Fragment książki "Wybrakówka"

Autor: Oleg Diwow

Masowe egzekucje i kaźnie są wypróbowanym sposobem na zapisanie się w pamięci potomków; większość ustnych przekazów o Drakuli aż do dzisiejszych czasów zachowała się właśnie w taborach Cyganów.

Do Centralnego Korniejew pojechał normalną drogą, przez pierścień bulwarów, czym mocno Gusiewa rozdrażnił. Po rozmowie z dyrektorem zebrało się tyle powodów do rozmyślań, że można było zgłupieć od nadmiaru palących problemów. Gusiew rad byłby każdej zwłoce w drodze. I gdy zbliżająca się już do Pietrowki "dwudziestka siódemka" utknęła w korku - szczerze się ucieszył.

Korniejew przeciwnie, wysunął się z okna niemal do pasa.

- Coś niebywałego - wymamrotał po chwili. - Żadnego ruchu. Pe, widziałeś kiedyś coś takiego na Bulwarach?

- W minionym wieku - leniwie rzucił Gusiew, pogrążony w swoich rozmyślaniach.

- Bądź tak dobry i rozejrzyj się - Korniejew sięgnął do radioodbiornika, włączył go i zatrzymał silnik.

Gusiew westchnął ciężko i otworzył skrytkę na podręczny komputer. Wywołał na monitor plan miasta. I niewiele brakowało, a wywichnąłby sobie szczękę ze zdziwienia.

Na schemacie skrzyżowania widać było pięć... sześć... nie, znacznie więcej czerwonych punktów. I wiele niebieskich. Znacznik w kształcie maleńkiego automatu wskazywał, że w tych miejscach miała miejsca strzelanina - i to ostra.

- Korniej - wydusił z siebie po chwili Gusiew. - Chyba wsiąkliśmy.

Z mapy przerzucił się na plan sytuacji operacyjnej. Żadnych szczegółów. Po prostu strzelanina z broni automatycznej, przed dziesięcioma minutami. Milicja jest już na miejscu. Rozpatrywany incydent nie leży w kompetencjach ASB. "Rzeczywiście, to nie nasza sprawa. My jesteśmy od wybrakowania przestępcy. O ile zostanie stwierdzone, kto nim jest..."

Gusiew podsunął panel Korniejewowi i ten z kolei też otworzył gębę:

- O matko!

- Właśnie tak. No co, idziemy?

- No... - Korniejew zaczął gorączkowo sprawdzać igielnik.

- Zostaw, Korniej - mruknął Gusiew. - Tam już wszystkich pozabijali...

Skrzyżowanie wypełniała masa poharatanego żelaza, kości i mięsa. I wszystko było zalane krwią. Gusiew ciężko przełknął ślinę, a idący za nim Korniejew tylko westchnął. Wyglądało na to, że gdy tylko samochody ruszyły na zielonym, ktoś otworzył do nich ogień z trotuaru. Morderca walił we wszystkie bez wyboru, seriami bez konkretnego celu.

Gapiów od miejsca wypadku oddzielał kordon milicji. Wokół wraków kręciło się mnóstwo ludzi - białe chałaty, szare mundury i cywilne ubrania splątały się w jedną ruchomą masę. Kilka karetek z przeraźliwym wyciem usiłowało wyrwać się poza skrzyżowanie, a ze wszystkich stron wdzierały się w uszy sygnały syren innych, gnających do miejsca wypadku wozów. Piekielna wrzawa zagłuszała jęki rannych.

Każdemu ruchowi towarzyszyły chrzęst i zgrzyt szkła pod nogami.

Na jedynym wolnym kawałku chodnika, przy którym zatrzymali się brakarze, zebrał się niezbyt liczny tłumek. Trzeba było nieźle wyciągać szyję. Gusiew dotarł do słupa ulicznej sygnalizacji i podciągnąwszy się po gładkiej kolumnie spróbował objąć wzrokiem całe miejsce wypadku. Gdzieś już widział coś podobnego.

Mnóstwo potrzaskanego szkła.

Całe skrzyżowanie pełne śladów krwi - tam, dokąd nie pociekła sama, zaniesiono ją na podeszwach butów.

