Recenzja książki "Legenda Drizzta #2 - Wygnanie"

R.A. Salvatore. Forgotten Realms: Trylogia Mrocznego Elfa . tom 2. Wygnanie.
Dostępność: 1-2 dni robocze
Cena: 26,90 zł  29,90

Drizzt, mroczny elf, wyrzutek od samego momentu narodzin. Jego lawendowe oczy, fenomen niespotykany wśród pobratymców, już od pierwszego błysku w skąpanych w mroku korytarzach okrutnego miasta Menzoberrenzan zwiastowały kłopoty. Nie poddawszy się przez wiele lat praniu mózgu zafundowanemu zarówno przez jego rodzinę, jak i całą kulturę drowów, Drizzt wiernie trwał przy, zdawałoby się, beznadziejnych zasadach bycia dobrym. Stając się z każdym wydarzeniem coraz większym cierniem jątrzącym harmonijną niegodziwość samej istoty mrocznych elfów, sprowadził w końcu na siebie i swoją rodzinę niełaskę krwawej bogini Lolth. Uciekając w czeluści Podmroku, kierował się naiwną nadzieją, że teraz, nie czując oddechu znienawidzonych krewniaków, będzie się w pełni cieszył wolnością oraz nieskazitelnością swych maksym. Drizzt Do’Urden, najwspanialszy fechmistrz, jakiego wydało Menzoberrenzan, nie mógł się bardziej mylić...

Druga część „Legendy Drizzta” zaskakuje przede wszystkim tym, że jest o wiele lepsza od książki rozpoczynającej cykl. Wciąż nie mamy do czynienia z zapadającą w pamięć na wiele lat, wybitną fantastyką, ale czyta się ją o wiele przyjemniej niż „Ojczyznę”. Ciekawie splatają się tutaj dwa wątki – wpierw pożerająca głównego bohatera samotność, a potem charakterystyczna dla R. A. Salvatore’a nieustanna gonitwa przez rozdziały pełne akcji, pojedynków i przykuwających uwagę pomysłów. „Wygnanie” nie jest już tak przewidywalne jak poprzednia część, za co należy się pochwała. Najlepiej wypadają fragmenty, w których nieustannie coś się dzieje; gdy w trakcie czytania wyobraźnia musi nadążyć za dynamiką narracji.

„Wygnanie” różni się także tym od „Ojczyzny”, że w końcu pojawiają się elementy wywołujące emocje i szybsze bicie serca – to dobrze znane uczucie, kiedy z niecierpliwością pochłania się kolejne strony, by dowiedzieć się, jak potoczyły się losy bohaterów. Na szczególną uwagę zasługują postacie towarzyszące Drizztowi, nadające tym samym większy koloryt – coś, czego brak dobitnie odczuwało się przy lekturze „Ojczyzny”. Kolejny plus to o wiele rzetelniej wykonana praca edytorska – nie uświadczy się teraz gąszczu literówek i pokręconych gramatycznie zdań. Koniec końców, choć „Wygnaniu” daleko do wybitności, o literackości nie wspominając, to jest to jednak solidna porcja fantastyki przygodowej na kilka posiedzeń.