Z przedmowy Petera Jacksona

Wcześniej czytałem pobieżne relacje z wyczynów bohaterskiego lotnika, którego dwukrotnie zestrzelono. Wiedziałem, że był odkrywcą i miłośnikiem przygód. Ale jego życiorys pozostawał dla mnie w sferze domysłów. Istniał jak gdyby tylko cień legendy...
I oto, szczęśliwym trafem, Mark Cotta Vaz napisał pierwszą biografię Coopera, odsłaniając wreszcie jego mit.

Zafrapowało mnie, jak wiele osobistych doświadczeń wniósł Cooper w tworzenie fabuły, postaci, miejsc i wątków historii o wielkim gorylu. (...) Sam przeżeglował pół świata, wędrował przez prastare dżungle, był świadkiem mrocznych rytuałów, przez pewien czas żył wśród "dzikich" ludów (wyraźnie bliższych mu niż cywilizowane), a nawet odwiedził zamieszkaną przez gigantyczne jaszczury daleką wyspę, przypominającą zaginiony świat! Świetnie znał też Nowy Jork; z uwagi na swą działalność w rodzącym się wtedy przemyśle lotniczym obracał się w najbardziej wpływowych kręgach Manhattanu. B y ł więc Carlem Denhamem - filmowcem i pozerem, który z właściwą sobie skłonnością do przesady i popisu wznosi pomost między pierwotną puszczą i betonową dżunglą, wystawiając na pokaz ósmy cud świata. Nawet śmierć King Konga nosi osobiste znamię jego twórcy... Cooper podczas pierwszej wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej pilotował bombowce i myśliwce - i w filmie to on właśnie, wraz z siedzącym w kokpicie Ernestem Schoedsackiem, śmiertelnie rani goryla. (Choć tak naprawdę Bestia nie ginie od pocisków, lecz jest ofiarą Pięknej).

Z przedmowy Petera Jacksona