"Nie - pomyślał Gusiew. - Czegoś takiego jeszcze nie widziałem".

Słyszałem. Czytałem. Myślałem o tym.

Saratow.

Chłopak z automatem, który ostrzelał tramwaj.

Jakiś gnojek, który przyczepił sobie do piersi imitację oznaki ASB.

Prowokator.

Ktoś targnął go za połę kurtki. Gusiew spojrzał ze zdziwieniem w dół. Tuż pod nim stał Korniejew z niemym pytaniem w oczach. Gusiew zupełnie zapomniał, że nie jest tu sam.

Ostrzelane samochody powpadały na siebie i tylko jeden wyjechał na trotuar, wcinając się w letni kawiarniany ogródek - kierowca, choć martwy, naciskał widać jeszcze na gaz.

"Dobre i to, że nikogo nie przejechano".

Gusiew stanowczym krokiem przeciął tłum i stanął oko w oko z kapralem milicji. Chłopak miał taki wyraz twarzy, jakby zaraz miał jednocześnie zwymiotować i się rozpłakać. Gusiew rozejrzał się i odszukał wzrokiem człowieka o mocniejszych nerwach - niemłodego już, grubego i wąsatego sierżanta.

- Kto strzelał? - zadając pytanie Gusiew jednocześnie pokazał oznakę ASB.

Wszystkiego mógłby się spodziewać - oprócz reakcji sierżanta. Milicjant wytrzeszczył oczy i poczerwieniał, jak człowiek, którego zaraz trafi szlag.

- Idź ty w chuj! - syknął sierżant. Najeżywszy wąsy upodobnił się do rozjuszonego morsa.

- Odbiło ci? - zdumiał się Gusiew.

- Powiedziałem - sperdalaj! - sierżant opuścił dłoń na kaburę. Gusiew cofnął się szybko, wpadając na rozpychającego za nim ludzi Korniejewa.

- Co jest? - zdziwił się towarzysz. - Nie puszczają?

- Chwileczkę. - Gusiew odsunął go łokciem i niemal biegiem skoczył na drugą stronę bulwaru, gdzie migali pagonami oficerowie. Korniejew, który najwyraźniej i bez dyskusji uznał jego starszeństwo, sapiąc ciężko ruszył jego śladem.

Na rogu z podnieceniem wymachiwało radiotelefonami przynajmniej dziesięciu pułkowników i cała chmara oficerów niższych rang. Gusiew ruszył w ich stronę, ale w tej chwili chwycił go za kołnierz kolejny sierżant.

- Wam nie wolno, towarzyszu pełnomocniku! - stwierdził, podkreślając głosem moc rozkazu.

- Jeszcze jak wolno! - Gusiew spróbował się wyrwać.

- Nie. Rozkaz ministra. Nie dopuszczać ASB.

- Wasz minister nam wisi i powiewa, sami mamy nie gorszego... - warknął Korniejew.

- Siedź cicho, Korniej. Sierżancie, czy coś jest wam wiadome?

- Nie.

Gusiew podniósł rękę, starając się w taki choć sposób ściągnąć na siebie uwagę oficjeli z drugiej strony ulicy. Powiodło mu się - w stronę kordonu skoczył jakiś rozdrażniony major.

- Jestem starszym pełnomocnikiem Centralnego oddziału ASB. Nazywam się Gusiew. Zechciejcie mi powiedzieć...

- Spierdalaj - rozkazał major.

"I ten ma takie oczy, jakby zaraz miał mnie zastrzelić - zauważył Gusiew. - Czyżbym miał rację i powtórzono tu wariant saratowski? Żeby mnie, brakarzowi, jakiś majorzyna, który nigdy wcześniej mnie nie widział, kazał iść won?".

- Mówiłem przecież - rozkaz ministra - burknął sierżant odpychając Gusiewa od majora, który mierzył brakarza bardzo wrogim spojrzeniem.

- Dwa słowa - poprosił Gusiew. - Czy ten człowiek miał znaczek ASB?

- Żadnych komentarzy - wycedził major przez zęby i odszedł.

- Sierżancie! Czy ten człowiek miał znaczek ASB?

Sierżant rozejrzał się ukradkowo i prawie niezauważalnie kiwnął głową.

