Syf, kiła i mogiła

Przyszło mi zrecenzować książkę rzekomo napisaną przez człowieka, który pisarzem nie jest i pisać nie umie. Dzieło owe nosi tytuł „Szalony Bool” i ma to nieszczęście, że zaraz się nad nim będę pastwić, nie posiada ono bowiem żadnych zalet. I niech autor nie czuje się lepiej przez to, że tej powieści nie można odmówić swoistego uroku. Ów Szymon Luszczak powinien był się lepiej zastanowić, zanim spłodził i wydał na świat takiego gniota.

Bohaterem książki jest blol, największy gildiowy upierdliwiec. Ów robak uwielbia znęcać się nad innymi na najprzeróżniejsze sposoby, kocha także, gdy i jemu ktoś wkręca śrubę. Taką już ten typ ma sado-masochistyczną naturę. Nota bene autor chyba utożsamia się ze swym bohaterem, mimo że jest to fabularyzowany dokument, poparty zapisami czatów, rozmów i listów, prowadzonych przez współpracowników Gildii.
Od razu można odnieść wrażenie, że jest grupa osób, będących szarymi eminencjami całego portalu. Wszystko kręci się wokół nich – od przydzielania książek, komiksów, filmów i gier recenzentom, po dogłębne łajanie za formę artykułów zamieszczanych na stronach Gildii.

O formie samego powieścio-dokumentu nie trzeba się rozwodzić. To jedna wielka kpina z czytelnika. Kolaż najróżniejszych wydarzeń, przedstawiony na jej kartach, wcale nie przypadnie do gustu osobom, które zaryzykują i zakupią to „dzieło”. Niestety jest ono bardzo hermetycznie napisane, wiele zwrotów odnosi się do konkretnych wydarzeń, o których wiedzą tylko i wyłącznie ludzie związani z portalem.

Lektura tej książki wcale nie jest przyjemnością. Tak naprawdę odradzam ją wszystkim, niezależnie od tego, czy są fanami gildii, czy nie. Może to i mocne słowa, lecz ta książka nie powinna powstać. Tutaj powinno nastąpić rozważanie na temat wad i zalet książki, ale zamiast tego powiem jedynie, że takie „cudeńko” swój użytek znaleźć może tylko i wyłącznie w toalecie. A autorowi polecam wrócić się co najmniej do przedszkola.

Ta recenzja, jak i sama książka, to oczywiście żart primaaprilisowy:)