Recenzja książki "Ognisty tron"

Rick Riordan. Kroniki rodu Kane #2 - Ognisty tron.
Dostępność: 24h
Cena: 33,20 zł  36,90

Poprzedni tom cyklu, „Czerwona piramida”, wprowadził czytelników w rzeczywistość, która przeplata się z magią i mistycyzmem starożytnego Egiptu. Książka stanowiła jednocześnie zapis nagrania, w którym narratorami było młode rodzeństwo, Carter i Sadie. W „Ognistym tronie” mamy okazję zaobserwować następstwa wydarzeń, jakie zostały opowiedziane w zakończeniu pierwszego tomu „Kronik rodu Kane”.

Fabuła „Ognistego tronu” prawie w całości obraca się wokół próby powstrzymania ogromnego węża, Apopisa, przed wydostaniem się z jego więzienia na świat i rozpętaniem apokalipsy. Aby tego dokonać, główni bohaterowie będą musieli stawić czoła nie tylko poplecznikom Apopisa, ale także pozostałej części egipskiego panteonu i magom, którzy, widząc w nich zdrajców, za wszelką cenę chcą dostać rodzeństwo w swoje ręce.

W porównaniu do poprzedniej części fabuła nie tylko nie straciła nic na swojej dynamice, ale nawet sporo zyskała dzięki „upchnięciu” przez autora jeszcze większej ilości „niezwykłości” między przysłowiowymi wierszami. Stąd też wraz z głównymi bohaterami będziemy mieli okazję przenieść się bezpośrednio do świata bogów, w którym rodzeństwo będzie miało niewiele czasu na podjęcie niezwykle ważnych decyzji. Powieść raczy również czytelnika dużo większą dawką komizmu, jaki towarzyszy chociażby nowemu bohaterowi – pewnemu karłowatemu bogowi, który preferuje dość nietypowy sposób walki…

Wyraźnie spoważniały też relacje interpersonalne, choćby między Carterem a Sadie – w poprzednim tomie były one wręcz infantylne, tym razem jednak widzimy, że rodzeństwo mocno wydoroślało, chociaż Sadie nadal jest postacią wykreowaną na wyrost – zachowuje się jak szesnastolatka, mając tak naprawdę lat dwanaście. Jednak zdecydowanie nie jest to wada, która przeszkadzałaby w odbiorze książki.

„Ognisty tron” to naprawdę dobre rozwinięcie „Kronik rodu Kane”. Poziom nie uległ obniżeniu (co w fantastyce zdarza się nagminnie), wręcz przeciwnie, pod wieloma względami tom drugi oferuje więcej niż pierwszy, pozbawiony jest także kilku dość sporych bolączek, które towarzyszyły „Czerwonej piramidzie”.