Gusiew poczuł, że grunt osuwa mu się spod nóg. Korniejew chwycił go za ramię.

- Wynośmy się stąd, Korniej - stwierdził Gusiew.

- Boże... Ale skąd takie...

- Wynośmy się. Ty lepiej pomyśl, jak samochód z tego tłoku wyciągnąć. Przecież na rękach go nie wyniesiemy... No dobra, przebijemy się podwórkami.

- Ale jak możesz...

- Co jak mogę?!

- No, tu jest tak... takie...

- Korniej, uspokój się. Nic tu już nie zdziałamy. Chodźmy stąd, ale już! - Gusiew zaciągnął poły kurtki, żeby wbrew swojej woli nie błysnąć przypadkowo oznaką na piersi. W tej chwili aż za bardzo widoczną.

Co wcale nie wróżyło brakarzom dobrze.

Waluszek siedział w sali roboczej i położywszy nogi na stole Gusiewa puszczał dym ku sufitowi. Zobaczywszy swojego przewodnika nie tylko bez dziury po kuli w głowie, ale i bez kajdanek, zerwał się z miejsca i kopnął się ku niemu przez całą salę.

- No i jak?!

- Jeszcze pożyjemy - odpowiedział skromnie Gusiew. - Wiadomo coś o strzelaninie na Pietrowce?

- A czy ktoś coś nam powie? Ale czekaj, zaglądał tu instruktor szkolenia ogniowego i cię szukał.

- Dziwne. Mógł przecież zadzwonić.

- Widać nie chciał.

Gusiew zmrużył oczy i tknął Waluszka pięścią w ramię.

- Niegłupia myśl - stwierdził. - Nasz Wilhelm Tell ma niezwykłego nosa do wyczuwania dziur w burtach. No dobra, Loszka, los przezornym sprzyja. Od tej chwili przez radio - żadnej zbędnej gadaniny. Wyłącznie służbowe rozmowy i komunikaty. Gdyby ktoś chciał nas podsłuchiwać - nic bardziej prostego. Kumasz? A ty co tu robiłeś beze mnie?

- Przyjmowałem wyrazy współczucia.

- Jaja sobie robisz? - Nie uwierzył Gusiew.

- W żadnym wypadku. Zbiegła się połowa oddziału. Daniłow powiedział, że w razie czego weźmie mnie do swojej grupy. Różnie bywa, powiedział.

- Czyli chcieli mnie pochować, dranie. - Gusiew westchnął ciężko i spochmurniał.

- Niby tak - zgodził się z nim Waluszek i nawet trochę się zmieszał.

- Brakarze... - Gusiew wyglądał na porządnie wkurzonego. - Cholerne tchórze. Swego czasu takich ministrów na kopach z gabinetów wyprowadzali. A teraz wystarczy tylko, że jeden normalny człowiek pokaże staremu capowi, gdzie jego miejsce, wszyscy pękają i czekają na egzekucję. Oj, coś się psuje w państwie duńskim. I dlatego rozmaite złodziejskie męty ocalałe z pogromu wracają do miasta. Ktoś już nawet widział tych łachmaniarzy na ulicy. A co potem? Cyganie przez granicę znów zaczną się złazić? Tfu!!! Wiesz ty, że byli u nas tacy ludzie - Cyganie?

- Mmm...

- Którym Bóg jakoby pozwolił kraść?

- Mmm...

- Więc oni sobie kradną jak przedtem. Tylko nie tutaj, bo ich stąd gnali, Loszka! To było jak jakaś pieśń! Agencja cały kraj postawiła na uszach. Cyganom stworzono tak nieznośne warunki, że poznikali, jakby ich krowa językiem zlizała. Drobne złodziejaszki sami zwiali, a tych, co mieli wille warte po milionie dolarów, za ucho i na katorgę! Rozumiesz, Loszka, to przecież łatwe jak odebranie dziecku cukierka - kompletnie unicestwić jedną, wyraźnie zaznaczającą swoją odrębność, społeczną grupę. Idziesz do Ostankino i oznajmiasz ludziom: tak i tak, od pojutrza ogłaszamy Cyganów wrogami narodu. Nie dość, że dranie kradną wszystko, co ćwiekami nie przybite i nie ucieka na drzewo, ale jeszcze wycwanili się i handlują narkotykami. A kto da Cyganowi pieniądze, nie chce, żeby w kraju było dobrze. I cześć!

