"Oczy Antarktydy"

Gorm po raz kolejny zaklął w duchu, gdy silny wiatr cisnął im w twarz następną ścianę śniegu. Wiedział, że nie ma sensu wznosić rąk aby osłonić się przed białym tumanem, lecz zrobił to po prostu z przyzwyczajenia. Gdy trwał tak dłuższą chwilę, przypomniał sobie ostatni postój na Wyspach Księcia Edwarda. Było tam tak cholernie gorąco, że miał ochotę zdjąć z siebie skórę, mimo, iż wylegiwał się na plaży prawie nago, a w dodatku w cieniu rozłożystych palm. Lekki wiatr niósł jednak ciepło, które rozchodziło się wszędzie. Himecki wolał siedzieć w hotelowym, klimatyzowanym pokoju. Te chwile wydawały się bardzo, bardzo odległe. I bardzo, bardzo nierealne.
Teraz klął na zimno wokół, stojąc na lodowym pustkowiu Antarktydy, wiele mil drogi na południe od rosyjskiej stacji Mołodiouna, stanowiącej przyczółek Ziemi Enderbego.
Wreszcie kurzawa opadła i chwycił za uprząż sanek ze sprzętem, opiętą wokół jego torsu, upewniając się, że trzyma mocno. Himecki poszedł w jego ślady. Dwaj Polacy szli przez kwadrans w milczeniu. Gorm przetarł gogle, marząc o ciepłym kominku, w którym wesoło trzaskałyby płonące polana, a przy nim wygodny fotel i szklaneczka z czymś mocniejszym.
- Myślisz o domu ? - Himecki zrównał się z nim. Jego głos przytłumiała gruba, wełniana osłona na usta.
Doktor fizyki UJ w Krakowie, a zarazem ceniony wykładowcą Edward Gorm zaprzeczył ruchem głowy.
- A ja ostatnio coraz częściej - spod maski Himeckiego wydobyło się westchnienie. - Wiesz co ? - Wrzasnął, przekrzykując nadchodzący wiatr. Gorm nie dał żadnego znaku, wiedząc, że i tak Himecki powie, co chce, bardziej dla siebie niż dla niego. Kazimierz Himecki był jego szwagrem od piętnastu lat i Gorm znał go na wylot. Dlatego wziął go ze sobą na wyprawę ku środkowi Antarktydy, wiedząc, że może na niego liczyć w każdej sytuacji. - Jak wrócimy, to nigdy więcej nie chce oglądać zimy ! Na ten okres będę wyjeżdżał na Karai...
Ostatnie słowa Himeckiego zginęły w kolejnej zawiei.
" Jak wrócimy... " - Gorm był wdzięczny szwagrowi, że nie użył zdania " JEŚLI wrócimy ". Póki jest w nich nadzieja, mają wciąż szansę. Choć Gorm nie przyznał się Himeckiemu do jednej bardz istotnej rzeczy...
Wyprawa trwała pomyślnie przez tydzień. Potem zaczęły się kłopoty. Siódmej nocy po opuszczeniu bazy obudzili się nad ranem w swym specjalnie przystosowanym do wyprawy namiocie i stwierdzili, że cały sprzęt radiolokacyjny nie działa. Tak samo jak telefony i kompasy. Himecki twierdził, że w nocy obudziło go dziwne, błękitne światło, którego źródło znajdowało się na zewnątrz. Wydawało mu się też, że słyszy, jak ktoś chodzi wokół ich namiotu. Przyznał szczerze, że bał się wyjść. Schował się głębiej do śpiwora i zasnął. Nad ranem zaś nie znalazł żadnych śladów stóp. Nic dziwnego, nawiało masę śniegu.
Gorm zaś naklął się co niemiara. Nie widziałzwiązku między błękitnym światłem a popsuciem się całej technologii.
- Musiałeś widzieć silną zorzę - odparł na pytania Himeckiego o światło. - Zorza nie spieprzyłaby nam wszystkiego doszczętnie i to tak, że sprzęt wygląda na nienaruszony.
- To nie była zorza... - sapnął Himecki.
Gorm spojrzał na niego zdziwiony.
- Nie ?! A co ? Święty Mikołaj jest na północy, my na południu. Musieliśmy po prostu wejść w jakieś silne pole elektromagnetyczne. A to dziwne, bo sprawdzałem dane w komputerze i nie zauważyłem takowego na naszej trasie. Teraz gówno wiem.
Laptop uległ także uszkodzeniu. Nie dawał się włączyć mimo tego, że miał nowiutkie, najnowszej generacji baterie litowe. A w nim mieściła się cała trasa zaplanowanej wyprawy. Jako dowódca tej dwuosobowej wyprawy Gorm podjął decyzję o natychmiastowym powrocie.
Na noc rozłożyli namiot. Na szczęście lampka gazowa działała i w jej świetle zjedli po konserwie. Potem leżeli w śpiworach,delektując się półmrokiem i mając złośliwą satysfakcję, że pazury chłodu nie są w stanie przekroczyć ścian ich schronienia. - Wiesz co ? - Gorm westchnął ciężko, wiedząc, że musi oświadczyć szwagrowi o czymś, co zdarzało się tylko w najgorszych koszmarach, a z oznajmieniem czego zwlekał już sporo.
- Hmm... ? - Kazimierz mruknął niewyraźnie. Właśnie zapadał w błogi sen.
- Nie wiem gdzie jesteśmy...
- CO ?! - Himecki zerwał się gwałtownie do pozycji siedzącej. - Jak to, kurwa, nie wiesz ?!
- Zdawało mi się, że idziemy dobrze, ale teraz... Nie wydaje mi się, że...
- Jak to wydawało ci się ?! - W półmroku oczy Himec-kiego zapłonęły strachem. Potrząsnął głową, jakby nie rozumiał, co Gorm do niego mówi - Edek, rany boskie, co ty pierdolisz ?!
- Słuchaj... - Gorm przełknął ślinę. - Wtedy, jak rano zobaczyliśmy, że sprzęt się zepsuł, ruszyliśmy z powrotem. Ale...
- No ?!
- Słońce przez parę dni było za chmurami, mi zdawało się, że wracamy, a tymczasem cały czas szliśmy w głąb...
