Recenzja książki "Zaksięgowani"

Jakub Małecki. Zaksięgowani.
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 26,10 zł  29,00

„Zaksięgowani” Jakuba Małeckiego to zbiór niebanalnych historii dotyczących losów grupy zwykłych ludzi, którym przytrafia się coś niezwykłego. Długo zastanawiałam się nad tym, dlaczego ta książka jest taka dobra. W końcu doszłam do wniosku, że zawdzięcza to bohaterom, którzy są zupełnie przeciętnymi osobami, borykającymi się z problemami dnia codziennego. Nienawidzą swojej pracy, mają problemy małżeńskie, wzajemnie się zdradzają.

Jednak szybko okazuje się, że nie mamy do czynienia ze zwykłymi historiami obyczajowymi. W tle czają się nadprzyrodzone siły, zazwyczaj działające na niekorzyść ludzi. Często okazuje się, że jedynym sposobem ucieczki przed nimi jest śmierć. Wiele postaci jest surowo karanych za błędy, które popełniły. Przykładowo, kiedy główny bohater opowiadania „Nic” zdradza swoją dziewczynę, całe jego życie się wali. Traci przyjaciół, ma problemy w pracy, popada w alkoholizm. Staje się przez to podatniejszy na wpływ obcych sił, które w końcu popychają go do popełnienia samobójstwa. Czytelnik może to uznać za ostrzeżenie: uważaj, będziesz musiał odpowiedzieć za wszystkie swoje uczynki.

Opowiadania są zróżnicowane, Małecki posługuje się zarówno narracją pierwszoosobową, jak i trzecioosobową, głównymi bohaterami są mężczyźni i kobiety. Przy czym autor nie popełnia błędu wielu pisarzy płci brzydkiej, którzy, opowiadając historię z perspektywy kobiety, sprowadzają wszystko do świata szminek i butów, przesłaniających rzeczywistość. W całym zbiorze nie potrafiłabym znaleźć słabego czy nudnego opowiadania, a tym bardziej przewidzieć końca któregokolwiek z nich.

Fani opowieści grozy mogą jednak poczuć się nieco zawiedzeni. Nie z powodu usterek warsztatowych, a raczej dlatego, że po prostu opowiadania nie są straszne. Czytając je, częściej niż strach odczuwałam… wzruszenie, niektórych bohaterów po prostu było mi żal.

Małecki reprezentuje rzadkie obecnie moralizatorskie podejście do literatury. I nie mam tu na myśli jakichś nudnych pogadanek. Autor raczej wplata do opowiadań o charakterze zdecydowanie popularnym przeświadczenie o konieczności ponoszenia konsekwencji za popełnione uczynki. Dzięki temu po lekturze czytelnik ma poczucie, że zrobił coś wartościowego.