- Owszem, tak mniej więcej się to odbyło - zgodził się Waluszek. - Pamiętam.

- Niczego nie możesz pamiętać - Gusiew pokręcił głową. - W rzeczywistości było inaczej. Cygańska diaspora zapuściła w kraju bardzo głębokie korzenie. Na jednym tylko Targu Kijowskim wybrakowaliśmy pięciu mentów, którym miejscowe Cyganki haracz płaciły. Wpadliśmy tam z obławą, a te gnoje, widzisz, ujęli się za swoimi podopiecznymi i postanowili je obronić przez ASB. A w całym kraju...

- Chcesz mi przez to coś powiedzieć?

- Nie inaczej. Wybrakówka nie ma takich korzeni, Loszka. I jeżeli jutro tego pierdołę Litwinowa skłonią, żeby wystąpił w telewizji i ogłosił mnie i ciebie wrogami narodu... Zobaczysz, co się zacznie wyrabiać.

Waluszek lekko się zjeżył. Przywykł już we wszystkim ufać Gusiewowi, ale jego przewodnik chyba przegiął tym razem pałę.

- Co mamy dziś w planie? - zapytał, usiłując skierować myśli Gusiewa na zwykłe, codzienne sprawy.

- Na razie nic. Teraz muszę złożyć szefowi meldunek - to co najmniej pół godziny. Potem - nie wiem. Dość już mam daremnego łażenia po trasie. Może przeniesiemy się jako wzmocnienie do grupy Daniłowa. Jemu jakby się jakaś strzelanina szykowała. Nie będziesz się sprzeciwiał?

- A czego ja...

- No właśnie - czego?

- Co?

- Pytam cię, czego ty chcesz, agencie specjalny?

Waluszek zrobił bardzo zabawnego zbieżnego zeza.

- Pe, nie wściekaj się - poprosił.

- Nie wściekam się, do cholery! - Gusiewowi nagle dziwacznie zadrgał policzek. - Loszka, trzeba podjąć jakąś decyzję. Nie da się tego uniknąć.

- No to podejmuj - zgodził się Waluszek.

- A ty?

- Ja - za tobą. Zgodnie z instrukcją będę osłaniał plecy przewodnikowi.

Gusiew splunął pod nogi, odwrócił się nagle i odszedł. Waluszek pożegnał go pełnym urazy spojrzeniem.

- I co? - zapytał szef. - Odchodzisz?

- Dyrektor dzwonił?

- Przed chwilą przyszło przeniesienie.

Gusiew opadł ciężko na krzesło i zapalił. Szef poszedł za jego przykładem. Naczelnik oddziału miał nieszczególną minę.

- A jak nie odejdę? - podsunął Gusiew.

- Toś dureń.

- Ale jednak?

Szef dymił jak parowóz i patrzył ponuro gdzieś ponad ramieniem Gusiewa.

- Rozpierdalają nas - oznajmił po krótkim namyśle. - Nie dziś, to jutro. Po chuj masz zostawać z nami? Co, zachciało ci się dostać w łeb zbłąkaną kulą? Zmiataj, pókiś cały.

Gusiew zakrztusił się i wyprostował się w krześle.

- Nie dam rady nikogo wziąć ze sobą - wymamrotał. - Ani was, ani kogokolwiek innego. Nawet mojego Loszki.

- Dzięki choć za propozycję - parsknął szef. - Ja tu siedzę jak na szpilkach i czekam, kiedy mnie mój Gusiew zaprosi do siebie, do Komendy Głównej. Mógłbym u niego, kochaneczka, kierowcą zostać. Albo ordynansem.

- Zlituj się - poprosił Gusiew.

- Wiesz, że teraz, po dzisiejszej prowokacji, zrobiło mi się lżej na duszy... - przyznał szef. - A zwłaszcza od chwili, kiedy przysłali twoje przeniesienie. Wcześniej siedziałem jak kołek w dupie i cały czas myślałem - kiedy zaczną? A teraz wszystko jest jasne. Można wreszcie odetchnąć. Tak się naje...łem przy tej Wybrakówce, że nie da się powiedzieć. Trochę teraz odpocznę, dopóki... Dopóki nie przyjdą.

