Recenzja książki "Labirynt von Brauna"

Wydawnictwo Dolnośląskie od jakiegoś czasu publikuje serię kryminałów, których akcja dzieje się w Polsce. Krajewski, Lewandowski i Dębski to tylko niektórzy autorzy, piszący do tej serii. „Labirynt von Brauna” Rafała Dębskiego to jedna z najświeższych pozycji. Pisarz porusza w niej dość poczytny temat pozostałości III Rzeszy, na które można się natknąć do tej pory na terenie całego kraju. W „Labiryncie...” miejscem akcji jest Oleśnica. Dodajmy, że temat jest poczytny, lecz łatwo się można na nim przejechać. Jak się udało autorowi... przeczytajcie!

Jak w każdym porządnym kryminale zaczyna się od trupów. Koniec wojny, oddział żołnierzy SS zakopuje dokumenty w katakumbach pod miastem. Następnie większość z nich zostaje zabita. Tak czytelnik zapoznaje się z dość krótkim (i zapewne nie najbardziej krwawym) wycinkiem historii podziemi rozciągających się pod centrum Oleśnicy. Wszystko wydaje się na miejscu. Jest zagadka sprzed półwiecza, dodajmy dość ciekawa i ważna. Następnie autor serwuje nam przeskok do współczesności, gdzie spotykamy się z głównym bohaterem, czyli komisarzem Michałem Wrońskim, policjantem, któremu przydzielono śledztwo nie do rozwiązania. Dlaczego? Ponieważ nieboszczyk nie posiada dokumentów, ponieważ patolog sądowy, który badał zwłoki ginie w dziwnych okolicznościach, ponieważ jego komendant stara się jak może utrudnić mu pracę, przyjeżdża kontrola z centrali, a żona podejrzewa go o zdradę. Stop! To dużo jak na jednego człowieka w jednym czasie, nawet jak na bohatera literackiego, prawda?

Dalej akcja toczy się szybko i nie chce zatrzymać choćby na chwilę. Kolejne trupy, coraz więcej pytań i brak odpowiedzi na nie, mniej czasu dla rodziny, napięcie, nerwy itd. Bohater kręci się w kółko, błądzi (czasem aż do przesady) w poszukiwaniu rozwiązania postawionego przed nim problemu. Wszystko prowadzi do zakończenia, które... No cóż. Nie zdradzając go, powiem tylko tyle, że jest niestety bardzo standardowe, żeby nie rzec przewidywalne.

„Labirynt von Brauna” to solidny kryminał z wątkami szpiegowskimi, czyli tym wszystkim co pozwala stworzyć wciągającą i atrakcyjną powieść. Pomimo paru rzeczy, które mi przeszkadzały w czytaniu (jak choćby wspomniane kręcenie się w kółko głównego bohatera czy też zakończenie) powieść czyta się szybko i z wielką przyjemnością. Nadmienić muszę, że nie jest to książka typu przeczytałem/zapomniałem. Polecam każdemu, kto chce umilić sobie letnie popołudnie, obcując z problemami Michała Wrońskiego.