potrafi wpakować komuś nabój w głowę, precyzyjnie wybierając obszar mózgu. To lekka przesada. Ale zawsze byłem dobry i rzeczywiście lubiłem robotę czystą, szybką, chirurgiczną.
Miałem szczerą nadzieję, że Reivich mnie nie zawiedzie.
Nie spodziewałem się, że tajne przejście dochodzi do samego centrum terminalu kotwiczącego i wynurza się w zacienionej części głównej hali. Spojrzałem do tyłu na bariery zabezpieczające, których uniknęliśmy: widziałem, jak strażnicy skanują ludzi w poszukiwaniu ukrytej broni, sprawdzają ich tożsamość, żeby jakiś przestępca wojenny nie wydostał się z planety. Nakręcanego pistoletu w kieszeni skanery by niewykryły, dlatego właśnie taką broń wybrałem. Poczułem lekką irytację, że moje staranne przygotowania okazały się częściowo niepotrzebne.
- Panowie, dalej nie idę - oznajmił Vasquez, zatrzymując się na progu.
- Myślałem, że to twoje podwórko - powiedział Dieterling, rozglądając się. - Co się stało? Boisz się, że nigdy już nie zechcesz wyjechać ponownie?
- Coś w tym sensie, Wężu - odparł Vasquez i poklepał nas po plecach. - Dobrze, chłopcy, idźcie i zabijcie tę pośmiertną plamę gówna. Tylko nikomu nie mówcie, że was tu przyprowadziłem.
- Nie martw się - rzekł Dieterling. - Twoja rola nie zostanie nadmiernie uwypuklona.
- Super. I pamiętaj, Wężu... - zrobił ruch naśladujący strzelanie z pistoletu. - To polowanie, o którym mówiliśmy...
- Możesz uznać, że jesteś na wstępnej liście.
Wrócił do tunelu, a ja z Dieterlingiem zostaliśmy w terminalu. Przez kilka chwil obaj milczeliśmy, przytłoczeni dziwną atmosferą tego miejsca.
Byliśmy w hali na poziomie gruntu; pierścieniem otaczała komorę odjazdów i przyjazdów u podstawy nici. Sufit znajdował się wiele poziomów wyżej. W przestrzeni nad naszymi głowami krzyżowały się kładki i rury tranzytowe, a w zewnętrznej ścianie tkwiły pomieszczenia luksusowych niegdyś sklepów i restauracji, teraz przerobionych przeważnie na kapliczki lub kioski z materiałami religijnymi. Ludzi było mało, prawie nikt nie przybywał z orbity i zaledwie garstka zmierzała do wind. W hali panowała szarówka - projektant nie przewidział, że będzie tu aż tak ciemno - i sufit nikł gdzieś w mroku, a całość przypominała wnętrze katedry, w której odbywała się jakaś niewidoczna choć wyczuwalna święta ceremonia; atmosfera nie skłaniała do pośpiechu ani do głośnego zachowania. Tło stanowił ledwo słyszalny stały szum, jakby spowodowany przez pracujące w dole generatory. Lub - pomyślałem - jakby chór mnichów intonował jednostajną pogrzebową pieśń.
- Zawsze tak to wyglądało? - spytałem.
- Nie. Choć zawsze było to zadupie, ale strasznie się zmieniło od czasu, jak tu ostatnio byłem. Nawet miesiąc temu musiało wyglądać inaczej, panował duży ruch, większość pasażerów na statek przechodziło przez ten terminal.
Przybycie statku w okolicach Skraju Nieba zawsze stanowiło wydarzenie. Jako planeta biedna i umiarkowanie zacofana w porównaniu z innymi zamieszkanymi światami nie należeliśmy do głównych graczy zmiennego spektrum handlu międzygwiezdnego. Niewiele eksportowaliśmy: doświadczenie wojenne i kilka nieciekawych bioproduktów pozyskiwanych w dżungli. Chętnie kupilibyśmy od Demarchistów wszelkie egzotyczne zaawansowane produkty i usługi, ale tylko najbogatsi ze Skraju Nieba mogli sobie na nie pozwolić. Gdy zawijały do nas statki, spekulowano, że zostały wypchnięte z bardziej dochodowych rynków - z tras Yellowstone-Sol albo Fand-Yellowstone-Grand Teton - albo że i tak musiały się tu zatrzymać do remontu. Przydarzało się to przeciętnie raz na dziesięć standardowych lat i zawsze nas wtedy kiwano.
- Czy tu właśnie umarł Haussmann? - spytałem.
