Recenzja antologii "Nowe Idzie"

Tomasz Kilian i inni. Nowe idzie.
Dostępność: 24h
Cena: 30,60 zł  34,00

Antologia „Nowe Idzie” to aktualna próba odpowiedzi na pytanie zadawane właściwie zawsze i wszędzie w naszej literaturze. Jak prezentuje się młode pokolenie autorów (w tym przypadku: fantastów), którzy zadebiutowali niedawno bądź czynią to właśnie teraz? Michał Cetnarowski postanowił odpowiedzieć na to pytanie...

Po pierwsze nazwiska na okładce naprawdę mówią mało albo zgoła nic. Autorzy co prawda publikowali swoje opowiadania w różnych gazetach fantastycznych, ale większość z nich nie ma na swoim literackim koncie żadnej wydanej powieści. Z zainteresowaniem sięgnąłem po „Nowe idzie”, gdyż dobrze jest poznać początki ludzi, którzy (przy dobrych wiatrach) za parę lat będą błyszczeć na firmamencie fantastyki nie słabiej niż aktualne tuzy tego gatunku. Poza tym, zbiór opowiadań młodych autorów jest świetnym pomysłem na zapoznanie czytelnika z ich twórczością, bez obawy, że dana książka będzie po prostu nieciekawa. W antologii pod redakcją Michała Centarowskiego mamy kilkunastu autorów oraz teksty o najróżniejszej tematyce. Śmiem twierdzić, że każdy znajdzie tutaj przynajmniej jeden taki, który spodoba mu się i zachęci, by sięgnąć po dalsze utwory danego autora.

Mnie przypadło do gustu opowiadania Jewgienija T. Olejniczaka „Noc szarańczy”, czyli zupełnie nowe i inne spojrzenie na postapokalipsę, która wreszcie wyzwoliła się z ram współczesności lub przyszłości. Wszak nie tylko „Falloutem” i „Mad Maksem” apokalipsa żyje. Tutaj mamy do czynienia z jej umiejscowieniem w połowie XIX wieku. W wyniku uderzenia meteorytu gdzieś w Indiach, cała planeta zostaje przykryta całunem pyłów. Niedobitki ludzkości na całym świecie walczą o przetrwanie. Tak jest między innymi w Paryżu. Lecz okazuje się, że naszemu gatunkowi zagrażają nie tylko warunki w jakich przyszło mu istnieć...

„Harpunnicy” Andrzeja Miszczaka to świetnie skonstruowana space-opera, w której głównym wątkiem nie są loty kosmiczne czy odległe światy, lecz prosta wewnętrzna potrzeba każdego człowieka – potrzeba wiary w Boga, w cokolwiek. Na odległej planecie dochodzi do kontaktu z obcą rasą, przypominającą inteligentne muchy. Ludzcy koloniści zaczynają wierzyć, że jedna z samic obcych jest następnym wcieleniem Matki Boskiej. Wysłannik Watykanu, ojciec Burin, leci z misją sprawdzenia doniesień o heretyckim odłamie kościoła, który powstał w odległych gwiazdach.

„Smak apokalipsy” Adama Przechty to, jeśli chodzi o umiejscowienie czasowe, typowy przedstawiciel gatunku postapokalipsy. Jednak w tym opowiadaniu ów ogólnoświatowy kataklizm po raz pierwszy został potraktowany nie jako punkt, w którym rodzaj ludzki zaczyna długą degrengoladę do poziomu człowieka pierwotnego, ale być może jest to początek rozwoju homo sapiens w kolejną formę...

Te trzy opowiadania najbardziej wryły mi się w pamięć. Oczywiście reszta tekstów prezentowanych w tym zbiorze także jest ciekawa, a jedynie gust czytelnika może ocenić, które będą bardziej, a które mniej interesujące. Dobór historii jest tak zbalansowany, że, jak już wspominałem powyżej, każdy znajdzie coś dla siebie.

Wypada jeszcze wspomnieć posłowiu, a raczej jego substytucie, którym jest rozmowa Rafała Kosik, Łukasza Orbitowskiego i Macieja Guzka, czyli autorów, którzy ugruntowali już swą pozycję na polskim rynku i mogą co nieco o nim powiedzieć. Tak też właśnie czynią.

„Nowe idzie” to pozycja dla ludzi, którzy chcą się dowiedzieć, co ich ulubionemu gatunkowi może przynieść przyszłość, oraz dla tych, którzy nie chcą kupować przysłowiowego kota w worku i wolą najpierw poznać krótsze teksty świeżych autorów, a dopiero potem zakupić ich następne, samodzielne już pozycje. No i jedna z ważniejszych rzeczy: żadne z tych opowiadań nie pojawiło się w innych antologiach czy magazynach, wszystkie one zostały napisane z myślą o tym zbiorze.