Historia pewnego romansu...

Wszystkim wiadomo, że życie policjantów jest bardzo stresujące. Dlatego często stróże prawa popadają w różnego rodzaju kłopoty, czy to z alkoholem, czy z narkotykami, czy też z kobietami, a wszystko po to, żeby odreagować trudy swego zawodu. Jeśli dodamy do tego jeszcze nieciekawą żonę, wciąż oczekującą, kiedy mąż dostanie awans, który oderwałby go od interesującej pracy i posadził za biurkiem, oraz dzieciaki, które właściwie nie widzą ojca, bo ten cały czas siedzi na komisariacie, dostaniemy przeciętny obraz angielskiej policyjnej rodziny, namalowany nam przez autorkę.

To właśnie jest punkt startowy Symfonii Śmierci, pierwszego tomu opowiadającego o losach Billa Slidera, londyńskiego gliny, który dostaje najbardziej niewdzięczne sprawy do rozwiązywania.

Tym razem ma do czynienia z morderstwem młodej dziewczyny, której nagie ciało zostało odnalezione w opuszczonym mieszkaniu, należącym do bloku w jednej z cieszących się nie najlepszą renomą dzielnic miasta. Nie znaleziono przy niej żadnych dokumentów, zupełnie nic, lecz jest coś ciekawego, kobieta ma wyciętą na stopie literę T i dziwny odcisk po lewej stronie szyi. Odwiedziny w jej mieszkaniu ujawniają kilka nowych faktów: ktoś już tu był, podając się za policjanta, i przeszukał lokum. Po wizycie w tym właśnie miejscu i odnalezieniu znajdujących się tam skrzypiec stradivariusa oraz rzucających się w oczy puszek po oliwie z oliwek, obraz zaczyna się gmatwać. Cóż to wszystko może znaczyć? Rozpoczyna się sprawa, która będzie miała wiele wątków pobocznych, a także swój nieoczekiwany finał. Z biegiem czasu ujawniane jest coraz więcej faktów. Dowiadujemy się w pewnym momencie, że zamordowana była skrzypaczką w orkiestrze, poznajemy także jej sąsiadkę, Joannę, która grała wraz z panną Austen przy jednym pulpicie. Pierwsze spotkanie Billa i Joanny, a właściwie przesłuchanie, kończy się dość nieoczekiwanie...

Książka bardzo przypomina drugą cześć, czyli Ognistego Anioła, lecz ma kilka elementów, które ją odróżniają. Pierwszym jest wątek romansu głównego bohatera ze skrzypaczką, który tak naprawdę jest najważniejszą częścią powieści. Dopiero gdzieś w przerwach pomiędzy spotkaniami kochanków i rozterkami głównego bohatera toczy się niemrawo śledztwo, właściwie porzucone przez Slidera, ponieważ to jego sierżant (skądinąd sympatyczny) Atherton, wykonuje większość pracy, gdy jego szef i przyjaciel w jednym szuka tylko wymówek, by przebywać ze swą kochanicą. Przyćmienie głównego wątku drugim, który w założeniu powinien być pobocznym, rzutuje na dynamikę całej książki. Czasami robi się ona po prostu nudna.

Podobnie jak w Ognistym Aniele, nie jest przetłumaczona część odnośników do ówczesnej rzeczywistości (Londyn, początek lat dziewięćdziesiątych zeszłego wieku), co wcale nie pomaga w zrozumieniu niuansów książki. I jeszcze zakończenie, o którym powiedziałbym, że zawodzi. Jakoś nie ma w tej książce nawet próby nawiązania gry z czytelnikiem, by ten mógł zadawać sobie pytania w rodzaju „kto zabił?”. Zamiast tego jest prowadzony za rączkę, a jedyną zabawę stanowi wyciąganie wniosków z miejsc, w których aktualnie nie jest opisywany romans. W pewnym momencie przeładowanie książki wątpliwościami Slidera, jego strachem przed ujawnieniem się i „motylami w brzuchu”, kiedy przebywa w towarzystwie Joanny, jest po prostu męczące. Można mieć wrażenie, że cała sprawa morderstwa oraz jej następstwa dzieją się tylko po to, by Slider mógł wreszcie wyrwać się ze swego zastałego małżeństwa z Irene i jeszcze przed 50 zażyć prawdziwej miłości.

Wszystko to składa się na obraz kiepskiego kryminału, który być może zainteresuje kogoś lubiącego czytać sensacje ocierające się o romans. Osobom chcącym sięgnąć po porządny kryminał odradzam.