Recenzja książki "Katedra"

Katedra to kolejna książka autorstwa Spencera DeMille'a, wydana w Polsce przez Przedsiębiorstwo Wydawnicze Rzeczpospolita (pierwszą było Spencerville). Opowiada ona historię ataku odłamu Irlandzkiej Armii Republikańskiej, zwanej Fenianami, na katedrę św. Patryka w Nowym Jorku. Temat o tyle ciekawy, że ostatnimi czasy IRA nie przeprowadza już zamachów bombowych.

Tym razem autor rzuca nas od razu w wir wydarzeń. Scena otwierająca powieść to brutalne morderstwo dwóch angielskich żołnierzy przez bojowników irlandzkich. Następnie przeprowadzona zostaje akcja odwetowa, w której część członków ugrupowania zostaje pojmana. Jak to bywa w takich wypadkach, spirala przemocy nakręca się jeszcze bardziej i Fenianie także przeprowadzają akcję odwetową. Niestety, bojownikom nie dopisuje szczęście i dwoje z nich, Maureen Malone oraz Brian Flynn, musi uciekać. W biegu wydarzeń okazuje się, że Maureen jest zmęczona całą wojną. Ich drogi rozchodzą się... Następnie akcja przenosi nas kilka lat w przyszłość. Nowy Jork szykuje się do parady z okazji dnia św. Patryka. Pracujący w policyjnym wywiadzie Burke czuje po kościach (i dzięki pewnemu informatorowi), że tego dnia zdarzy się coś strasznego. No i oczywiście to coś się dzieje: terroryści IRA opanowują katedrę! W tym momencie zaczyna się właściwa akcja książki...

To, co powyżej napisałem, stanowi większość fabuły. Resztę każdy sobie może dopowiedzieć. Przecież zawsze zło przegrywa, a dobro zwycięża, prawda? Może nie całkiem. Ponieważ postacie nie są do końca czarno-białe, w większości z ich działań można dostrzec wiele odcieni szarości. I jeszcze podobna sprawa jak w Spencerville tegoż autora: jedna postać, tym razem dowódca oddziałów specjalnych Bellini, rozśmiesza czytelnika. Dodatkowym atutem jest mapka na początku książki, która ułatwia nam wyobrażanie sobie akcji, jeśli ta akurat dzieje się w katedrze. Muszę zaznaczyć, że w tej książce trup ściele się gęsto, a motywacji niektórych bohaterów nie jest się pewnym do końca książki. To sprawia, że z zainteresowaniem śledzi się coraz bardziej zapętlające się losy głównych i pobocznych bohaterów w ciągu tych najważniejszych paru godzin ich życia. Ciekawie przedstawione są również reakcje postaci w sytuacjach stresogennych.

Katedra to średnia książka sensacyjna. Choć daleko jej do opisywanego przeze mnie wcześniej Brandenburgu Glenna Meade, nie jest tak tragiczna, jak Spencerville. Brakuje mi w niej tylko tego czegoś, co sprawia, że od początku do końca czytelnik z zapartym tchem śledzi kolejne wydarzenia. Gildia Katedrę poleca, ja niekoniecznie!