- Gdzieś w pobliżu - odparł Dieterling. Odgłos naszych kroków niósł się echem, gdy szliśmy przez wielką halę. - Nigdy się nie dowiedzą, gdzie dokładnie, bo nie było wtedy dokładnych map. Ale musiało to być parę kilometrów stąd. Na pewno w granicach Nueva Valparaiso. Początkowo zamierzali spalić ciało, ale potem postanowili je zabalsamować, by go zachować jako przykład dla innych.
- Ale kult nie powstał od razu?
- Nie. Sky Haussmann miał paru zwariowanych sympatyków, ale trudno to uznać za kościół. To przyszło potem. "Santiago" był głównie świecki, ale z ludzkiej psychiki nie tak łatwo wykorzenić religię. Czyny Skya stopili wybiórczo z tym, co zapamiętali z domu, jedno zachowali, drugie odrzucili, jak im pasowało. Kilka pokoleń trwało wypracowanie szczegółów, a potem nie dało się już tego ruchu powstrzymać.
- A potem, gdy zbudowano most?
- Do tego czasu jedna z Haussmannowskich sekt stała się posiadaczem ciała. Nadali sobie nazwę Kościół Skya. Dla wygody, jeśli nie z innych powodów, doszli do wniosku, że Haussmann musiał umrzeć nie w pobliżu mostu, ale dokładnie pod nim. I że most to nie winda kosmiczna - a nawet gdyby był windą, to jest to jego zewnętrzna funkcja - ale w istocie znak Boga: gotowe sanktuarium poświęcone zbrodni i chwale Skya Haussmanna.
- Ale to przecież ludzie skonstruowali i zbudowali ten most.
- Z woli boskiej. Nie rozumiesz, Tanner? Nie można tego kwestionować. Poddaj się od razu.
Minęliśmy kilku sekciarzy - dwóch mężczyzn i kobietę - idących w przeciwną stronę. Miałem przemożne wrażenie czegoś znajomego, nie pamiętałem jednak, czy już przedtem ich widziałem. Ubrani byli w popielate bluzy, nosili długie włosy. Jeden z mężczyzn miał umocowany przy czaszce mechaniczny diadem - może to urządzenie zadające ból? Lewy rękaw drugiego wyznawcy zwisał płasko przypięty do boku. U kobiety widniał na czole mały znak w kształcie delfina. Przypomniałem sobie, że Sky Haussmann zaprzyjaźnił się z delfinami na pokładzie "Santiago" i spędzał czas z tymi istotami, których unikali inni członkowie załogi.
Dziwne wydało mi się wspomnienie tego faktu. Chyba ktoś mi kiedyś o tym mówił?
- Przygotowałeś pistolet? - spytał Dieterling. - Na wszelki wypadek. Możemy za rogiem wpaść na tego drania, kiedy będzie sobie akurat zawiązywał sznurowadła.
Poklepałem pistolet, upewniając się, że jest na miejscu.
- Dziś raczej nie będziemy mieli szczęścia - powiedziałem do Miguela.
Przeszliśmy przez drzwi w wewnętrznej ścianie hali. Mnisi zaśpiew miał teraz bez wątpienia ludzkie brzmienie; ton był niemal doskonały, ale czegoś w nim barkowało.
Po raz pierwszy od wejścia do terminalu zobaczyliśmy nić. Obszar odjazdów, gdzie wkroczyliśmy, był olbrzymim owalnym pomieszczeniem otoczonym galerią; na niej staliśmy. Główny poziom znajdował się setki metrów poniżej i nić nurkowała z góry, wynurzała się z sufitu przez drzwi źrenicowe, potem biegła w dół do miejsca, gdzie była rzeczywiście zakotwiczona i gdzie czyhały urządzenia serwisowe, remontujące i konserwujące dźwigi. To stamtąd dochodziła żałobna pieśń; niosła się wyżej dzięki osobliwej akustyce tego pomieszczenia.
Most - pojedyncza cienka nić z hiperdiamentu, biegnąca z powierzchni na orbitę synchroniczną - na całej niemal długości miał tylko pięć metrów średnicy, a większość z tego była pusta, i tylko na ostatnim kilometrze, przed terminalem, liczył trzydzieści metrów szerokości; zwężał się stopniowo wraz z wysokością. Ta dodatkowa szerokość miała znaczenie czysto psychologiczne: wielu pasażerów rezygnowało z podróży na orbitę, gdy zobaczyli, jak wąska jest nić, na której mieli jechać. Wobec tego właściciele mostu poszerzyli jego widoczną część bardziej, niż było to konieczne.
