Recenzja książki "Skarb Herkulesa"

Andy McDermott. Nina Wilde i Eddie Chase #2 - Skarb Herkulesa.
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 15,60 zł  34,80

Opowieść przygodowa z mocnymi wątkami archeologicznymi to ciężki kawał literatury. Nie dość, że trzeba wymyślić jakąś wiarygodną historię skarbu w jakiejkolwiek postaci, to jeszcze akcja nie powinna przyćmiewać poszukiwań, główne postacie powinny być ciekawie stworzone, a wrogowie straszni i nieustępliwi. Sięgając po taką książkę, powinniśmy z zapartym tchem śledzić kolejne wydarzenia, wyczekiwać zwrotów akcji, podziwiać egzotyczne miejsca, w jakie rzuca nas autor...

„Skarb Herkulesa” właśnie tak jest zapowiadany: jako połączenie najlepszych motywów z Indiany Jonesa i Jamesa Bonda. Odpowiednikami tych ikonicznych postaci kultury masowej jest właśnie dwójka głównych bohaterów, Eddie Chase i doktor Nina Wilde. „Skarb Herkulesa” to, po „Łowcach Atlantydy”, druga cześć przygód tej pary, niejako kontynuacja niektórych wątków mających swój początek w poprzednim tomie. Chase i Nina znów wpadają w poważne, ale i widowiskowe tarapaty.

Historia zaczyna się od zatopienia platformy unoszącej się nad ruinami Atlantydy. Celem ataku jest przejęcie tajnych dokumentów, dotyczących mitycznego grobu największego herosa Hellady, Herkulesa. W międzyczasie na drugiej stronie świata, w Nowym Yorku, Nina umożliwia sobie wgląd do niezwykle rzadkiego manuskryptu, w którym znajdują się właśnie informacje na ten sam temat. W międzyczasie jej związek z Chasem staje się coraz bardziej napięty, a spotkanie jego byłej żony wcale nie poprawia sytuacji. Lecz to dopiero początek kłopotów, w jakie wpakowali się bohaterowie.

„Skarb Herkulesa” to wybuchowa powieść, której akcja pędzi na złamanie karku, a trup ściele się równie gęsto jak humor. Niby wszystko jest na swoim miejscu, i akcja, i główni bohaterowie, i egzotyczne lokacje, strzelaniny, pościgi w iście bondowskim stylu. Ale...

No właśnie, tutaj pojawia się sławetne „ale”. Jednym z najczęstszych zarzutów względem nowego „Indiany Jonesa” było stwierdzenie, że zaginął gdzieś duch archeologiczny, a główni bohaterowie tylko przemieszczają się z lokacji do lokacji, by odbyć kolejną strzelaninę, tudzież mordobicie. Po przeczytaniu „Skarbu Herkulesa” dopiero widać, kiedy i dlaczego taki zarzut można postawić. Tutaj rzeczywiście bohaterowie tylko przemieszczają się z miejsca na miejsce i praktycznie od razu zaczyna się jakaś akcja. Niestety w nawale dymu prochowego ginie gdzieś cały wątek archeologiczny, który został potraktowany bardzo po macoszemu.

Tak samo jest z odwiedzanymi lokacjami. Nie znajdziemy nigdzie jakiegoś głębszego opisu, tak jakby tylko za postaciami przesuwał się ruchomy obraz danego miejsca. W dodatku główni bohaterowie odznaczają się tak niesamowitym szczęściem, iż nawet Indiana i James wzięci do kupy większego by nie posiadali. Naprawdę.

Akcja tak prze do przodu, że w pewnym momencie czytelnik może stracić główny wątek, skupiając się tylko na danej scenie. Główni bohaterowie to w rzeczywistości kalki bardziej znanych postaci i nic tego nie może zmienić. Przy czym humor sytuacyjny Chase’a jest czasem... nie najwyższych lotów, by nie powiedzieć, że po prostu kiepski.
Wrogowie są bardzo sztampowi. W dodatku cały czas są odnośniki do głównych schwarzcharakterów z Bonda. Lecz przeciwnicy zastani na kartach powieści tak naprawdę są również tylko kalkami tych bondowskich.

W ostatecznym rozrachunku dostajemy prostą książkę, przy której co prawda można spędzić kilka chwil, ale jest raczej mało prawdopodobne, by wryła się w pamięć bądź by oczekiwać na następne części. Do samochodu/pociągu/samolotu może jeszcze jakoś ujdzie, lecz w innym przypadku jest wiele ciekawszych pozycji do przeczytania.