Okrzyk przerażenia, który wydobył się z ust Himeckiego, mógłby przyprawić o zawał serca osobę o doskonałym zdrowiu, lecz nieprzygotowaną do podobnej reakcji. Potem Himecki zaczął sklinać Gorma, wyprawę i wszystko, co tylko możliwe. Profesor leżał spokojnie, czekając, aż szwagrowi minie wybuch gniewu. Minęło kilka długich, wypełnionych przekleństwami mi-nut, gdy uciszył się. Jego postawa uległa nagle dziwnej zmianie :
- Już po nas... - załkał.
- Uspokój się - Edward użył chłodnego, spokojnego tonu głosu tak, jak robił to na wykładach, gdy studenci zaczynali hałasować. - Mamy jeszcze jedzenie i...
- Na trzy dni ! - Wrzasnął Himecki i zaszlochał.
- Jak to ?! - Teraz zerwał się Gorm.
- Widzisz... - wydukał Himecki przez łzy. - Gdy wracaliśmy, pierwszego dnia, zauważyłem, że większość tych konserw jest zepsuta...
- Jak to ?!
- Tak to... - mruknął niechętnie Himecki. - Ruscy zrobili na nas niezły interes. Pewnie zapasy im na stacji zalegały, więc wcisnęli je głupiemu, czyli mi...
- Jak to ?! - Po raz trzeci pod rząd osłupiały Gorm zadał to samo pytanie.
- Tak to... - burknął po raz drugi w odpowiedzi szwagier. - Normalnie. Dałem się wydupczyć jak idiota. Wziąłem po 30 konserw na osobę. Zostało sześć dobrych, reszta ma bombaż.
Wybuchnął głośnym płaczem.
" Siedem dni do miejsca, gdzie zepsuł się sprzęt " - Gorm liczył gorączkowo - " cztery dni w przód zamiast do tyłu, to jest razem 11 dni. Powrót od dziś - kolejne jedenaście. Dwadzieścia dwa dni marszu. Pół konserwy na dzień to mini-mum... Sześę dni i... "
Ryknął z rozpaczy.
- Jak mogłeś tego nie zauważyć, do ciężkiej cholery !!! - wrzasnął na Himeckiego, tracąc resztki swego chłodnego na codzień opanowania. - Idiota ! Kretyn ! Debil !!!
- Te zepsute puszki stały na spodzie, na górę dali dobre i... - próbował bronić się napadnięty.
- Czemuś nie sprawdził wszystkich ! Do kurwy nędzy, co za matoł pierdolony !!!
Gorm zerwał się z posłania i zaczął okładać pięściami szwagra. Ten nie pozostał mu dłużny i po chwili tarzali się po małym namiocie. Za małym jak na zapasy. Rozdarli ściankę i wylecieli na zewnątrz, w chłód i wieczny półmrok.
To ochłodziło ich nieco. Obaj zerwali się na równe nogi, lecz rozpacz zamąciła im rozumy i znów zaczęli walczyć. Himecki okazał się sprawniejszy i po paru minutach szamotaniny siedział już na klatce piersiowej Gorma, dusząc go. Profesor machał rozpaczliwie rękoma, próbując uderzyć szwagra, lecz zaczynał powoli słabnąć.
I w ten sposób ceniony naukowiec umarłby, zaduszony przez szwagra na lodowej równinie, gdyby ten nagle nie zwolnił uścisku i z otwartymi ustami nie zapatrzył przed siebie.
Gorm wykorzystał to natychmiast, wyprowadzając cios w szczękę od dołu. Mimo swoich 48 lat był silnym, sprawnym człowiekiem. Zresztą, czy gdyby nie czuł się na siłach podjąłby się wyprawy na Antarktydę, o której marzył od wielu długich lat?
Himecki runął do tyłu, Gorm zaś zerwał się z zaciśniętymi pięściami i już miał wymierzyć kopniaka wolno podnoszącemu się szwagrowi, gdyby nie to, że ten wskazywał nerwowo ręką przed siebie.
Gorm ostrożnie odwrócił głowę, obawiając się, iż jest to tylko klasyczny, filmowy podstęp ze strony Himeckiego, lecz za-marł w pół obrotu, widząc unoszące się kilka metrów od nich... wielkie OKO.
Myśląc, że dostał w głowę bardzo silno, potarł energi-cznie powieki. Był jeszcze zbyt podniecony i rozruszany walką, aby poczuć ponownie zimno bieguna, lecz zdał sobie sprawę, że to, co widzi, nie jest li tylko ułudą.
Oko wisiało mniej więcej trzy metry nad wielkim, oblo-dzonym kamieniem. Miało jakieś dwa metry średnicy. Było wy-konane z czegoś białego ; i Himeckiemu i Gormowi wydawało się, że lśni jak metal, ale nie dalibysobie głów uciąć. Pośrodku połówki, która zwrócona była frontem do nich, widniała błękitna źrenica. Właściwie było to tylko błękitne koło, lecz całość sprawiała wrażenia oka. Na szarym tle chmur całe zjawisko wyglądało niesamowicie.
- Co to... ? - Wydukał Himecki.
- Nie wiem... - Gorm wpatrywał się w obiekt jak urze-czony. Wiatr cichł i od strony oka wyraźnie dochodziło słabe, jednostajne buczenie. - Słyszysz ? - Zwrócił się do szwagra, aby upewnił go, czy to nie złudzenie.
- Mruczy... - Himecki potwierdził.
Nagle Oko bez ostrzeżenia drgnęło, obróciło się - pokazując tylną połówkę, bez " źrenicy " - momentalnie wzbiło na kilka metrów w górę i zaczęło odlatywać.
- Stać ! Stać ! - Gorm zaczął biec za nim, machając roz-paczliwie rękoma. - Pomocy ! Help ! Hilfe ! Pomocy ! Heeeelp ! Kurwa twoja mać !
Ostatni wyraz padł gdy Oko, nie zwróciwszy na woła-nia żadnej uwagi, przyśpieszyło i znikło na tle szaroburej ciemności.
- Co to było ?! - Himecki dobiegł do szwagra, ocierając krew z rozbitej wargi.
- Bo ja wiem... - profesor wzruszył ramionami, starając się opanować podniecenie. - Ważne, że nas widziało. Pomoc musi nadejśc.
- Myślisz, że to taka szpiegowska maszynka ruskich ?
- Być może. Nie wiem. - Gorm zawrócił do namiotu. - Na pewno nie lata to sobie tak bez celu. Może wysłali je za nami?
- Cholera - Himecki splunął przez zęby. - Jak to jakaś tajna machina, to mogą nam dać w czapę.
- Przesadzasz - Gorm spojrzał na rozdartą ściankę. - Czasy Stalina i KGB dawno minęły.