Wagoniki windy przyjeżdżały i odjeżdżały co parę minut, wznosząc się i opadając po przeciwnych stronach kolumny. Przyczepione magnetycznie, miały kształt smukłego walca wyprofilowanego tak, by obejmował prawie połowę nici. Były wielopiętrowe, z osobnymi poziomami przeznaczonymi na jadalnie, sale rekreacyjne, miejsca do spania. Zsuwały się i wjeżdżały przeważnie puste, z ciemnymi przedziałami pasażerskimi. Tylko w co piątym, co szóstym podróżowała garstka osób. Puste wagoniki świadczyły o ekonomicznej mizerii mostu, ale samo w sobie nie stanowiło to wielkiego problemu. Koszty utrzymania ruchu były małe w porównaniu z kosztem mostu i puste wagony nie wpływały na rozkład jazdy wagonów pełnych. Z daleka miało się złudzenie, że są zapełnione i panuje dobra koniunktura, na co właściciele mostu już dawno stracili nadzieję, odkąd przejął go kościół. Pora monsunowa mogła dawać iluzję, że na wojnie panuje zastój, ale już planowano nowe kampanie: stratedzy już symulowali na komputerach ofensywy i inwazje na wraże tereny.
Z galerii wysuwał się zawrotny szklany jęzor niczym nie podtrzymywany, docierał prawie do nici, zostawiając tylko miejsce na ruch wagonika. Niektórzy podróżni z bagażem już czekali na języku; wśród nich grupa dobrze ubranych arystokratów. Nie było jednak Reivicha, ani osób przypominających jego kompanów. Rozmawiali lub obserwowali wiadomości na ekranach, które unosiły się wokół pomieszczenia niczym prostokątne, wąskie tropikalne ryby; migotały na nich sprawozdania finansowe i wywiady ze znanymi osobami.
Przy podstawie języka stała budka, w której kobieta o znudzonej minie sprzedawała bilety.
- Poczekaj tu - poprosiłem Dieterlinga.
Kobieta spojrzała na mnie, gdy podszedłem do kasy. Miała na sobie pognieciony mundur Zarządu Mostu, a pod oczami sine półksiężyce, nabiegłe krwią i spuchnięte.
- Słucham?
- Jestem znajomym Argenta Reivicha. Muszę się z nim natychmiast skontaktować.
- Niestety, to niemożliwe.
Tego się spodziewałem.
- Kiedy wyjechał?
- Przykro mi, ale nie mogę udzielić informacji - odparła kobieta nosowym głosem, połykając spółgłoski.
Skinąłem głową ze zrozumieniem.
- Jednak nie zaprzecza pani, że przeszedł przez terminal?
- Przykro mi, ale...
- Niech pani da spokój. - Łagodziłem swoją odzywkę pojednawczym uśmiechem. - Przepraszam, nie chcę być niegrzeczny, ale mam do przyjaciela bardzo pilną sprawę. Muszę mu coś przekazać, widzi pani, cenny składnik dziedzictwa Reivichów. Czy mogę się z nim jakoś porozumieć, gdy wjeżdża, czy muszę czekać, aż dostanie się na orbitę?
Kobieta wahała się. Przepisy zabraniały jej przekazywania informacji, o jakie prosiłem, ale musiałem jej się wydać szczerze zatroskany. A poza tym najwyraźniej bogaty.
Spojrzała na displej.
- Może pan zostawić wiadomość, żeby się z panem skontaktował, gdy dotrze do terminala na orbicie.
Czyli jeszcze tam nie dotarł i nadal wjeżdża po nicci.
- Chyba lepiej, jak ruszę za nim - oznajmiłem. - W ten sposób zminimalizuję czas dotarcia do niego. Przekażę mu ten przedmiot i wrócę.
- Tak, to rozsądne. - Przyjrzała mi się, wyczuwając być może coś podejrzanego w moim zachowaniu, ale nie zaufała swej intuicji na tyle, by mnie zatrzymać. - Musi się pan pośpieszyć. Najbliższy wagonik zaraz przyjmuje pasażerów.
Spojrzałem tam, gdzie jęzor wysuwał się do nici, i zobaczyłem pustą windę wyjeżdżającą z obszaru serwisowego.
- Proszę więc o bilet.
- Rozumiem, że potrzebny panu powrotny? - Kobieta przetarła oczy. - Pięćset pięćdziesiąt australi.
Wyjąłem z portfela czyściutkie banknoty Południa. //??//
- To zdzierstwo - powiedziałem. - Energia potrzebna do wyniesienia mnie na orbitę kosztuje jedną dziesiątą tego, ale przypuszczam, że część zabiera Kościół Skya.
- Nie twierdzę, że nie, ale akurat tutaj nie powinien pan źle się wyrażać o kościele.
- Tak słyszałem. Pani chyba do nich nie należy?
- Nie - odparła, wręczając mi resztę w niskich banknotach. - Ja tu tylko pracuję.
