Recenzja książki "Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki"

Lato 1950 roku naznaczyło los Ricarda na całe życie. W promieniach peruwiańskiego słońca, on, ułożony chłopak z porządnej dzielnicy, poznał ją, niegrzeczną dziewczynkę, która przybywszy nie wiadomo skąd, w pysznym rytmie tańca miała porwać Ricarda wraz z jego sercem, wyobraźnią i każdym skrawkiem pamięci. Ona, każąc zwać się na samym początku opowieści Lily, zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Jednak wspomnienia przetrwały, głęboko rzeźbiąc w podświadomości Ricarda tęsknotę, która pewnego dnia przeobraziła się w namiętność tak nienasyconą, tak zniewalająca, a w końcu tak anielsko wyrozumiałą i oddaną, że stanowiła samo sedno istnienia. Niegrzeczna dziewczynka z dzieciństwa pojawiała się i odchodziła z życia Ricarda, popełniając przy tym wszelkiej maści szelmostwa…

„Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki” Maria Vargasa Llosy to książka o romantycznej miłości w czasach, gdy takie uczucie jest nie tylko skazane na porażkę, lecz także wdeptywane w błoto tym silniej, im mocniej chce ono o swym żarze i szczerości poświadczyć. I kiedy wydaje się, że teraz wreszcie los się uśmiechnął, że szczęście na prawdziwą miłość jest tuż-tuż, wtedy fatum szczerzy kły w – nomen omen – szelmowskim uśmiechu.

Autor w mistrzowski sposób opisuje to wszystko, malując wielobarwny pejzaż opowieści o kobiecie umiejącej zawładnąć umysłami mężczyzn oraz szelmostwach wybaczanych przez tego jedynego. Mario Vargas Llosa opowiada kilkudziesięcioletnią historię w sposób tak subtelny i delikatny, że bez najmniejszych oporów można dać się uwieść grze emocji dwójki bohaterów. Tło powieści nakreślono w tak plastyczny sposób, że szczególnie Paryż sprzed wielu lat oraz Londyn doby hipisów stają przed oczyma, niczym żywe. Jednakże główne skrzypce w powieści grają bohaterowie. Ich osobowości oddano zarówno z pieczołowitością uwypuklającą nawet najdrobniejsze cechy charakteru, jak i niezwykłą wrażliwością.

Jako książka o beznadziejnej miłości romantycznej, „Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki” ukazują konsekwencje zdecydowania się na miłość jako taką. Opowieść Ricarda jest świadectwem wzięcia na swoje barki całej świadomości i odpowiedzialności, wszystkich dobrych i nade wszystko złych skutków, jakie niesie ze sobą pójście za głosem serca, nawet jeśli wołanie tegoż głosu nigdy nie miało się spotkać z bezpośrednią odpowiedzią.

Powieść Maria Vargasa Llosy prezentuje autentycznie egzystencjalny wybór, po którym wszystkie inne możliwości płoną niczym pozostawione za sobą mosty.