Recenzja książki "Władcy nocy, złodzieje snów"

Eugeniusz Dębski. Owen Yeates #7 - Władcy nocy, złodzieje snów (wyd. 2009).
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 30,50 zł  33,90

„Władcy nocy, złodzieje snów” to bodajże pierwsza książka – lub jedna z pierwszych – wydanych przez Fabrykę Słów. Nareszcie doczekała się reedycji z nową okładką, bardziej pasującą do pozostałych części serii. Lecz przecież to nie dla okładki kupujemy książkę, a dla jej treści. A ta bardzo odstaje od reszty tomów o detektywie Yeatesie.

Owen Yeates, czyli detektyw z przyszłości, czerpiący wzory z największych dokonań tak ikonicznych postaci jak Phillip Marlowe, Sam Spades, Mike Hammer i reszta twardzieli z nurtu powieści detektywistycznej. W tej części, o dziwo, nie gra on pierwszych skrzypiec – choć na pierwszy rzut oka nie jest to wcale takie oczywiste i klarowne. Dlaczego?

Powieść zaczyna się niestandardowo, miast pięknej kobiety, która przychodzi z błahą sprawą do detektywa, tym razem widzimy poważną starszą panią z dość osobliwym problemem. Ktoś kradnie ściśle tajną bejsbolową kolekcję. Co ciekawe, memorabilia bywają wykradane nawet wtedy, gdy ktoś jest w pomieszczeniu! Na domiar złego dochodzi jeszcze sprawa równoległych, niezwykle niepokojących snów. Podczas gdy Owen mota się w dochodzeniu, nie potrafiąc znaleźć żadnego rozsądnego wytłumaczenia tej niesamowitej sytuacji, dochodzi do morderstwa. A to dopiero początek kłopotów, jakie dotkną sympatycznego detektywa.

Sposób, w jaki powieść została napisana, pozwolił autorowi na dodanie kilku smaczków, których zastosowanie w poprzednich częściach serii nie było możliwe. Owen zachowuje się tutaj niezwykle „leniwie”, choć tworzy swoiste podsumowanie działalności pewnego detektywa. Ta część, najbardziej obszerna zresztą stanowi trzon powieści. Ów bohater „powieści w powieści” jest niezwykle podobny z charakteru do Owena, dlatego w pierwszym momencie dochodzi do małego zamieszania, domysłów: czyżby Owen pod innym imieniem i nazwiskiem zaczął prowadzić śledztwo? Niestety to, co dzieje się w środkowych rozdziałach książki, bywa nudne i w kilku momentach trzeba się zmusić, by poznać dalsze losy alter ego Owena.

Powrotem do tego, co czyni książki o Owenie tak ciekawymi, jest samo zakończenie. Napisana żywo i barwnie, nie ma chwili, by nie działo się w niej coś ciekawego, a jeśli nawet akcja spowalnia, to i tak pozostajemy z myślami Owena, którym nie można odmówić uroku.

Oczywiście, jak w każdej książce z tej serii, będziemy mogli spotkać wszystkich znajomych Yeatsa, którzy nie raz i nie dwa przyjdą mu z pomocą. Tudzież zgryźliwym docinkiem, czy cenną radą.

Co do samego zakończenia, trzeba przyznać, że jest ono o wiele mocniejsze niż w innych pozycjach serii. Tym razem autor pozwolił sobie na większą dozę obrzydlistwa niż gdziekolwiek indziej na kartach swoich powieści o prywatnym detektywie. Opis głównego, czy raczej głównych szwarccharakterów jest w tym względzie perełką. Okropieństwo!

Nie można mówić o Owenie nie wspominając o jego cynizmie i wypracowanych przez lata odruchach. Niestety, pomimo podobieństw głównego bohatera i agenta, którego poczynania opisuje nasz główny protagonista, cynizmu w najdłuższym fragmencie książki jest jak na lekarstwo, a i sam bohater nie jest tak błyskotliwy. Szkoda, ponieważ to znak firmowy Owena.

„Władcy nocy, złodzieje snów” to kolejny tom o Owenie Yeatsie. Można jednak zaryzykować stwierdzenie, iż najsłabszy. Taka część napisana tylko dla prawdziwych fanów. Nie mamy w nim nic, czego nie było w poprzednich (tudzież następnych – brak chronologii w wydawaniu tej serii dziwi), lecz jest bardziej pokręcony niż zwykle. Wprowadzenie innego, poniekąd głównego, bohatera wcale nie sprawia, że jest on ciekawszy. Pozycja tylko dla największych entuzjastów.