Recenzja książki "Requiem dla lalek"

„Requiem dla lalek” to niezwykły zbiór, przesycony wizjami niebagatelnego, równoległego świata. Otwierając tę książkę, wkraczamy na grunty nieznane, zamglone, pełne niedopowiedzeń oraz okazji do zastanowienia się nad dalszymi losami bohaterów i otaczającej ich czasoprzestrzeni. W rzeczywistości wykreowanej przez Cezarego Zbierzchowskiego dokonuje się metamorfoza wszystkiego dookoła, a to, co dotychczas znane, nabiera zupełnie innego kształtu. Świat już nie jest jednoznaczny, ale jak w kalejdoskopie zaskakuje barwami i doznaniami zmieniającymi się z minuty na minutę.

Autor stworzył specyficzny, pełny magii obraz poprzez odpowiedni dobór słów, tak charakterystycznych również dla Brunona Schulza, Bolesława Leśmiana czy Josepha Carrolla. Powstający z tego zlepek dziwów zrodził atmosferę, w której nic nie jest jednoznaczne, a za progiem czają się nowe, nierzeczywiste światy i historie, co ciekawe – zwykłych ludzi. Cezary Zbierzchowski, jakby sam będąc we śnie albo jakimś osobniczym stanie świadomości, wykreował fantasmagoryczne wizje, często przesycone tym, co typowe człowieczej naturze, a dokładniej: jej schyłkowi, a więc myśli dotyczące umierania, śmierci, bycia jedynie lalką w rekach innej istoty. Ale nie dopowiada, zostawia indywidualny wielokropek. Pozwala to czytelnikowi na budowanie własnej przygody, przez co samo opowiadanie ulega nieustannym modyfikacjom, lecz już nie na stronicach książki, tylko w wyobraźni odbiorcy.

Dla mnie najbardziej poruszającą i najważniejszą historią w tym zbiorze jest „Moneta”, podejmująca temat tego, czego człowiek nie może uniknąć, a na co może mieć wpływ jedynie po przez akt samobójczy. Tutaj nabiera to innego wydźwięku: bez patosu, bez niepotrzebnych słów i gestów. Niczym zwykłe robienie herbaty. Jest decyzja i czyn. A sam akt daje dużo do myślenia, z tym że w obrazie Zbierzchowskiego nie jest tak ważna owa śmierć czy umieranie, ale sposób przeżywania własnego życia.

Zbiór porusza, trwoży, niepokoi, buduje napięcie, które przez cały czas daje poczucie, że kiedy zamknie się książkę, świat wokoło już nie będzie taki sam, ale bardziej wyczulony na twoje zmysły i to, co może ci dać, właśnie poprzez poszerzenie twojej świadomości. Dlatego też „Requiem dla lalek” można potraktować jako specyfik zmieniający świadomość, a na pewno poczucie tego, co jest tu i teraz. Polecam wszystkim, a szczególnie tym, którzy mają ochotę na nową wizję otaczającej czasoprzestrzeni.