"Niezidentyfikowany łobiekt latajoncy"

Tera cisza, bo jo bede godoł! Stulta pyski i słuchajta, bo to, co mi sie przydarzyło, na pewno sie co dzień ludziom nie przydarza. Mówie Wam - historia jakby rodem z filmu sajens-fikszyn mejd in USA, cyli takiego najwyzsej klasy, z efektami specjalnymi za miliony dolarów.

A zaceło sie niepozornie. Siedziałem na kamieniu, zaledwie rzut ciupagom od mojej bacówki. Wiecór był. Pilnowałem stadka, mych cydziestu łowiecek. Tuż łobok spocywał wierny druh mój - Bacuś, psina rasy zwycajnej, to jest łowcarek podhalański, zwierz budowy tengiej, ac we wnentrzu swym spokojny, ludzi nie gryzoncy, łowiec dobrze pilnujoncy. Bacuś to patrzył na stadko, to spozierał w niebo, wznoszonc łeb do ksienżyca i wyjonc cicho nicym jakiś co najmniej wilk. Znajdowaliśmy sie na małej polance, a wokół nas las sie roztacał nieprzenikniony, tajemnicy, pod wiatru westchnieniami gałenziami sksypioncy.

W dłoni dzierżyłem standardowe wyposażenie każdego bacy - butelke mocnego piwa, uprzednio w potoku schłodzonom. Popijałem i marzyłem o cymś mocniejsym, bardziej na nogi stawiajoncym, stenżenie alkoholu we krwi do słusznych rozmiarów zwienksajoncym. Bimber mi sie marzył. Bimber taki, co by mi od niego końcyny aż podrentwiały, a głowa sie zrobiła lekka nicym chmurka.

Ech, ale ino to piwo miałem, i trza sie było cieszyć, że choć tym sie uracyć mogłem w ten wiecór zimny, jesienny.

Łowce spokojne były. Becały, srały, trawe skubały... to co zwykle. Gdy sie jakaś niebezpiecnie od resty łoddaliła, w strone lasu zmierzajonc, gdzie by jom niechybnie wilcy rozszarpali, to na niom od razu Bacuś scekał, co by wracała i żadnych jajów wiencej nie robiła.

Spokój i porzondek był, ogólnie mówionc, okres dobry na rozmyślania o tym, jakie to cienżkie casy nastały, kiedy to turyści łoscypków prawie wcale kupować nie kcom, a z łowiec to jesce cienżej sie utrzymać, bo mało kogo wełna interesuje tera. Psia mać! Taki to góralski los, los ludzi na ceperskom łaske i niełaske wydanych.

I wtedy nagle - jebut! - cosik sie z nieba zwaliło, przerywajonc moje filozofowania. Zupełnie jakby z carnego przestworu gwiazda jakaś spadła, tuż łobok polany, na którejśmy z Bacusiem łodpocywali, stada doglondajonc.

- Kurna chata koniec świata - szepnołem, widzonc co sie dzieje. Było to tak, że takie potenżne światło w kstałcie bez mała puszki do konserw, zawisło nieopodal, o cóbki rosnoncych tam świerków prawie zahacajonc. I to coś, ta rzec latajonca, zaceła schodzić jesce barziej w dół, tak jakby kciała na jednej z sonsiednich polan wylondować.

Bacuś zawył.

- Cicho, psina, nie widzis, że amerykańce, albo jakieś inne bolszewiki, ze swojom haj-tek maszyneriom robiom najazd na Polske, od Podhala swom inwazje rozpocynajonc? - powiedziałem.

Bacek sceknoł cicho, jakby potwierdzajonc moje słowa.

- Ty stój tutaj i łowiec pilnuj - rzekłem do mojego wiernego druha - A ja sie pójde rozejrzeć co i jak, łokej?

I poszedłem. W strone światła ruszyłem, jak bez mała ci, którzy w TiWi wystempujom, co to przeżyli śmierć klinicnom i wtedy tunel ujrzeli oraz światełko na jego końcu. Ja również coś takiego widziołem, tyle że tunela żadnego nie było, ino las ciemny i głuchy jak murzyńska niemota. A spomiendzy drzew cosik błyskało i jakby mnie do siebie przyzywało.