- Cholera wie, Edziu. - Himecki wślizgnął się do namiotu. - Co robimy z tym faktem ?
- Pomyślę. - Odparł Gorm. Najpierw jednak spiął dziurę kilkunastoma haczykami. Następnie wsunął się do śpiwora.
- Namyśliłeś się ? - Spytał Himecki po chwili.
- Aha - Gorm spojrzał smutno na pustą puszkę po konserwie, którą spożył na kolację. Spalił w walce sporo energii. - Jutro ruszymy tam, gdzie leciało to oko. Musi skądś star-tować i nie może to być za daleko. Dajmy na to pół dnia marszu.
- A, właśnie - Himecki podparł głowę na łokciu. - Jak to się właściwie porusza ?
- Musi mieć jakiś silnik pod obudową, tak myślę.
- Raczej jakiś generator, bo buczało. Spotkałeś się kiedy z czymś takim ?
- Nie, ale od czasu, jak japońce zrobiły sztucznego psa, który robi sztuczną kupę, nic mnie już nie jest w stanie zadziwie.
Gorm zamknął oczy i zapadł w mocny, czarny sen.
Na zegarku Himeckiego wyskoczyły cyferki 12 : 00. Westchnął, ciągnąc za sobą sanie. Przed nim Gorm równo-miernie odbijał się kijkami nart od podłoża. Lewa, prawa, lewa, prawa... Płatki śniegu z ostatniej kurzawy skrzyły się na kom-binezonie doktora. Himecki czuł, jak z każdym metrem ciężar na sankach zaczyna mu ciążyć coraz bardziej. W głowie huczał tępy ból, który całkowicie niereguralnie i nierównomiernie atakował jego skronie. Czasem w takim stopniu, że na moment przestawał odpychać się od twardej ziemi, pozwalając, aby narty niosły go siłą rozpędu.
Gorm zauważył jego zachowanie. Podejrzewał stan za-palny zatok. Kazał szwagrowi zażyć kilka różnych tabletek, po których ten zaczął się pocić. Dla Himeckiego był to jedyny plus choroby - nie czuł już zimna, gorący pot oblewał całe jego ciało. Wiedział, że w tym stanie nie powinien pod żadnym względem wędrować dalej w pogoni za Okiem, lecz nie chciał słyszeć o tym, aby samemu zostać w namiocie, jak to proponował Gorm, który chciał solo wyruszyć po pomoc.
Znajdowali się u podnóża gór, które majaczyły na hory-zoncie. Spostrzegli je dopiero nad ranem, gdy wyszli z namiotu. W tamtym kierunku odleciało tajemnicze zjawisko, więc coś tam musiało być. Na pewno ludzie i nieważne jakiej nacji. Te chłod-ne pustkowia wywoływały odruch solidarności z całą rasą ludzką. Nie dopuszczali do siebie myśli o tym, że mogą nie napotkać nikogo.To byłoby okrutne. Dręczenie się taką postawą byłoby psychicznym masochizmem.
Gorm był bardzo podniecony, chciał jak najszybciej dotrzeć do stacji, która musiała się tam znajdować, lecz zwalniał, czekając na szwagra. Rozmyślał o tym, jakiej klasy fizyków muszą tam mieć ! Ten pojazd... właściwie maszyna, jak po-prawił się w myślach, jest wspaniały. Być może dopiero go testują, dlatego nigdy o czymś takim nie słyszał. Cóż to byłby za idealny strażnik! Wyobraźnia ukazała mu ulice Krakowa, nad którymi unosi się wiele, wiele sztucznych oczu, przekazujących obraz do policyjnej centrali. Perfekcyjny system monitoringu...
Z rozmyślań wyrwał go odgłos upadającego za nim ciała.
Himecki ocknął się, zmęczony i obolały. I lepki od potu, który powodował pod jego kombinezonem małą saunę. Chciał unieść rękę, lecz był na to zbyt słaby. Dopiero po chwili zaczął się zastanawiać, gdzie jest. Przełknął ślinę przez suche gardło.
- Nie śpisz ?- Głos Gorma rozległ się z boku. Skierował tam słabe spojrzenie. Szwagier siedział na śpiworze. Wyglądałby jak medytujący buddyjski mnich, gdyby nie to, że pisał coś pió-rem w położonym na kolanach notatniku. Himecki znał ten notatnik. Gorm prowadził w nim dziennik wyprawy. Przed wy-prawą, jeszcze w samolocie z Krakowa do Kairu, wpisali na pierwszej stronie swoje nazwiska i podpisali się. Gorm zażartował, że powinni oprócz tego odcisnąć swoje dłonie jak czterej pancerni. Zapisanych było kilkanaście stron, głównie obserwacje Gorma.
- Co... piszesz ? - Himecki wyjęczał słabo.
- Znów widziałem Oko ! - Gorm przerwał pisanie i za-czął mówić podnieconym głosem. - Wiesz, ono nas chyba prowadzi. Jesteśmy uratowani ! Rozumiesz ?! U - r - a - t - o - w - a - n - i !!!
Himecki przymknął oczy i odetchnął z ulgą, choć czuł, że jego czoło jest gorące jak huczący ogniem piec w środku zimy.
Gorm odłożył notes i sięgnął po bidon z wodą. Przechy-lił gotuż przy ustach Himeckiego, który łapczywie łyknął kilka haustów, zmuszając się do dźwignięcia głowy.
- Tam musi być jakaś tajna baza wojskowa - kontynuo-wał Gorm. - Kiedy rozstawiałem namiot, zobaczyłem, że Oko wisi wysoko, wysoko nade mną. Znów machałem i wzywałem pomocy, a po chwili odleciało w stronę gór. Tak, jakby wskazy-wało drogę. I tak, jak sądziłem ! - Złapał z radości dłoń Himeckiego i potrząsnął nią silno. Himecki jęknął z bólu.
- Dobrze... - wycharczał tylko.
- Wiesz co ? - Gorm zasiadł znów na swoim śpiworze. - Został nam do gór niecały dzień drogi. Zostawię cię tutaj i ruszę tam...
- Nie ! Mowy nie ma ! - Wybuchnął Himecki, wyczer-pując wszystkie swe siły. Chciał się zerwać, lecz nie dał rady.
- Kaziu - Gorm przybrał ton wykładowcy - to konieczne. Nie bądź baba. A wiem, że nie jesteś. Twoje dziecko bawiłem. Zostawię ci cały zapas jedzenia i wodę. Lekarstwa bę-dziesz miał pod ręką. No, co ty na takie rozwiązanie ? Zgodzisz się ?
