Recenzja książki "U martwych w Dallas"

Charlaine Harris. Sookie Stackhouse #2 - U Martwych w Dallas.
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 28,30 zł  31,49

Cóż takiego jest w niektórych czytadłach, iż mimo że co stronę mówimy „to dość kiepskie” ,to i tak czytamy dalej? Fenomen książek Charlaine Harris zdaje się dość prosty do wytłumaczenia – świetny serial zachęca do szybszego poznania losów bohaterów. Choć i to stwierdzenie może być zgubne, bo druga część przygód Sookie coraz mniej ma wspólnego ze swoim filmowym odpowiednikiem.

Charlaine Harris funduje nam powtórkę z części pierwszej. Sookie wciąż jest irytująco głupia, a wielkość biustu (podkreślana co kilka stron) wydaje się jej najbardziej imponującą zaletą. Bill wciąż jest niewyżyty, a fabuła wciąż jest prosta jak drut. Sztywne i prostackie dialogi wciąż rażą, telegraficzność stylu mierzi, tak jak wcześniej. Za to na plan pierwszy powoli wysuwa się postać Erica, którego nie wiedzieć czemu, fascynuje nasza głupiutka Sookie. Nie jest w tym, jak się zdaje, odosobniony, bo Sookie to istna seksbomba, przyciągająca wszystkich napalonych samców w promieniu setek mil. W niedalekiej przyszłości możemy więc spodziewać się jeszcze więcej scen, kiedy ktoś będzie ocierał się o Sookie lub wkładał jej język w gardło.

Akcja jest tak szybka, że nie ma czasu się nawet porządnie rozwinąć. W Dallas zaginął wampir, a żeby go odnaleźć niezbędna, jak się okazuje, jest nasza głupiutka kelnereczka (jak wampiry radziły sobie bez niej przez przeszłe tysiąclecia – nie wiadomo. Gdyby nie były nieśmiertelne, zapewne zgniłyby gdzieś w pobliskim rowie). W międzyczasie na jaw wychodzi bardzo podstępna intryga uknuta przez antywampirze stowarzyszenia, po mieście biega kilka wilkołaków, a w rodzimym lesie buszuje menada (postać tak mało ważna, że mogłaby właściwie nie istnieć). Gdzieś tam na początku ginie Lafayette, ale intryga mająca na celu odnalezienie jego zabójcy jest równie mało istotna, co prawdopodobieństwo psychologiczne naszych bohaterów.

Prostota stylu, banalna fabuła – to wszystko sprawia, że mamy świadomość, jaką nieznośną operę przyszło nam czytać. A mimo to brniemy dalej, zastanawiając się, co do diaska znowu spotka kelnerkę i umarlaka?