Recenzja antologii opowiadań "11 cięć"

Graham Masterton i inni. 11 cięć.
Dostępność: 24h
Cena: 31,40 zł  34,90

Horrorofile trzymajcie się na baczności! Potężna dawka adrenaliny aplikowana najnowszą antologią opowiadań „11 cięć” może powalić z nóg. Spece od wywoływania podskórnych dreszczy tną naszą wyobraźnię jak brzytwa, nie przebierając w środkach, by osiągnąć pożądany efekt przyspieszonego tętna i panicznego kulenia głowy w bezpiecznym azylu ciepłej kołdry. A mówiąc już zupełnie poważnie, to po prostu jedenastu pisarzy, którzy swymi narracjami zapraszają do wyśmienitej lektury. Ta z kolei poprzez swą tematykę i migawkową formę przypomina wizytę w tunelu strachów. A więc wsiadamy do wagonika i jazda!

Tym, którzy z opowieściami grozy są za pan brat, nie trzeba przedstawiać autorów poszczególnych utworów, kilku z nich możemy nawet nazwać klasykami gatunku – Masterton, Everson, a na rodzimym gruncie Cichowlas. W tym kręgu najbardziej zróżnicowaną poetykę reprezentuje Łukasz Orbitowski, celujący zarówno w prozie obyczajowej, felietonistyce, publicystyce, jak i fantastyce. Jego twórczość, co tu dużo mówić, to znakomicie przyswajalny literacki kąsek.

Zbiory opowiadań posiadają tę szczególną cechę, że każdy znajdzie w nich coś dla siebie. Podejrzewam, że w „11 cięciach” selekcja „lepszy-gorszy” nie będzie miała miejsca, dlatego że można się tu poddać naprawdę udanej konsumpcji lekturowej (notabene kwestii gastrycznych w zwierciadle skąpanej we krwi makabreski – patrz opowiadanie „Głód” Cichowlasa). Począwszy od najkrótszego ghost-story „Sponiewierana” autora „Śmiertelnych snów” po rozległy objętościowo „Amerykański horror” Orbitowskiego przemierzamy połacie strachu w najróżniejszych jego odmianach. Miłą niespodzianką dla odbiorcy będzie na pewno tematyka, którą proponuje czytelnikowi Jakub Małecki w „Radości Hetmana”. Ten, kto z niemałą satysfakcją zarwał noc przy niedawno wydanym tomiku Kaina i Kyrcza Jr „Chory, chorzy trup”, rozsmakuje się także w psychodelii zaproponowanej przez twórcę znakomitych „Zaksięgowanych” (bądź co bądź pisanych wprawną rękę „mrocznego” finansisty i ekonoma).

„11 cięć” właściwie nie trzeba polecać, ponieważ książka dobrze broni się sama. Nie ma tu miejsca na znużenie, ziewnięcia czy posapywanie i kręcenie głową z niezadowolenia. Każda ze „strachogennych” miniatur pozostawia wiele miejsca na dopowiedzenia ze strony odbiorcy, zachowując ową niezbędną dawkę przemilczeń, które budują w nas napięcie i chęć wykonania własnego kroku za pomocą wyobraźni w świat wykreowany przez horrorowych jegomości. Upuszczenia hektolitrów krwi i adrenaliny nadszedł czas. A kto ze zjeżonym włosem na głowie opuści ów gabinet strachów, z całą pewnością zechce do niego powrócić.