Himecki chciał odpowiedzieć, że nie, lecz zalała go fala słabości. Zapadł w pełen majaków sen...
Gorm pędził równiną, która zaczynała wznosić się lekko, tworząc podnóże gór. Ich szczyty sięgały wysoko. Wie-dział, że najwyższy ma ponad 5 tys. metrów. Idealny punkt na bazę wojskową. Daleko od ciekawskich spojrzeń, teren niedostępny.
" Pewnie Amerykanie " - pomyślał - " ruscy jak zwykle są bez grosza. A jak już mają grosz, to prędzej czy później ktoś z ich dowództwa defrauduje większość pieniędzy ".
Nie niepokoił się o Himeckiego. Wiedział, że zapalenie zatok może trwać i z tydzień, lecz przecież jeszcze dziś Kazimierz otrzyma fachową pomoc. Niemożliwe, żeby nie mieli tu lekarza !
Krzyknął głośno, gdy nagle wleciał w jakąś dziurę, której nie zauważył, mimo, iż patrzył pod nogi uważnie. Uderzył o coś twardego, zgiął się wpół tak, że końcówkami nart omal nie wybił sobie oczu, coś trzasnęło, aż w końcu łupnął o twar-dą nawierzchnię taką siłą, że pociemniało mu w oczach.
Po chwili z jękiem obrócił się na plecy. Kikut narty, zła-manej tuż za palcami, wskazywał smętnie w górę, na metalicznie połyskującą pochylnię, po której Gorm wpadł do...
No właśnie, gdzie ?!
Sam nie mógłby odpowiedzieć na to pytanie, mimo, iż zerwał się gwałtownie i zlustrował wzrokiem teren wokoło.
Stał w owalnym pomieszczeniu, o średnicy około 20 metrów, którego ściany, podłoga i sufit w całości wyłożone były metalowymi płytkami. Na wysokości dwóch metrów znajdowały się symetrycznie rozmieszczone wyloty pochylni. Było ich osiem. Kazdy wylot był na tyle szeroki, że człowiek mógłby bez trudu stanąć w nim na dwóch nogach.
Gorm domyślił się od razu, że to kanały wylotowe dla Oka. Skoro było ich tyle, Oczu musiało być więcej niż tylko jed-no. A może i nie ? Może mają tu jakieś jeszcze bardziej skompli-kowane urządzenia, o których świat jeszcze nie wie i być może nigdy się nie dowie ?
Światło sączyło się z małych neonów, umieszczonych nad każdym wylotem. Mocne, jasnozielone, barwiło wszystko wokół tajemniczą, upiorną poświatą.
Gorm odpiął buty od zamków nart, zdjął linki kijków z rękawic i człapiąc ciężko w niewygodnych, narciarskich butach, których kazdy krok odbijał się metalicznym echem, podszedł do jednego z wylotów. Zdjął rękawiczkę i dotknął pochylni ręką. Ocenił materiał jako stop jakiegoś lekkiego metalu.
" Jednak tajna baza " - pomyślał. Następnie zwrócił uwagę na istotny szczegół, którego nie zauważył, a powinien już na samym początku.
W sali nie było drzwi.
Himecki obudził się w ciemnościach. Lampka zgasła ; paliwo musiało ulec wyczerpaniu. Osłabione ciało wciąż emito-wało z siebie ciepło. Czuł się tak, jakby zaraz miał umrzeć. Bolał go każdy mięsień, każda kość i każdy nerw. Nawet zęby zdawały się być przesiąknięte wyczerpaniem.
- Edek... - wyszeptał słabo w ciemność. - Edek... ?
Przypomniał sobie, że szwagier ruszył po bliską - wedle jego słów - pomoc. A może nie ? Obudził się z majaków, niezbyt wiedząc, czy to jawa czy sen dzieje się wokół niego. Słyszał, jak wiatr huczy w ściany namiotu, jakby chciał swą niewidzialną pięścią zmiażdżyć tarczę chroniącą człowieka, który odważył się zapuścić tak daleko, na teren zarezerwowany tylko dla nielicznych zwierząt i roślin...
- Zaczekam - szepnął sam do siebie. - Musi wrócić...
Oczy zaszły mgłą i runął znów w objęcia gorączkowych fantasmagorii.
Gorm wystraszył się nie na żarty, gdy po wymacaniu wszystkich ścian w zasięgu swych rąk stwierdził, iż nie ma tu żadnych wkomponowanych w nie drzwi.
" Pułapka ! "
Ta myśl rozgościła się w jego głowie, wywołując olbrzymi niepokój na pograniczu paniki. Biegał w kółko, walił w ściany pięściami, kopał je, krzyczał... Bezżadnego rezultatu. Uderzany metal odpowiadał złośliwym , pustym dźwiękiem.
W końcu Gorm chwycił się krawędzi jednej z pochylni, podciągnął na rękach i stanął u jej wylotu. Tunel nie wydawał się zbyt stromy. Na jego końcu jaśniało mdłe światło dnia. Rzucił jeszcze okiem na pozostawione wewnątrz narty. Jedna złamana czyniła bezużyteczną i drugą. Kijki porzucił także. Postą-pił o krok, opierając się bokiem o ścianę dla zachowania równowagi.
Wtem usłyszał coś znajomego. Najpierw na granicy słuchu, potem dźwięk zaczął powoli narastać.
Buczenie.
" Oko ! "
Odwrócił się gwałtownie, czujniej nastawiając uszu. Zdjął nawet kaptur i czapkę, aby lepiej słyszeć. Buczenie naras-tało w tunelu obok. Zacisnął pięści w nerwowym oczekiwaniu. Przełknął ślinę, w duchu poganiając tajemniczy obiekt, aby uka-zał się jak najszybciej.
W końcu, po niecałej minucie, doczekał się.
Oko, takie samo, jak to, które widzieli, a może nawet ito samo, wyłoniło się majestatycznie. Wleciało na środek sali ze źrenicą odwróconą do Gorma bokiem i zawisło na moment bez ruchu. Potem opadło powoli kilka centymetrów nad podłogę i tu zatrzymało się ponownie.
Bezszelestnie w ścianie otworzył się duży kwadrat, sze-roki i wysoki na niecałe trzy metry, ukazując długi tunel ozdo-biony na całej swej długości białymi neonami. Oko drgnęło i ru-szyło w głąb. Gorm zeskoczył na podłogę jednym susem i wbiegł za nim.
