Ci z nas, którzy mieli szczęście pokochać książki w dzieciństwie, zapewne pamiętają szczególny klimat pierwszych powieści – tych przeznaczonych dla czytelnika młodego, ale chętnego do eksploracji papierowego wszechświata. Jakże często mieszała się w nich groza ze spokojem dobrze uporządkowanego, pewnego świata, a litery układały w ciągi znaczeń, które obijały się po naszych umysłach przez kolejne dni, na jawie i we śnie. Wszystkich tych wrażeń nie sposób wymienić, podobnie jak nie sposób ich odtworzyć – dzieciństwo ma wyłączność na pewne zjawiska i już, inaczej być nie może. A jednak, zdarzają się czasami książki, które nawet nieco dojrzalszej młodzieży (a więc łapiącej się z grubsza w zakres 30-130 lat) potrafią przypomnieć to, co utracone. Niewykluczone, że właśnie taką pozycją jest „Kod Królów” Pierdomenico Baccalario – dzieło autora „Ulyssesa Moore'a” potrafi wywołać uśmiech na twarzy od pierwszych zdań:
„W połowie lipca Francuzka po raz pierwszy weszła do księgarni, wnosząc ze sobą lodowaty podmuch. Beatrycze przebiegł dreszcz, chociaż znajdowała się dosyć daleko od drzwi, na szczycie drabiny wspartej o regał z poezją”.
I wszystko jasne, prawda? Introdukcja skromna, ale jakże treściwa. Dzięki niej wiemy to, co najważniejsze: że rzecz będzie o książkach i że nie zabraknie przygody. Że będzie tajemniczo, a momentami strasznie. Taki właśnie jest „Kod Królów”. Ni mniej, ni więcej.
Bohaterką powieści jest Beatrycze. Jej rodzice wyjechali do Stanów Zjednoczonych, gdzie ojciec ma przejść zabieg ratujący życie; na ten czas młoda dziewczyna oddana została pod opiekę wuja, Glauca Bogliolo. Beatrycze pomaga mu prowadzić antykwariat, miejsce stanowczo bardzo dziwne jak na nowoczesną kobietę w jej wieku, ale magiczny zapach starych woluminów i niezwykły nastrój panujący w sklepie urzekają i ją. Stare, często bezcenne manuskrypty i ich nietuzinkowi wielbiciele, tacy jak gadatliwy Hrabia czy sympatyczny Profesor, o samym Glauco nie wspominając, stają się tłem, na którym Beatrycze przeżywa wspaniałe wakacje. Wszystko zmienia się wraz z pojawieniem pewnej Francuzki, która przynosi antykwariuszowi bardzo niecodzienne zadanie, a wraz z nim także szereg zagrożeń, które postawią na głowie spokojne życie wuja i jego podopiecznej. Z sielskiego, nieco rozleniwionego Turynu, pełnego artystów i kuszącego tysiącem trattorii, Beatrycze przenosi się do świata niemalże równoległego, pełnego tajnych stowarzyszeń i wiedzy, która być może powinna pozostać ukryta na wieki. Ale czy takie coś może dziwić w stolicy Piemontu? Wszak od pamiętnego „Imienia róży” Włochy zdają się być wprost wymarzoną scenerią dla wydarzeń, których rytm dyktuje zapierająca dech w piersiach akcja i intelektualne wyzwania. Dzięki Baccalario, są także sceną bardzo realistycznie oddaną, kolorową i pachnącą. Aż by się chciało lekturę kolejnych rozdziałów podjąć na południe od Alp…
W przypadku „Kodu Królów” jakiekolwiek ograniczenia wiekowe dla czytelników muszą być sztuczne. Teoretycznie, najwięcej frajdy z lektury powinni wynieść odbiorcy w wieku pomiędzy 12 a 16 lat, ale – jako już zostało napisane – limitem tym nie ma co się przejmować. Ta książka trafi do gustu niemal każdemu, choć doświadczony amator słowa pisanego musi przysiąść do niej świadom zastrzeżenia, że fabuła stworzona przez Baccalario nie jest bardzo wyrafinowana. Jest to świetnie napisana powieść, niemal bezbłędna warsztatowo, klimatyczna i wciągająca. Wspaniale odtworzona sceneria północnych Włoch w połączeniu z intrygującą zagadką i brawurową akcją oraz solidnym tłem intelektualnym (jest tutaj odległe echo fabuł Dana Browna czy Carlosa Ruiza Zafona) to konfiguracja, z którą nie zmierzy się niejedna „dorosła” powieść! W „Kodzie Królów” jest niemal wszystko, co stanowi o udanym i godnym polecenia dziele literackim, jest także pewien brak – jakże cieszący! – ani przez chwilę, podczas nazbyt krótkiej lektury, nie ma się wrażenia, by Pierdomenico Baccalario pisał „pod sztampę” lub klonował popularne rozwiązania. Ot, książka napisana z serca, miła dla oczu i przyjemna dla rozumu…
Sklep
Forum
