Bycie katem wcale nie jest łatwe...

Rafał Dębski po dość udanym „Labiryncie von Brauna” raczy nas kolejną powieścią, jednak zupełnie odmienną. Tym razem autor postanowił wejść na terytorium Jacka Komudy i spróbować swych sił w pisaniu opowieści z czasów Polski Dwojga Narodów (właściwie to nie dwojga, ale to temat na inną zupełnie rozprawę). Pan Komuda może spać spokojnie, jego status piewcy polskich szlachciurów został utrzymany, ale czy to znaczy, że książka Dębskiego jest zła?

No właśnie... Kolejne przygody tytułowego kata Jakuba rzucają go od Biecza, gdzie znajduje się Katowska Akademia, poprzez Warszawę, gdzie dane jest mu spotkać króla Stefana Batorego i kanclerza Zamojskiego, aż po takie miejsca, jak Praga, gdzie napotyka na wielkiego okultystę Johna Dee, czy sicz kozacka, której mieszkańcy uczą go posługiwania się bronią, do jakiej nie mógł się przyzwyczaić. W przygodzie, poza tymi bardziej znanymi postaciami, pojawia się również jedna, która towarzyszy mu stale. Historię tego, dlaczego tak jest, prześledzimy, czytając książkę. Właściwie cała ona jest naszpikowana retrospekcjami z czasów, gdy Jakub był jeszcze w Akademii Katowskiej. Ale więcej treści nie zdradzę!

Powieść napisana jest lekkim językiem, co sprawia, że czyta się ją lekko i przyjemnie. Oczywiście znajdują się w niej fragmenty, które potrafią poruszyć żołądkiem mniej odpornych czytelników, wszak zawód kata do najczystszych i najsympatyczniejszych nie należy. Trzeba również autorowi zaliczyć in plus znajomość tortur i łatwość soczystego ich opisu. Dlatego uważam, że ta książka skierowana jest do już bardziej dojrzałego czytelnika. Mamy tutaj również dość ciekawie potraktowaną scenerię historyczną. Widać, że Dębski nie chce konkurować z Komudą i nie stawia tła historycznego, bujności opisów ponad samą fabułą, co czasem zdarza się Jackowi nad Jackami.

W ostatecznym rozrachunku dostajemy solidną książkę przygodową, z elementami, zaledwie muśnięciami fantastyki. Miła lektura na deszczowe popołudnia!