Po dwóch sekundach kwadrat zamknął się, likwidując chwilowe przejście.
Himecki zakaszlał wysuszonym gardłem. Przesunął ję-zykiem spierzchnięte wargi. Gorączka trochę opadła, ustępując miejsca narastającemu osłabieniu. Każdy ruch, nawet skrzywienie warg w grymasie cierpienia, było torturą.
Leżał w śpiworze niczym mumia w sarkofagu, czekająca na odkrycie przez jakiegoś naukowca...
Nie wiedział, jak wiele czasu minęło, odkąd został sam. Równie dobrze mogła być to godzina jak też i tydzień. To ostat-nie zdecydowanie odrzucił. Wiedział, że nie przeżyłby tyle bez jedzenia. Głód skręcał chory żołądek, sięgnął więc powoli po ot-wartą konserwę, którą Edward zostawił przezornie w zasięgu jego ręki.
Zbolałym ruchem podniósł ją do góry, aby sprawdzić, czy nie popsuła się i jak wiele jej zostało, gdy wtem dziwne zja-wisko przyciągnęło jego uwagę. Właściwie trwało od dłuższej chwili, lecz zwalał je dotychczas na malignę, nie wierząc, że ma ono miejsce naprawdę.
Światło.
Błękitne, ostre światło. Takie, jakie widział tej nocy, gdy wysiadł cały sprzęt zabrany na wyprawę. Przeraził go wtedy do głębi serca, lecz teraz nie czuł żadnej obawy. Nie miał na nią siły ani też najmniejszej ochoty. Potraktował światło jako cieka-wostkę, nic więcej. Opadł na prowizorycznie skonstruowany ze zwiniętej kurtki zagłówek śpiwora, gdy wtem usłyszał wyraźne kroki wokół namiotu.
- Edek... ? - Wyszeptał ledwo słyszalnie, choć starał się, aby jego głos zabrzmiał jak najgłośniej.
Nie padła żadna odpowiedź, a ktoś zaczął szarpać za zamek otwierający przytulne - w porównaniu z warunkami zew-nętrznymi - wnętrze namiociku.
Himecki odwrócił głowę w tamtym kierunku. Błękitne światło zaczęło łapczywie wlewać się do środka wraz z zimną falą powietrza.
Nie był pewien, czy postać, która wchodzi do środka, istnieje naprawdę czy to ponownie opadły go majaki. Była wielka, liczyła sobie na pewno ponad dwa metry wzrostu. Weszła do namiotu zgięta wpół.
Himecki poznał ją, gdy zwróciła w jego stronę swą pod-łużną głowę. Nie przeraził się ani nie ucieszył. W jego głowie powstało tylko jedno pytanie :
" Kto, kurwa, powiedział, że oni są niscy ?! "
Gorm podążał metalowym tunelem za ignorującym go wciąż Okiem. Być może ignorowało go dlatego, że jego "źre-nica" odwrócona była do człowieka tyłem. Sama zaś droga miała około pięćdziesięciu metrów długości i kończyła się ścianą. Gorm przypuszczał, że gdy Oko zbliży się do niej, uchyli przejścia, tak, jak to miało miejsce w " lądowisku ". Nie pomylił się.
Wciąż sądził, űe znajduje się wewnątrz tajnej bazy woj-skowej. Stworzenie Oka było w zasięgu ludzkiej technologii. Ba, w jej zasięgu były rzeczy nawet bardziej skomplikowane. Gorm nie dbał o to, że wewnątrz tunelu także panuje siarczysty mróz, choć nigdzie nie tworzą się kryształki lodu. Czuł go na odsłoniętych policzkach, lecz śpieszył, aby znaleźć gdzieś pomoc dla chorego towarzysza.
Jak przypuszczał, ściana na końcu tunelu rozchyliła się, lecz nim zdążył zobaczyć co za nią jest, runął z krzykiem w szyb, który rozwarł mu się nagle pod nogami.
Ocknął się po kilkunastu minutach w dużym, kwadra-towym pomieszczeniu, wykonanym tak samo jak tunel - z meta-lowych płyt. Ze ściany naprzeciw sączyło się przydymione światło czerwonego neonu. W krwawym blasku Gorm ujrzał rozrzucone wokół siebie kości, których większość zidenty-fikował od razu jako szczątki pingwinów.
Gdy chciał powstać, poczuł wielki ból w lewej nodze. Do tej pory strach i oszołomienie po upadku izolowały go od zmysłów doktora, lecz teraz uderzył z całą swą siłą. Noga była złamana poniżej kolana.
Zaklął i upadł na podłoże, gruchocząc małe kosteczki.
- Pomocy ! Na pomoc ! Heeeeeelp !!!!!
Krzyczał tak chyba z kwadrans, lecz nie osiągnął żadnego rezultatu. Zrezygnowany machnął ręką i złapał się za głowę, wspominając Himeckiego, który został u podnóża gór, kilka kilometrów od miejsca w które wpadł.
" Boże, byle nie zamarzł ! " - przeleciało mu przez głowę i troska o los szwagra wypełniła na długo jego myśli.
Spróbował powstać, opierając się o chłodną ścianę, lecz zalała go fala potu i runął znów.
Profesor fizyki Edward Gorm wybuchnął płaczem po raz pierwszy od dwudziestu lat, od momentu gdy dowiedział  się o śmierci swej żony.
Ocknął się znów na jakiś dziwny odgłos.
ściana otwarła się, tworząc ciemny prostokąt wysokości około 2,5 metra. Ziała z niego ciemność. Gorm odczekał mo-ment, zagryzając z podniecenia wargi, lecz gdy po kilku minutach nic się nie wydarzyło, zaczął pełznąć po posadzce w rokującym nadzieję na pomoc kierunku.
Minął mniej więcej połowę dystansu, gdy posłyszał z wnętrza powolne, zmierzające ku niemu kroki. Zatrzymał się uradowany.
- Tu jestem ! Here I am ! Here ! Tuta...
Głos zamarł mu w krtani, gdy ciemność zaczęła fosforyzować błękitem, poprzedzając nadchodzącą istotę.
Nie wiedział, że pomyślał mniej więcej to samo, co jego szwagier :
" Taki wysoki ?! "
Postać wchodząca do tunelu była humanoidem odzia-nym w coś na kształt niebieskiej togi. Szata ta zlewała się kolo-rystycznie z błękitną skórą przybysza, która wydawała z siebie ów fosforyzujący blask.
