6 ulubionych książek Chiny Miéville’a

Autor: Dagmara Trembicka-Brzozowska
13 sierpnia 2015

Magazyn The Week zapytał jednego z najbardziej uznanych pisarzy science-fiction o jego ulubione książki. China Miéville przedstawił listę sześciu pozycji, które mogą Was zaskoczyć.

1. White Is For Witching Helen Oyeyemi - niedostępna po Polsku powieść o nawiedzonym domu. Rodzina Silverów rozpacza po utracie Lily, matki bliźniaków. Ojciec i dzieci mieszkają w wielkim, tajemniczym domu na klifach nieopodal Dover. Ten także wydaje uczestniczyć w żałobie: trzeszczy, wydaje odgłosy, sprawia, że goście gubią się w labiryncie jego korytarzy, zmusza drzewa w ogrodzie do owocowania. Jego ściany zamieszkują - niemal dosłownie - zamieszkują jego ściany. Miranda, córka Lily, jest do tych duchów bardziej przywiązana, niż do brata i ojca. Zaczyna powoli wymykać im się z rąk, aż pewnej ciemnej nocy całkowicie znika.

Miéville pisze: "Czy naprawdę potrzebujemy kolejnej książki o nawiedzonym domu? Okazuje się, że tak. Brawurowa praca Oyeyemi łączy prawdziwy respekt dla tradycji takiej narracji ze współczesnym spojrzeniem na temat, które przywołuje strach przed prawdziwym nawiedzeniem”.

2. I Am Lazarus Anny Kavan to starszy zbiór opowiadań, opublikowany w 1945 roku. Skupia się na przeżyciach i doświadczeniach autorki z czasów wojny, kiedy mieszkała w Londynie i pracowała wśród okaleczonych żołnierzy w wojskowym szpitalu leczącym nerwice i urazy psychiczne. Kavan sportretowała ofiary wojny, podobnie jak Tadeusz Borowski czy Zofia Nałkowska odzierając walkę i wojnę z romantyzmu i patetycznej poetyki .

Miéville: „Kavan, jako autorka, posiada intensywny, hipnotyzujący styl oraz pełen udręki respekt w tym względzie, które sprawiają nawet silniejsze wrażenie w odniesieniu do historii wojennych. Spojrzenie na świat po przeczytaniu I Am Lazarus będzie zupełnie inne: obce i bardziej prawdziwe”.

3. Ape’s-Face Marion Fox to książka z początków XX wieku, o znanym pisarzu, Armstrongu, zaproszonym do domku na wsi na końcu świata. Miałby sprawdzić i przeanalizować pewne dokumenty, odziedziczone przez gospodarza, które mają wyjaśnić pochodzenie ciążącej na rodzinie Mortonsów klątwy. Raz na sto lat zło przejmuje kontrolę nad ludźmi, którzy wieki wcześniej pokonali wyznawców mrocznego bożka - Mortonsami właśnie.

Miéville najbardziej docenił do szpiku brytyjską narrację, stylizację na dawną angielszczyznę oraz świetnie oddany klimat I wojny światowej. „Zbyt dziwna, żeby zostać klasykiem” - mówi pisarz.

4. The Narrator Michaela Cisco. Powieść uznawana za kultową. Miéville: „To powieść fantasy, na pewno, włącznie z całym umeblowaniem (magiczne bronie, latające zbroje, wojna w fantastycznej krainie), ale jedność tematyki, wątków i ekspresyjnego języka podnosi nasze oczekiwania co do tego, czym powinna być i co może zrobić literatura. Cisco jest po prostu wspaniały”.

5. A Sweet, Sweet Summer Jane Gaskell z 1969 roku. To fantastyczna komedia - pełna czarnego humoru - osadzona w bliskiej wówczas przyszłości anarchistycznej Wielkiej Brytanii, rządzonej przez najeźdźców z kosmosu. Obcy odcięli Wyspy od reszty świata, dokonali publicznej egzekucji Ringo Starra (który nieszczęśliwie dla siebie wygrał głosowanie na najważniejszą osobę w kraju) i teraz muszą zmierzyć się z pewną nietypową kobietą.

Miéville: „Wszystkie powieści Gaskell są warte upolowania. Dzieki jej wizjonerskiej prozie i świetnemu wglądowi w procesy społeczne, nawet te najmniej znane książki są fascynujące, a najlepsze - są niezrównane. Ta powieść, jej 10. opublikowana z kolei (a nie ukończyła wtedy jeszcze 30 lat!) wygrała Somerset Maugham Award; perfekcyjnie łączy psychologiczną przenikliwość i krytykę społeczną w niezwykłej wówczas formie - dystopicznej przyszłości Londynu”.

6. The Dogs of the Sinai Franco Fortini. Autor to Żyd, komunista i jeden z najważniejszych ludzi wśród włoskich powojennych intelektualistów. The Dogs of the Sinai to książka przeciwko tym, którzy kochają pomagać zwycięzcom, przeciwko rasistowskiej pogardzie wobez Arabów, przeciwko celebracji współczesnej cywilizacji i technologii w Izraelu. Fortini wyraził w tej książce cały konflikt - swój, jako włoskiego Żyda.

Miéville: „W tym krótkim, ale ognistym eseju włoski poeta, myśliciel i zapiekły komunista Franco Fortini opowiada o wojnie sześciodniowej na Bliskim Wschodzie z 1967 roku, jego własnej żydowskiej spuściźnie i degradacji pamięci ludzi oraz włoskiej polityki. Fortini miesza, pogania i wstrząsa czytelnikiem”.  

Żródło: The Week.

Materiały powiązane:




blog comments powered by Disqus