Wyszedłem na skraj polany.

Cokolwiek przed sobom uwidziołem, duże to było i lśnionce jak monstrancja, co to jom ksionc pokazuje na mszy. Okrongłe, lekko spłascone, dziwne, jakby nie z tej planety było.

- Ty sie w łeb puknij - szepnołem sam do siebie. - To nie żaden samolot amerykański cy bolszewicki, ino niezidentyfikowany łobiekt latajoncy, taki, co to o nim kiedyś w TiWi mówili, że nawiedza nasom planete, i że w nim kosmici siedzom.

Kurna, aż sie sam swoich słów przestraszyłem. Ciarki mi po plecach nicym małe pajoncki przebiegły, i ciepło sie w łepetyne zrobiło, jak po jakimś trunku mocniejszym.

Wychyliłem łeb spomiendzy sosen, co by sie dokładniej całemu zajściu przyglondnońć. A był to widok zaskakujoncy. Kosmicna puszka łotwarła sie i na polane wypadło z niej kilku kurduplów w błysconcych kombinezonach, z głowami tak dużymi, jakby zaawansowane wodogłowie mieli.

Ci sie pewnie na jakieś dicho do remizy wybierajom -myślałem, paczonc na ich świeconce na srebrno stroje.

Przybysów było trzech. Rusali sie pokracnie jak bez mała paralitycy. I tym swoim niezgrabnym krokiem weszli w las i oddalili sie od swojego statku.

Poszli, wienc droga wolna, żeby zajrzeć do tej ichniej puski, którom tu przybyli. Taka okazja może sie już nigdy nie powtórzyć - pomyślałem. Bałem sie troche, ale wzmocniony ostatnim, pociongnientym z trzymanej w dłoni butelki łykiem piwa przezwycienżyłem strach i zdecydowałem, że to zrobie, że zbadam wnentrze niezidentyfikowanego łobiektu.

Przedarłem sie przez zarośla, przebiegłem przez polane i wszedłem do statku. Jasno tam było, migajonce jaskrawe światła biły po łocach jak te na dyskotece. Wokół dostrzegłem pełno sprzentów rozmaitego rodzaju, wiencej ich było niż w supermarkiecie w dziale AGD. Tak wyglondało pierwse pomiescenie. Bo było jesce drugie, oddzielone od tamtego wonskim korytarzem. A w tym drugim znajdowało sie całe laboratorium chemicno-komputerowe, z probówkami, mikroskopami, monitorami i całom masom urzondzeń, których przeznacenia mogłem sie tylko domyślać.

Gdybym ja miał takie laboratorium, to...

Nie było casu na rozmyślania, kosmici mogli wrócić w każdej chwili. Wybiegłem z latajoncego łobiektu i cym prendzej gwizdnołem na Bacusia, co by do mnie przybył. Przybiegł po kilku sekundach, sapionc jak nieboskie stworzenie. Na skraju polany błysneły srebrne skafandry przybysów. Wracali...

- Dalej Bacuś! Pokaż tym kosmicnym ceprom gdzie raki zimujom!!!

Mojemu psiemu druhowi nie trzeba było powtarzać dwa razy. Rzucił sie w strone ufoludków, ujadajonc, a tamci widzonc to, zaceli uciekać gdzie pieprz rośnie. Gonił ich przez jakieś kilkaset metrów, a potem gwizdnołem na niego, co by wracał, bo wystarcajoncego stracha im już napendził. Widziołem przerażenie w ich łocach, wiedziołem, że bendom sie bali tu wrócić. Pewnie pomyśleli, że poscułem ich jakomś krwiożercom bestiom, chłe, chłe...

Bez wontpienia zastanawiacie sie, cemu to zrobiłem. No cóż, już śpiese z wyjaśnieniami. Kciałem, aby niezidentyfikowany łobiekt latajoncy stał sie mojom własnościom. I dopiołem swego. A dlacego?... Barzo zainteresowało mnie jedno z pomiesceń wewnontrz statku, konkretnie laboratorium chemicne, było mi ono niezmiernie potrzebne do realizacji moich marzeń...

Tera, majonc na wyposażeniu "pożycone" od kosmitów laboratorium, produkuje najlepsy bimber na całym Podhalu...