Recenzja książki "Księżyc szamana"

Świat przedstawiony w „Księżycu szamana” jest podobny do naszego, z tą różnicą, że każda dziedzina życia jest w nim wypełniona magią. W samym jego sercu znajduje się Thea – siódma córka siódmej córki, dziecko, które powinno być najzdolniejszym magiem swoich czasów. Powinno, ale z nieznanych przyczyn pozostaje magicznym antytalentem. Thea podejmuje ostatnią, rozpaczliwą próbę odnalezienia swoich magicznych zdolności i wyrusza do równoległego świata. Tak w skrócie można opisać fabułę powieści Almy Alexander: „Księżyc szamana”, pierwszej części cyklu „Tkacze światów”.

Książka zasługuje na uwagę chociażby ze względu na odwrócenie nadużywanego motywu zwykłego nastolatka, który nagle odkrywa niezwykłe zdolności. Thea stała się sławna jeszcze przed narodzinami i przez pierwsze lata życia towarzyszyło jej zainteresowanie mediów całego świata. Z biegiem czasu okazało się jednak, że „cudowne dziecko” nie ma żadnych uzdolnień magicznych, a Thea, teraz już nastolatka, żyje w ciągłym poczuciu, że wszystkich zawiodła.
 
Thea musi znaleźć sposób by zdobyć akceptację siebie i innych. Żeby to zrobić, odbywa wędrówkę i znajduje swoją „Ścieżkę” – motyw często eksploatowany, ale chyba nadal aktualny. Dopiero wśród podobnych do niej osób powoli zaczyna akceptować siebie, a dzięki temu zyskuje akceptację innych.

„Księżyc szamana” propaguje takie wartości jak przyjaźń, odwaga i konsekwencja w dążeniu do celu, dzięki czemu spełnia swoją rolę jako powieść dla młodzieży. Pokazuje też, co dzieje się z dzieckiem, od którego rodzina i środowisko wymagają więcej, niż ono jest w stanie z siebie dać. To dość przeciętna i przewidywalna książka, którą możemy przeczytać, jeżeli akurat wpadnie nam w ręce, ale nie stracimy wiele, jeśli nigdy jej nie otworzymy.