Recenzja książki "Danina. Nowoczesna baśń"

Danina. Nowoczesna baśń autorstwa Holly Black jest, jak wskazuje tytuł, przeniesioną we współczesne czasy historią o skrzatach, wróżkach, elfach i ich relacji ze światem ludzi. Istoty te, żyjące tuż pod naszymi nosami, zajmują się dokładnie tym co robiły w legendach - złośliwymi żartami, podrzucaniem dzieci i krwawymi mordami. Jest tu tradycyjny podział na jasny i ciemny dwór. Jak wiemy z bajek, dwory te nieustannie toczą ze sobą wojny, co by się jednak stało, gdyby zawarto pokój? Skrzaty musiałyby poszukać sobie nowego zajęcia.

Główną bohaterką książki jest szesnastoletnia Kaye, młoda amerykanka borykająca się z całkiem współczesnymi problemami. Zostaje jednak wplątana w skomplikowaną intrygę, dążącą do przejęcia władzy nad światem duszków, i związany z nią rytuał daniny. Co ciekawsze, podział na dobro i zło nie przebiega na linii dworów. Niesforny, mimo iż okrutny, pilnuje przestrzegania praw, a Sworny nie jest tak jasny, jakby się zdawało. Główną linią podziału tradycyjnie powinno być podejście do ludzi. Ci źli faktycznie uwielbiają zadawać ból, ale tak neutralni, jak i dobrzy też lubią przelew krwi. Również bliscy przyjaciele mają swoje plany i tajemnice.

Autorka, pełną garścią czerpiąc z baśni, raczy nas całą plejadą mistycznych stworów, z ich społecznością, kulturą oraz ściśle przestrzeganymi prawami i obowiązkami. Sprawę łamania reguł oba dwory traktują poważnie, a ich przekroczenie kończy się zazwyczaj bolesną śmiercią. No chyba że łamią je same królowe, choć robią to w ukryciu i po to by, zdobyć większą władzę. Jak widać, polityka jest wszędzie taka sama. To połączenie współczesnego świata i baśni, choć nie jest niczym nowym, jest ciekawe i książkę czyta się z przyjemnością.

Jeśli chodzi o język i styl, to nie ma tu nic szczególnego. Język nie zachwyca, ale i nie razi. Ot poprawnie napisana historia. Choć trzeba zauważyć, że tłumaczenie stoi na wysokim poziomie. Poza jednym czy dwoma niefortunnymi sformułowaniami, jak wspomniany sworny dwór, nie ma się do czego przyczepić. Styl pisania również trzyma poziom. Można by powiedzieć, iż autorka, mając naprawdę ciekawe pomysły, pod względem warsztatu jest rzemieślnikiem, a nie artystą. Ale jak już mówiłem, w niczym to nie przeszkadza, a przynajmniej nie trzeba przedzierać się przez kwieciste wyrażenia czy niezrozumiałe frazesy. Danina jest solidną pozycją godna polecenia, a zakończenie, jak w porządnej bajce, nie domyka wszystkich wątków i pozostawia nadzieję na drugą część.