Recenzja książki audio "Gwiezdny pył"

„Gwiezdnego pyłu” Neila Gaimana nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Kto nie czytał książki o przygodach młodego Tristrana, wyruszającego na poszukiwanie gwiazdy, która spadła z nieba (poszukiwanie, należy dodać, nadzwyczaj owocne), ten zapewne zobaczył tę samą opowieść na ekranach kin.

„Gwiezdny pył” jest z pozoru prostą powieścią, posiada jednak wyjątkową, niemal magiczną atmosferę. Tworzą ją przede wszystkim niezwykłe postacie i świat stworzony przez jednego z najbardziej kreatywnych twórców ostatnich lat. Również język książki, napisanej w swobodnym, lekko gawędziarskim stylu, dodaje jej uroku.

I to właśnie ten nieuchwytny i bardzo subiektywny aspekt książki najtrudniej jest przekazać w jej dźwiękowej wersji. Próbuje to zrobić Artur Barciś, aktor teatralny, filmowy i telewizyjny (m.in. role w „Dekalogu”, „Ucieczce z kina Wolność”, w serialach „Zmiennicy”, „Miodowe lata”).

Historia w interpretacji Artura Barcisia rzeczywiście staje się tajemnicza. Aktor każde zdanie czyta z ogromnym zaangażowaniem. Miejscami za dużym, jak na mój gust, ponieważ wkłada w tekst zbyt wiele „niesamowitości”. Czyta w sposób, który sugeruje, że za chwilę wyjawi słuchaczom jakąś tajemnicę. Owszem, buduje to potrzebne napięcie, ale po pewnym czasie, gdy utrzymuje się ono na stałym poziomie, taki sposób czytania zaczyna męczyć.

Warto zwrócić uwagę natomiast na to, jak aktor radzi sobie z różnorodnością postaci w książce. A radzi sobie, czytając ich kwestie w różny sposób, zmieniając intonację albo brzmienie głosu. Warto to usłyszeć.

Zapewne osoba, która nie czytała jeszcze „Gwiezdnego pyłu”, może spokojnie przesłuchać wersję audio. Pozna niezwykłe dzieje Tristrana i z pewnością będzie się dobrze bawić. Pod tym względem płyty te można śmiało polecić.

Ci, którzy książkę już znają, mogą zdziwić się różnicą w jej brzmieniu. Różnicą może na tyle mało uchwytną, że nie wszystkim będzie to przeszkadzać; drobną. Jak między wyrazami „bajka” i „baśń”.

Na koniec, dla odmiany, odejdę od brzmienia i powiem kilka słów o wyglądzie. Audiobook jet wydany bardzo ładnie, na okładce znajduje się rysunek, który z powodzeniem mógłby być ilustracją w książce. Na każdej z płyt napisano które rozdziały zawiera, ewentualnie na którym fragmencie danego rozdziału płyta się kończy lub zaczyna. To bardzo pomysłowy system i jeśli ktoś zna już książkę i kojarzy, w którym miejscu znajdują się jego ulubione fragmenty, będzie mu łatwo je odnaleźć.

Zdarza się, że audiobooki nadają książce nowy wymiar. Nieczęsto, ale się zdarza. W tym przypadku, moim zdaniem, tak nie jest. Wersja audio ma jednak tę zaletę, że można słuchać jej w samochodzie lub podczas sprzątania. Jeśli więc ktoś z powodu braku czasu lub (o zgrozo!) wrodzonej niechęci do poznawania słowa pisanego nie przeczytał jeszcze „Gwiezdnego pyłu”, to ten audiobook jest zakupem obowiązkowym. Zaś ci, którzy książkę czytali, również mogą jej posłuchać. Rezultat może być pozytywny, choć nie gwarantuję.