Obcy miał dwiedługie, chude ręce i dwie równie chude i długie nogi. Podłużna głowa nie posiadała uszu. Ani nosa. W jego miejscu widniały dwie szparki. Całkowicie czarne, skośne oczy wpatrywały się w Gorma bez wyrazu.
Stanął w wejściu i tak zamarł, jakby taksując człowieka oczyma bez powiek. Gorm zamarł z przerażenia. Oglądał kiedyś program o UFO, w którym pokazano - jak powiedziała pani narratorka - " prawdziwą sekcję obcej istoty, której statek rozbił się w Roosevelt ". Tylko że tamten obcy był niepozorny, miał wielkość dziecka, ten zaś tutaj był po prostu olbrzymi ! Sięgał czubkiem głowy " futryny " kwadratu.
Gorm poczuł nagle, jakby coś przesuwało mu się po mózgu. Nie było to męczące ani bolesne lecz... dziwne. Tak po prostu dziwne. Niczym palce, które przerzucają rzeczy w ciasnej szufladzie. Tą szufladą był jego umysł, lecz cóż było palcami ?
Oglądając za młodych lat seriale i filmy SF w telewizji oraz w kinie, kiedy jeszcze nie był " poważnym, stąpającym twardo po ziemi naukowcem ", nauczył się z nich jak postę-pować w podobnej sytuacji. Co prawda leżał cały obolały, a nie stał dumnie, lecz zdobył się na wysiłek podniesienia prawej dłoni w geście powitania.
- Witaj, kimkolwiek jesteś - zwrócił się do obcej istoty czystym językiem Mickiewicza. Nie sądził, aby angielski czy francuski były w tym przypadku lepsze. I tak trzeba było sprawdzić każdą możliwość kontaktu.
" Witaj , Edwardzie Gorm ".
Głos obcego nie miał barwy. Nie wydobył się też z jego zaciśniętych ust. A jednak Gorm słyszał go tak, jak słyszy się osobę mówiącą z bliskiej odległości.
- Te... telepatia... ? - Wyszeptał zaskoczony.
" Tak ".
Jedno słowo i sposób jego przekazania utwierdziły Gor-ma w tym przekonaniu. Postanowił odpowiadać w taki sam spo-sób. Oczywiście, nie zetknął się nigdy w praktyce z telepatią ani też nie próbował dotąd myśleć na odległość. Postano-wił wytężyć wolę i skierować w stronę Obcego swe myśli.
" Witaj, Obcy ".
" Obcy ? " - Głos bez wyrazu przybrał jakby ledwie wyczuwalny, ironiczny odcień. - " Jestem dłużej na tej planecie niż jakikolwiek człowiek, Edwardzie Gorm. "
- Jak to ? - Gorm zdumiał się na tyle, że odpowiedział w konwencjonalny, ludzki sposób.
" To długa historia, a ty nie masz czasu, prawda ? Twój towarzysz umiera w namiocie niedaleko stąd. "
- Kazik ! - Wykrzyknął Gorm ponownie. - Skąd wiesz ? Dzięki temu... Oku ? - Nie wiedział, czy w mowie Obcych jest ten wyraz, lecz skoro odbierał jego myśli w ojczystym języku...
Obcy nie skinął głową ani nie uczynił żadnego innego ruchu. Potwierdził telepatycznie poprawność spostrzeżei Gorma.
- Pomóż mi ! - Gorm wyciągnął ręce w błagalnym geście. W tym momencie miał głęboko gdzieś telepatię. Chodziło o życie szwagra. - Mam złamaną nogę, przyszedłem tu po lekarstwa; wpadłem w ten cholerny dół... tunel... pochylnię, tak, w tą pochylnię, potem poszedłem za Okiem i znów wpadłem, tutaj...
" Jak i inne istoty " - myśl Obcego przerwała tłumaczenia profesora.
" Inne " - pomyślał Gorm odruchowo. Od razu przeszedł na telepatię. - " To byli tu inni ludzie ? "
" Rzadko. Stosunkowo, oczywiście. Dla nas tysiące lat wyznaczają granicę życia. Jeśli raz na sto umrze tu jakiś człowiek, zaś co parę lat kończy tu żywot - jak wy to mówicie - pingwin lub inne zwierzę tego klimatu, to w porównaniu z nimi człowiek bywa tu bardzo rzadkim gościem. "
Obcy chudym, długim palcem wskazał na kości wokół.
" Zabijacie... ? " - zdumiał się profesor. - " Jak to ?! Ra-sa z innego świata, która ma taką wiedzę i zapewne wiele potrafi, tak wiele, że miliony ludzi oddałyby za to swe życie, a... "
" Nie użyłem słowa > zabijamy < a > kończą swój ży-wot <. Zarówno ludzie jak i zwierzęta. "
" Nie rozumiem... "
Gdyby Obcy był człowiekiem, z jego piersi wydobyłoby się zapewne pełne irytacji westchnienie. Obcy jednak przerwał kontakt na moment, po czym wyjaśnił obszerniej :
" To pomieszczenie jest pułapką. Liczymy się z tym, że ktoś przypadkiem może odkryć wejścia do lądowiska dla naszych Obserwatorów, więc przed wejściem do prawdziwego wnętrza naszego... " - Obcy urwał szybko, jakby miał na końcu języka ( ? ) jakieś słowo, którego nie mógł użyć pod karą.
- Czego ? - Gorm patrzył na tonącego w swej własnej poświacie kosmitę. - Statku ? Waszej bazy ? Dobrze mówię ? Zabijacie tu wszystkich... nie, nie zabijacie ! Już wiem ! I zwierzęta i ludzie, którzy tu wpadli, a przeżyli upadek, konali z głodu, pragnienia i bólu, bo nie potrzebujecie żadnych świadków, prawda ? Prawda ?!
Ostatnie słowa krzyknął, nie słysząc w swej głowie żadnej odpowiedzi.
Obcy milczał chwilę.
" Tak, jak mówisz " - odparł w końcu krótko. - " Ty także tu skończysz. Nie obchodzi nas twój los. Ani tego tam na zewnątrz. "
Obrócił się bez słowa i wszedł w ciemność, wiodącą zapewne do wspomnianego " prawdziwego wnętrza ". Gorm wrzasnął wściekle, nie wywołując tym u Obcego żadnej reakcji. Cisnął za nim jeszcze kawałkiem jakiejś kości, lecz rozbiła się ona już na ścianie. Wyjście zniknęło, a wyrok na Gorma zapadł.
