Flegmatyczny kryminał

Bill Slider jest bohaterem serii kryminałów angielskiej autorki, Cynthii Harrod-Eagles. Slider to wyrazista postać, można by rzec, z charakterem, borykająca się z bardzo rzeczywistymi kłopotami, których, jak w prawdziwym życiu, nigdy nie brakuje.

Dlatego tym razem, gdy zostaje wezwany na miejsce pożaru w motelu, od razu na podstawie swojego bogatego doświadczenia przeczuwa, że sprawa, z którą ma do czynienia, nie będzie prosta. Góra, czyli wyżsi stopniem (bo nie doświadczeniem) oficerowie zaocznie stwierdzają, że było to samobójstwo. Slider bardzo mozolnie dowiaduje się kolejnych faktów na temat nieboszczyka, który to, pomimo że był komiwojażerem, zarabiał całkiem niezłe pieniądze i wygodnie sobie żył. Jego śmierć to prawdziwa ironia losu: sprzedawał systemy przeciwpożarowe, a sam skończył w płomieniach. Był kobieciarzem, mającym, niczym marynarz, „dziewczynę w każdym porcie”. Czy zabiła go może któraś z zazdrosnych kochanek? A może jakiś mężczyzna? Ale jeśli tak, to co ma wspólnego z całym tym zdarzeniem sprzedawca używanych samochodów, którego interes jest fasadą kryjącą ciemniejsze sprawki? Z ważniejszych postaci jest jeszcze Joanna, kochanka głównego bohatera, dopingująca go w śledztwie.

Bill cały czas porównuje swoje postępowanie do tego, czego na każdym kroku dowiaduje się o nieboszczyku. Nadaje to ludzkiego wymiaru i pewnej psychologicznej głębi temu kryminałowi, którego akcja dzieje się w Londynie i na jego obrzeżach, na początku lat dziewięćdziesiątych zeszłego wieku. W książce znajduje się wiele odniesień do ważnych wydarzeń i postaci tamtego okresu, nie zawsze znanych polskiemu czytelnikowi. Przez to powieść traci trochę na swym kolorycie, ponieważ nie wszystko też jest wyjaśnione w przypisach.

Fabuła małymi kroczkami posuwa się do przodu, autorka wręcz dozuje informacje prowadzące do rozwiązania. Czasami czytelnik ma wrażenie, że akcja nie rusza się zupełnie. Jest jakaś tam presja ze strony przełożonych, niby cały zespół pod dowództwem Slidera zbiera materiały itd., lecz wszystko jest flegmatyczne, ospałe. Kolejna sprawa to samo przedstawianie fabuły: czytelnik powoli poznaje nowe fakty dotyczące życia ofiary, co, zamiast rozjaśniać sytuację i wciągać w grę gdybania „kto i dlaczego”, każe czytać, brnąć przez kolejne karty powieści...

Wypadałoby jakoś podsumować tę recenzję, ale jest to bardzo ciężkie zadanie, gdyż książka jest nierówna. Z jednej strony całkiem sprawnie i realistycznie stworzony główny bohater, będący konkretną osobą, a z drugiej mało wciągająca fabuła. Nie udzielę więc jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy warto przeczytać Ognistego Anioła. Kto chce, niech przekona się sam.