W Zakopanem na Giewoncie!

Jacek Rębacz. Zakopane #2 - Pokój z widokiem na cmentarz.
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 23,90 zł  26,60

Kto zna dalszy ciąg tej piosenki, niech sobie go dośpiewa. Z takim przypadkiem będziemy mieli do czynienia właśnie w nowej powieści Jacka Rębacza. Jest ona kontynuacją innej książki, która wywołała niezwykłe silne emocje w mieszkańcach najbardziej znanego podhalańskiego grodu. Realistyczna wizja tego górskiego kurortu, z całym jego kolorytem, z obrazem mieszkańców tak innym od tego, jaki sobie wyobrażamy, sprawia, iż z ciekawością można zagłębić się w zawiłą intrygę stworzoną przez autora.

Od razu napiszę, że wizja Zakopanego zaserwowana nam przez Jacka Rębacza jest ponura, a zarazem wciągająca. Mieszkańcy to przede wszystkim biznesmeni, którzy szukają zysku. Jeśli jest to związane z jakimiś przekrętami, to nieważne, liczy się tylko pieniądz i władza, jaką on daje. Samo Zakopane też nie jest pięknym miejscem, wszystko co tam jest, zostało spreparowane dla turystów (poza górami oczywiście!) w celu wyciągnięcia od nich jak największej ilości mamony.

Mając tak zarysowane otoczenie, można wspomnieć coś o fabule samej książki. "Zakopane: Pokój z widokiem na cmentarz" opowiada historię dziejącą się jakiś czas po wydarzeniach z pierwszej części, "Zakopane: Sezon na samobójców". Główny bohater, Piotr Klucha, były agent WSI, a obecnie prywatny detektyw, boryka się ze swoimi kłopotami, takimi jak brak zleceń, problemy rodzinne. Jak na byłego szpiega przystało, ma on również rozwiniętą w sobie ciekawość, która często wpędza go w różne kłopoty. Niektóre z nich są po prostu wypadkowymi jego wcześniejszych działań. Punktem zwrotnym w jego życiu stanie się odnalezienie trupa w tytułowym pokoju. Za tym wydarzeniem podąży jeszcze kilka innych, łącznie z nieoczekiwanymi gośćmi z przeszłości Kluchy. Równolegle będzie się rozwijać kilka innych spraw, które będą się przenikać i zwodzić czytelnika.

Poza Piotrem Kluchą poznamy jeszcze kilka osób, zwykłych ludzi, zarysowanych poprawnie przez autora. Można zauważyć, że Rębacz starał się stworzyć te postaci jak najbardziej realistycznie, unikając schematu wykorzystywanego w innych powieściach: główny bohater (w tej roli Piotr oczywiście) i jego pomocnicy (czyli cała reszta postaci drugoplanowych). W tym przypadku mamy do czynienia ze "równouprawnieniem" bohaterów, prowadzącym do tego, iż były agent WSI, dzwoniąc po pomoc, nie może się skontaktować, bo jego przyjaciel jest zajęty swoimi sprawami. Dodaje to pewnej wyrazistości całej historii.

Drugą stroną medalu jest zbyt duże przejaskrawienie w relacjach syna i ojca. Są to momenty w których można się nieźle pośmiać, ale też i zastanowić nad postępowaniem Piotra Kluchy, który nie może (albo nie chce?) nawiązać porządnych kontaktów ze swą latoroślą. W ogóle główny bohater wydaje się nie przejmować wieloma rzeczami, dopóki nie będą dotyczyły jego bezpośrednio. Czasem zaczyna to irytować.

Powieści nie odebrałem jako specjalnie skandalizującej czy prowokującej, gdyż, nawet jeśli autor opisał w niej prawdziwe przekręty związane z ludźmi władzy w Zakopanem, to nie jest on w stanie jakoś specjalnie mnie tym przestraszyć czy zaintrygować. Kraj, w którym żyjemy, ma to do siebie, że niemal każda miejscowość czy miasto skrywa podobne historie. Wszyscy o tym wiedzą, lecz tylko nieliczne z nich wypływają na światło dzienne. Książka sama w sobie jest sprawnie napisanym, choć nieco zagmatwanym czytadłem, dobrym na wakacyjny wyjazd czy dłuższą podróż pociągiem. W pewnych momentach potrafi czytelnika zaskoczyć. Są też fragmenty, którymi czytelnik może być znudzony, nie ma ich na szczęście aż tak wiele.

Wiem, że obrazoburczość się sprzedaje. Dlatego kończąc recenzję, a zarazem polecając książkę tym, którym spodobała się poprzednia część lub chcą sobie poczytać taki swojski, prawdziwy kryminał, zaśpiewam jeszcze raz wszystkim mieszkańcom Zakopanego i odwiedzającym je turystom: "W Zakopanem na Giewoncie"!