Sekciarze zawładnęli mostem jakieś dziesięć lat temu, gdy doszli do przekonania, że w tym miejscu został ukrzyżowany Sky Haussmann. Pewnej nocy, nim ktokolwiek zdążył się zorientować, opanowali most. Ogłosili, że rozłożyli gęsto kanistry-pułapki z wirusem i zagrozili, że go uwolnią, gdyby próbowano ich wyrzucić. Wirus - jeśli był w znacznym stężeniu - mógłby się roznieść z wiatrem bardzo daleko, zarażając połowę Półwyspu. Może blefowali, ale nikt nie chciał ryzykować dobrem przypadkowych milionów ludzi. Sekta się utrzymała, pozwoliła Zarządowi Mostu nadal zarządzać mostem, choć załoga musiała być stale uodporniana przeciw skażeniu. Terapia antywirusowa dawała efekty uboczne, więc praca w terminalu nie cieszyła się popularnością. No i jeszcze te niekończące się mnisie śpiewy.
Kobieta wręczyła mi bilet.
- Mam nadzieję, że dotrę na czas na orbitę - powiedziałem.
- Poprzednia winda wyruszyła godzinę temu. Jeśli pański przyjaciel w niej był... - przerwała, a ja wiedziałem, że nie ma "jeśli". - Jest spora szansa, że gdy pan tam dotrze, zastanie go pan w terminalu orbitalnym.
- Miejmy nadzieję, że powita mnie z wdzięcznością.
Zamierzała się uśmiechnąć, ale zrezygnowała. Mimo wszystko wymagało to wiele wysiłku.
- Jestem pewna, że padnie z wrażenia.
Schowałem bilet, podziękowałem kasjerce - współczułem kobiecinie, że musiała tu pracować - i poszedłem do Dieterlinga. Oparty o niską szklaną ścianę otaczającą jęzor, z nieobecnym spokojnym wyrazem twarzy, spoglądał w dół na członków sekty. Przypomniało mi się, jak kiedyś w dżungli uratował mi życie podczas ataku hamadriad. Wtedy też widziałem u niego tę samą obojętną minę szachisty grającego z przeciwnikiem znacznie niższej klasy.
- No i co? - spytał, gdy podszedłem.
- Już wsiadł do windy.
- Kiedy?
- Godzinę temu. Kupiłem sobie bilet. Ty też kup dla siebie, ale w żaden sposób nie zdradź, że podróżujemy razem.
- Może nie powinienem z tobą jechać, brachu?
- Będziesz bezpieczny. - Ściszyłem głos. - Stąd aż do wyjścia w terminalu orbitalnym nie ma żadnych kontroli granicznych. Możesz swobodnie wjechać i zjechać, nikt cię nie aresztuje.
- Łatwo ci mówić, Tanner.
- Nie masz się czego bać, zapewniam cię.
Potrząsnął głową.
- Nie ma sensu, żebyśmy podróżowali razem, nawet tylko tą samą windą. Reivich mógł tu zorganizować bardzo skuteczny monitoring.
Już chciałem zaprzeczyć, ale wiedziałem, że on chyba ma rację. Podobnie jak Cahuella, Dieterling opuszczając Skraj Nieba narażał się na areszt pod zarzutem przestępstw wojennych. Obaj byli w ogólnoukładowej bazie danych i za ich głowy wyznaczono znaczną nagrodę; choć Cahuella już nie żył.
- Dobrze - powiedziałem. - Jest jeszcze dodatkowy powód, żebyś tu został. Przynajmniej trzy dni będę z dala od Gadziarni. Ktoś kompetentny musi doglądać domu.
- Jesteś pewien, że sam potrafisz się uporać z Reivichem?
Wzruszyłem ramionami.
- Potrzebny jest tylko jeden strzał.
- I ty go oddasz - powiedział z wyraźną ulgą. - W takim razie dziś w nocy wracam do Gadziarni. Z żywą ciekawością będę słuchał wiadomości.
- Zrobię wszystko, żeby cię nie zawieść. Życz mi powodzenia.
Dieterling uścisnął mi dłoń.
- Uważaj na siebie, Tanner. Nie wyznaczono za ciebie nagrody, ale i tak nie uda ci się stąd odejść bez wyjaśnień. Sam musisz wymyślić sposób, jak pozbyć się pistoletu.
Skinąłem głową.
- Tak strasznie ci go brakuje. Kupię ci taki na urodziny.
Przez chwilę mi się przyglądał, jakby coś jeszcze chciał dodać, ale odwrócił się i odszedł. Obserwowałem, jak wychodzi z pomieszczenia i znika w ciemnej hali. Po drodze dobierał odpowiedni kolor płaszcza - oddalająca się postaćo szerokich plecach migotała.
Stanąłem przy windzie, czekając na swój wagonik. Włożyłem dłoń do kieszeni - wyczułem zimny, twardy jak diament pistolet. (...)