Był już bardzo słaby. Kończył się drugi dzień jego pobytu między zwierzęco - ludzkimi szczątkami.
Parę godzin po tym, jak Obcy wyszedł, odnalazł wśród kości plakietkę " John D...is ". środkowe litery nazwiska były już wyblakłe i nieczytelne. Tamten musiał wpaść tu bardzo dawno.
Neon świecił cały czas swym mdłym blaskiem. Gorm, gdy już opanował się na tyle, aby rozsądnie myśleć, zastanowił się, czy umieranie w czerwonym świetle może być związane z religią Obcych ? O ile wogóle mają takową ?
Nikt nie reagował na jego krzyki. Powietrze było tu czyste i świeże, choć nie widział żadnej wentylacji. Przynajmniej w ludzkim, XXI - wiecznym pojęciu tegosłowa.
Za pomocą dwóch twardych kości, związanych żyłką, którą miał w kieszeni, usztywnił nieco złamaną nogę. Mógł już stać i nawet próbował chodzić. Było to jednak zbyt męczące, posuwał się więc po pomieszczeniu pełzając na brzuchu.
Na początku drugiego dnia niewoli głód skręcił mu żołądek. Powietrze wypełniały zapachy jego nieczystości. Potrzeby fizjologiczne załatwiał w jednym kącie, w innym spał.
Nigdy nie przypuszczał, aby głód mógł być tak straszny. Przełykał chciwie swą ślinę, próbując oszukać żołądek, lecz ten okazywał się nad wyraz mądry. Mądrzejszy od właściciela. Domagał się swych praw ze stanowczością godną lepszej sprawy.
Gorm zrozumiał, że nie wyjdzie już stąd nigdy. W myślach pożegnał najbliższych. Cieszyło go tylko to, że wkrótce połączy się z żoną. Po jej śmierci nosił się z myślami samobójczymi. Były bardzo silne, lecz musiał przyznać sam przed sobą, że jest tchórzem i boisię targnąć na swe życie. Także i teraz pomyślał o samobójstwie, lecz perspektywa rozcinania swych żył za pomocą ostrych krawędzi kości lub szkiełka zegarka była dla niego po prostu.... ohydna !
Gdy kończył się drugi dzień, doktor leżał na plecach w rozpiętym kombinezonie i patrzył w ciemny sufit. Temperatura wewnątrz jego więzienia miała około 20 st. C. Pewnie po to, aby ciała szybciej się rozkładały. Naraz pomyślał, że znajduje się w jakimś cholernie chorym reality show. Oczy setek kamer śledzą każdą sekundę jego powolnej agonii ku uciesze... niech będzie, że setek... ku uciesze setek Obcych. Patrzą w ekrany monitorów ( jeśli je mają ) bez wyrazu ; tak, jak patrzył na niego tamten.
Nazwał go Chudym. Pewnie inni też byli podobnej postury i figury, ba, Chudy mógł może i między nimi być gruba-sem, ale dla Gorma na zawsze zostanie Chudym.
Czyli już niedługo.
Czas przestał istnieć. Tutaj nic się nie zmieniało. Zegarek doktora pękł podczas upadku, nie mógł więc sprawdzić, jak długo się tu znajduje. Nad ranem - jak sądził trzeciego dnia - wypił trochę swego moczu. Miał okropny, gorzki smak. Powstrzymał się od wymiotów całą siłą woli.
Legł resztkami sił, zwijając się w pozycję embrionalną. Trochę przeszkadzała mu w tym sztywna noga. Sterczała prosto.
Gotów był już wydania ostatniego tchnienia, gdy nagle w ścianie znów otwarły się drzwi. Ciekawość stała się silniejsza od śmierci. Przynajmniej na razie.
Było ich dwóch.
" A może dwoi mi się w oczach z wyczerpania ? " - przeszło przez głowę doktora.
" Nie dwoi ci się, Edwardzie Gorm " - padło w odpowiedzi. Głos był taki sam, jak u Chudego.
" To ty ? " - pomyślał Edward.
Poczuł, jak przez chwilę po jego umyśle przebiegają telepatyczne palce.
" Nie, to nie ten, którego zwiesz Chudym. "
Obaj wyglądali jak bracia bliźniacy. Gdyby Gorm miał siłę, aby przyjrzeć im się dokładnie, ujrzałby niewielkie różnice w ich twarzach i postawach. Mówi się, że dla białego człowieka każdy czarny bądź żółty wygląda tak samo. Lecz dla nich tak samo wygląda większość białych, sami natomiast widzą w sobie wiele różnic. Tak też było w tym przypadku. Gorm był białym, oni - niebiescy. Podobnie do Chudego, oni również byli w togach. Również wysocy i chudzi. Jedne z nich trzymał w rękach coś, co przypominało Gormowi kształtem małą kamerę wideo. Wróciła myśl o chorym reality show.
- Gnoje... - wycharczał Gorm. - Macie... ubaw ? Będę... w waszym dzienni...ku ?
" Mylisz się " - padła odpowiedź, ale z głowy którego - tego ludzki umysł nie zdołał rozróżnić.
" Mylę ? " - profesor zaśmiał się w duchu. - " Jesteście pieprzonymi sadystami ! "
Obcy trwali chwilę w ciszy. W końcu jeden z nich - albo i obaj na raz - odezwał się.
" Przejdziesz do historii, Edwardzie Gorm. Od ciebie zacznie się nowa era tej planety ".
Nadzieja błysnęła Gormowi w głowie. Nie mówił, nie myślał, czekał na dalsze wyjaśnienia.
" Nasi przodkowie przybyli tu kilkadziesiąt tysięcy lat temu... "
" Skąd ?! " - Nie mógł się powstrzymać, aby nie zadać tego pytania. Naukowiec jest zawsze naukowcem. Nawet, gdy umiera w bazie Obcych na biegunie południowym.
