Trzy czarne koty

Czy smoka można uśpić? Co robi Dawid Coperfild we wsi przy wschodniej granicy Polski? Jak podlaskie diabły wpływają na miłość , przyjaźń i... długi? O tym wszystkim przeczytacie w zbiorze opowiadań Trzy czarne koty Dariusza Zejca. Każde wchodzące w jego skład opowiadanie to pokaz wszechstronności i pomysłowości autora. Jest zabawnie, intrygująco i diabelnie ciekawie. Warto przeczytać!

Dariusz Zejc, urodzony w 1963 roku. Wśród publikacji tego autora, które ukazały się na rynku, są m.in. tomiki wierszy:

- Widok na ogród japoński (2003)
- On jest mój (2004)
- Siedem Talentów (2005)
- Drzewo Rodzaju (2006)
- La vista al Cardin japones (2006)
- Zimą w Meridzie (2006)
- Podróż do Sieny (2010)
- oraz powieść pod tytułem Manuskrypt Voynicha (2010)

Fragment tekstu:

Najpierw przesłuchali faceta bez teczki, który w kółko przedstawiał się jako facet z teczką i który był przed chwilą leżącym na środku podwórka ciałem, i występował z wielkimi przerażonymi oczami. Mówił głównie o tej teczce, lunecie i atomach. Dalej sołtysa - ten jak się okazało, doświadczony polityk lokalny, zeznawał przez całą godzinę i przez ten czas nie powiedział absolutnie nic konkretnego, również w sprawie łopaty i jej roli w sprawie. Potem przyszła pora na niejakiego Nikicia, zamieszkałego kilka domów dalej, przypadkowego świadka wydarzeń, tego, który na podwórku sołtysa odgrywał rolę wieszcza. Ten gadał najbardziej do rzeczy, ale że był po wylewie i niepełnej rehabilitacji, a poraziło go w czasie czytania "Potopu",, więc posługiwał się tylko staropolszczyzną i nie rozumiał wszystkich pytań. Potem dwóch sąsiadów, z prawej i lewej domu sołtysa i jeszcze jednego z naprzeciwka - ten ostatni niewiele miał do powiedzenia, był zupełnie wczorajszy.