Nebula


Jest to druga pod względem ważności nagroda i w USA, i na świecie (tym fantastycznym oczywiście). Utworzona w roku 1966 jest przyznawana w czterech kategoriach literackich (Opowiadanie do 7.499 słów, Nowela 7.500-17.499, Krótka forma powieściowa 17.500-39.999 i Powieść powyżej 40.000 słów), zaś w 1973 rozszerzona została o prezentację dramatyczną - czyli film (w Hugo też się tak to nazywa). Jak widać, lista, w przeciwieństwie do Hugo, jest uporządkowana i stała (inna sprawa, że nagroda za film istniała jedynie przez kilka lat). W roku 2000 przyznano nagrodę za scenariusz.

Nebula jest bardzo ściśle powiązana z SFWA - Science Fiction Writers of America (czyli Stowarzyszeniem Amerykańskich Pisarzy SF). Powstała w drugim roku działalności tegoż stowarzyszenia z pomysłu jego sekretarza/skarbnika - Lloyda Biggle'a jr (znanego u nas z wydanej przez Alfę powieści Pomnik). Sama organizacja, zrzeszająca początkowo ledwie 80 pisarzy, z biegiem lat poważnie się rozrosła i przyjęła pod swoje skrzydła ludzi pióra z bardzo wielu krajów (z Polaków należy do niej np. Wiktor Bukato). Aby do niej należeć, trzeba jednak spełnić pewne kryteria - konieczna jest płatna publikacja w periodyku o minimalnym nakładzie 2.000 egz, a także późniejsza regularna publikacja tekstów.

Nebula przyznawana jest przez parę setek z blisko tysiąca członków SFWA, a jej laureaci przedstawiani są na dorocznym spotkaniu pod koniec kwietnia (wraz z nią wręczane są Grand Master Award, Author Emeritus i nagroda imienia Raya Bradbury'ego). Procedura przyznawania nagrody jest dwustopniowa - najpierw wszyscy chętni zgłaszają swoje typy do biura Nebuli, dzięki czemu tworzy się klasyfikacja wstępna. Z końcem roku lista zostaje zamknięta (posiada wówczas po kilkadziesiąt pozycji w każdej z kategorii) i następuje pierwsze głosowanie, w wyniku którego wyłonionych zostaje po pięciu finalistów (bądź sześciu, gdy między piątym a szóstym miejscem jest nikła różnica punktowa). Dopiero wówczas lista finalistów (już oficjalnie "nominacji") zostaje rozesłana wśród członków SFWA, a ci wybierają spośród nich zwycięskie utwory.

Statuetka, jaką otrzymują laureaci nagrody, jest dość dziwna i bodaj w każdym roku inna. Powtarza się tylko jeden motyw - zatopionej w plastikowym graniastosłupie części kosmosu - od planety po mgławice (właśnie mgławica spiralna to po angielsku "nebula").


blog comments powered by Disqus