" Nasz ojczysty świat zwie się Zaing. Z punktu widzenia waszej cywilizacji leży w jednym z systemów gwiazdozbioru, który zwiecie Smokiem. "
" Daleko... "
" Dla ludzi - tak. Nie dla nas. Nasza ras zasiedliła setki planet. Nasi przodkowie byli kolonistami, którzy mieli za zadanie objąć kolejną. "
" Ziemię ? "
" Nie " - Obcy zaprzeczył. - " Wyruszyło ich 15 tysięcy - od bioinżynierów i genetyków po prostych robotników. Gdy przemierzali wasz system, nastąpiła awaria. Nasz statek zmuszony był wylądować. Tutaj, na jednym z biegunów tej planety, która tętniła życiem. Jednak tutejsze warunki nie odpowiadały nam. Poza tym - w katastrofie zginęła większość naszych najcenniejszychnaukowców. Ocalało tylko kilka tysięcy, przeważnie robotników. Nadali sygnał pomocy ku naszemu światu, sami zaś zagłębili statek głęboką w tą lodowatą glebę, gdzie spoczęli w hibernacji, śniąc przez wieki. Do dziś czekamy na pomoc. "
" Czekaliśmy " - do rozmowy wmieszał się jeszcze jeden głos. Zapewne drugiego z Obcych, choć brzmiał tak samo .
" Tak " - potwierdził pierwszy. - " CZEKALIŚMY " - zaakcentował ostatnią myśl mocno.
" Nadeszła pomoc ? " - zapytał Gorm.
" Nie " - twarz jednego z Obcych wykrzywiła się w czymś na kształt uśmiechu. Przypominało to efekt, jaki daje naciśnięcie z góry gumowej główki lalki. Groteskowe. - " Sądzimy, że na Zaing trwa wojna lub po prostu nasza rasa tam wymarła. Zaś tutaj wymarło już kilka pokoleń. Nasze nie pamięta poszarpanej dolinami Zaing. Jest dla nas mitem, legendą, która odchodzi powoli w zapomnienie. Twoja rasa, Edwardzie Gorm, wędrowała jeszcze naga, gdy nasi przodkowie wylądowali. Postanowili zostać bierni i w takim stanie czekać na pomoc. Jedynym, który żył od tego czasu aż do dziś był Chudy, jeden z dowódców wyprawy. "
" Przez tysiące lat... " - pomyślał profesor, wspominając, ile ton papieru zużyto, spierając się w kwestii czy jesteśmy sami we Wszechświecie, gdy tymczasem ci właśnie inni spali sobie spokojnie na biegunie.
" Po wiekach zaczęła narastać opozycja. Wielu z nas było za tym, aby nawiązać kontakt z młodą cywilizacją, która powstawała na żyznych glebach obszaru, który zwiecie Mezopotamią. Kilkunastu wyruszyło na planetę, lecz ludzie byli jeszcze zbyt prymitywni, aby nas pojąć. Wyczytaliśmy to w ich umysłach. Od śnieżnej północy poprzez starożytne Chiny aż do dżungli Jukatanu nie było to możliwe. Rozczarowani, wrócili.
Potem z grupy, która pragnęła nawiązać z wami kontakt, wyłoniła się inna frakcja - frakcja, która chciała was ujarzmić. Nie potrafiono ich powstrzymać. Porwali część statków i rozproszyli się na olbrzymich przestrzeniach. Jednak ci, którzy chcieli powrócić do sal hibernatorów, zwanych przez nas Jaskiniami Snu, wzięli pozostałe statki i doszło do wojny, o której legendy na całej Ziemi opowiadają, iż była > wojną bogów w niebiosach < .
Bunt został stłumiony. Ponieważ większość naszych pojazdów uległa zniszczeniu bądź niemożliwym do naprawy uszkodzeniom, stworzyliśmy Obserwatorów. Ty zwiesz Obserwatora Okiem. Tysiące Obserwatorów krążą codzień nad całą planetą, przekazując nam obrazy waszych miast, wsi i miejsc, gdzie ludzka stopa nie postała. "
" Niemożliwe "- zaoponował profesor. - " Ktoś musiałby je zobaczyć ! "
" Zauważ, w jak wielu religiach i kulturach jest ważny symbol oka. Starożytni ludzie traktowali Obserwatorów jak ptaki, nie zwracali na nie większej uwagi a i oni nie narzucali się. Lecz jednak z biegiem czasu Obserwatorzy byli coraz bardziej udoskonalani w miarę jak doskonaliła się rasa człowiecza. Gdyby człowiek dotknął Obserwatora, nastąpiłaby wielka eksplozja, niszcząca maszynę całkowicie. Oprócz niej - wszystko w promieniu kilkunastu metrów. Teraz nasze sztuczne oczy krążą wysoko, kryjąc się w chmurach. Wiemy o was wszystko, choć wy nic nie wiecie o nas. "
Obcy zamilkł, Gorm trawił zaś myślami wszystkie usłyszane informacje. Gdyby dostały się w świat, zmieniłyby całkowicie sposób patrzenia ludzi na wiele, wiele spraw...
" Dlaczego " - pomyślał, nie mając już sił mówić. Czuł, że śmierć zbliża się nieubłagalnie - " dlaczego sami nie naprawicie swego pojazdu i nie wyruszycie... ? "
" Brak materiałów i odpowiednich surowców. Nie ma ich na tej planecie. Gdy spadła pierwsza bomba atomowa, buntownicy odezwali się znów, tym razem w najmłodszym, jeszcze nie do końca wykształconym fizycznie i duchowo pokoleniu. Myśleli, że ludzie są już w stanie nas zrozumieć. I udzielić pomocy. Porwali jeden z nielicznych już statków, lecz rozbili się w Roosevelt... "
" A jednak ! "
" Tak, to nasi. My także chcieliśmy wtedy nawiązać z wami kontakt, lecz starsze pokolenie nie pozwoliło na to. "
" Teraz już go nie ma " - włączył się drugi głos.
" Jak to... ? " - Zdziwił się Gorm. - " Macie taką technologię, że uchodzilibyście za bogów, a umieracie ? "
" Będziemy uchodzić za bogów " - odparł jeden z głosów
" Nie. My będziemy bogami ! " - poprawił go drugi. - " Rozsądek zwyciężył. Nasze buntownicze pokolenie całkowicie opanowało bazę. Chudy nie żyje. Większość najstarszych także. Wyruszymy już za parę godzin, aby objąć ten świat w swe władanie. "
" Nieposłuszni umrą na początku. Ponieważ potrafimy z łatwością czytać w waszych myślach, od razu będziemy wiedzieć, kto jest przeciw nam. "
- A... ja... ? - Wyszeptał Gorm.
" Wspomniałem, że od ciebie zacznie się nowa era. Będziesz pierwszym nieposłusznym, który umarł z ręki Zainga. "
Obcy skierował urządzenie w kształcie kamery w stronędoktora. Gorm spojrzał w nie gasnącymi oczyma.
Biały promień spalił go w momencie na popiół.

sierpień 2002