Recenzja książki "Kosmiczne ziarna"

Problem z debiutującymi pisarzami polega na tym, że nigdy nie wiadomo, czy ich następna książka będzie lepsza, czy gorsza od poprzedniej. Na szczęście druga część trylogii Wawrzyńca Podrzuckiego „Yggdrasill: Kosmiczne ziarna” nie tylko utrzymuje poziom swojej poprzedniczki, ale zdecydowanie ją wyprzedza.

Przede wszystkim znika nieporadność językowa z jaką spotkaliśmy się przy „Uśpionym archiwum”. Obrazy są znacznie bardziej plastyczne, może dzięki temu, że autor częściej odwołuje się do doświadczeń czytelnika, chociażby stosując porównania.

Fabuła, ciekawa już w poprzedniej części, nabiera niemalże epickiego rozmachu. To już nie jest historia grupy (dość przypadkowych) przyjaciół, którzy, aby dotrzeć z punktu A do punktu B, muszą pokonać niezliczoną ilość przygód. W „Kosmicznych ziarnach” Podrzucki daje nam szerokie spojrzenie na świat przedstawiony – zapoznajemy się nie tylko z jego historią, ale także z różnymi stronnictwami politycznymi czy religijnymi. Wraz z pojawieniem się nowych bohaterów wprowadzone są ciekawe wątki. Wszystkie wydarzenia osnute są mgłą tajemnicy, co zachęca czytelnika do jak najszybszego sięgnięcia po kolejny tom.

Niestety, postacie pozostają tak samo niewykształcone psychicznie jak w poprzedniej części. Beatrice – jedna z głównych bohaterek – zdaje się być zlepkiem kilku różnych postaci: od Xeny do Matki Polki. Zazwyczaj opanowana, potrafi nagle zacząć zachowywać się impulsywnie i naiwnie. Zupełnie jakby zatrzymała się w rozwoju psychicznym nastolatki. Dotyczy to niestety większości postaci.

Jednak na tle dziwnych i tajemniczych wydarzeń oraz misternych intryg te niedociągnięcia bledną. Rozbudowany i zaskakujący świat Drzewa pociąga czytelnika i sprawia, że chce się jak najdłużej w nim pozostać. Na kolejny tom, „Mosty wszechzieleni”, trzeba czekać do końca marca.