Bigos - recenzja książki "Krótki lot motyla bojowego"

Kiedy tylko książka ta trafiła w moje ręce, pomyślałem sobie, że jest to jakaś mało znana opowieść cyberpunkowa. Zacierałem ręce na samą myśl o obcowaniu z tym gatunkiem. Lecz zagłębiając się coraz bardziej w treść powieści, dochodziłem do wniosku, że mam przed sobą wymieszanie wspomnianego powyżej cyberpunka z science-fiction i fantastyką, czyli taki bigosik. Czy był smaczny? Zapraszam poniżej.

Eugeniusz Dębski dał się poznać jako wszechstronny pisarz fantasta. Tym razem zaprasza nas do niezbyt odległej przyszłości, w której ludzkość tak skrępowała się traktatami pokojowymi, iż wojna jest praktycznie rzecz biorąc niemożliwa. Wojsko oczywiście istnieje, ale nie jest już tym samym zbiorowiskiem w większości tępych, regulaminowych miernot, jak to miało miejsce w przeszłości (co prawda chlubne wyjątki się zdarzają). Prowadzona jest tylko jedna wojna, dziwna wojna, bez żadnego wystrzału, bez huku wybuchających bomb, ale za to z ofiarami. W tajnych jednostkach walczą tzw. Espowie, telepaci, którzy, podpięci do specjalnych urządzeń wzmacniających ich moce, przeszukują eter w poszukiwaniu wroga. Kiedy już go spotkają, walczą z nim po omacku, aż do zwycięstwa lub porażki, która w tym przypadku jest równa z całkowitym „odmóżdżeniem” przeciwnika.

Dzięki „Krótkiemu lotowi...” poznajemy świat wojny telepatycznej z pierwszej ręki. Głównym bohaterem powieści jest porucznik (a tak naprawdę pułkownik) Milt, również telepata, mający pod sobą oddział ESPÓW, będących ludźmi dość ekscentrycznymi (wystarczy wspomnieć dwóch z nich, braci pozostających w związku jednocześnie homoseksualnym i kazirodczym). Kiedy po okresie sielanki nawiązywanych jest coraz więcej kontaktów bojowych, Milt zaczyna szukać przyczyn takiego stanu rzeczy, ba!, zaczyna zastanawiać się nad sensem tej wojny.

Solidną stroną tej książki jest kreacja postaci, które są oddane bardzo realistycznie i plastycznie, szczególnie główny bohater. Co prawda, po wgryzieniu się w książkę czytelnik zaczyna odczuwać, dokładnie jak postacie zamieszkujące wojskową bazę, swego rodzaju klaustrofobię. Ci sami ludzie przez większą cześć trwania historii, nie przewija się nikt nowy (dopiero pod koniec), a wszystko dzieje się w tym dość niewielkim kręgu. Niestety, świat tutaj przedstawiony jest bardzo, ale to bardzo ograniczony, właściwie do tajnej bazy, w której rozgrywa się jakieś 95% akcji. Nie można zarzucić autorowi, że pomysłów na wyposażenie domu jutra ma bez liku, a, co najważniejsze, są one bardzo ciekawe. Jednak w pewnym momencie mogą one znużyć czytelnika. Środowisko bywa bardzo statyczne.

Jest jeszcze jedna rzecz, którą oczywiście można uznać za błąd czy niedociągnięcie, choć jest to bardzo dyskusyjna sprawa. Otóż zakończenie zostawia nam spory niedosyt i wiele otwartych wątków. Zakładając, iż powstanie kontynuacja, już zacieram ręce na myśl o kolejnym spotkaniu z postaciami wykreowanymi przez Eugeniusza Dębskiego. Lecz jeśli to jest pojedynczy tom, który nie doczeka się nigdy dalszego ciągu, trochę szkoda, gdyż historia, pomimo wymienionych wyżej uwag, jest warta zainteresowania. Takie urywanie wątków jest dość frustrującą sprawą...

Jeśli przymknie się na to niedociągnięcie oko, dostaniemy całkiem ciekawie i sprawnie napisaną powieść o smaku bigosu, upichconego ze składników wspomnianych we wstępie do niniejszej recenzji. Nie sposób nie nadmienić jeszcze, że intrygująca okładka oraz ilustracje wewnątrz tomu uatrakcyjniają książki i budują klimat całości.

Polecam „Krótki lot motyla bojowego” wszystkim fanom twórczości pisarza, jak również osobom, którym nie są obce klimaty starej dobrej fantastyki, tak rzadko pojawiającej się ostatnio na półkach księgarń. Raz za czas dobrze jest „wciąć” taki bigos... Smacznego!