Gusiew rozdusił papierosa o popielniczkę i wyjął nowego. Okropnie chciało mu się palić. I wódki by się w tym stanie napił.

- Od ciebie też odetchnę - oznajmił szef. - Wyrwali mi wrzód z dupy i zabrali bezcennego Gusiewa!

Gusiew chciał się już obruszyć, ale zrezygnował. Nigdy jeszcze nie widział szefa w stanie takiego rozdrażnienia i wewnętrznego rozdarcia - i zwyczajnie go to zaciekawiło. Było to nawet zabawne.

- Stażystą się nie przejmuj, Daniłow go weźmie. Sam zresztą widzę, że się nie przejmujesz. Przecież jesteś naszym modelowym człowiekiem z żelaza, prawdziwym czekistą. Jak to szło? Długie ręce, zimne nogi...

- ...i wielkie niebieskie oczy - podpowiedział Gusiew. - Szefie, niech pan przestanie. Już powiedziałem - nigdzie nie pójdę.

- Coooo?! - ryknął szef, unosząc się z miejsca.

- Milczeć! - Gusiew cisnął weń rozkazem tak ostro i niespodziewanie, że szefa wbiło w krzesło, skąd wytrzeszczył zdumione bezbrzeżnie oczy.

Gusiew wstał. Wszedł do tego gabinetu przygnębiony i załamany, ale teraz każdy jego ruch tchnął niezłomną wolą i zdecydowaniem.

Szef nieco się już otrząsnął i teraz obserwował wszystko z najgłębszym zdumieniem i ciekawością. Przywykł do tego, że Gusiew wszystkich irytuje i wszystkiego się czepia. Do głowy mu nigdy nie przyszło, że ten człowiek nagle może zacząć wydawać rozkazy i polecenia.

Każdego innego szef natychmiast wyrzuciłby za drzwi. Gusiew jednak... nie, to była inna kategoria. Po pierwsze, byli niemal przyjaciółmi. A po drugie, miał przed sobą Gusiewa - człowieka, który należał do świata silnych i możnych, ale z jakiegoś sobie tylko znanego powodu zdecydował, że lepiej mu się żyje wśród zwykłych ludzi. Trudno było takiego nie szanować. I nie wziąć pod uwagę jego opinii, kiedy nadciągają nieszczęście i zguba.

- Od tej chwili - zaczął Gusiew ostrym, stanowczym tonem - wszystkie wysiłki skierować na obronę. Grupom wychodzącym na trasę postawić zadania: przede wszystkim mają się strzec i uważać na możliwe prowokacje. Każde zamówienie na operację specjalną trzeba traktować jak potencjalną pułapkę. Oczywiście, ten wariant jest mało prawdopodobny, powinni nas wybierać pojedynczo, ale mimo wszystko... Zewnętrzna obserwacja i wyszukiwanie obserwatorów nieprzyjaciela - zresztą znacie się na tym lepiej ode mnie. I wszystkim wydać naboje przeciwpancerne.

- A z magazynu wypisać kilka czołgów - nie wytrzymał szef.

- Oprócz tego... - Gusiew udał, że nie usłyszał podpuchy. - Na waszym miejscu zwołałbym nadzwyczajne zebranie przewodników i dowódców grup. Mamy dość specjalistów, żeby przewidzieć wszystkie możliwe warianty działań przeciwnika. Idealnie byłoby zatrzymać ludzi i nie rozpuszczać ich do domów. Idealnie - ale to byłaby już demonstracja.

- Don postanowił, że pora iść na materace? - zapytał szef.

- I podjąć próbę nawiązania łączności z innymi oddziałami. Wyjaśnić, jakie nastroje panują poza granicami Moskwy. Jeżeli w istocie zacznie się jakiś zamęt - to nie później, niż w ciągu najbliższego tygodnia. Myślę, że zdarzy się co najmniej jeszcze jedna prowokacja. Trzeba się przygotować. Ja oczywiście pozostanę do waszej dyspozycji i w razie czego mogę przycisnąć pozostałych. Więc nie pękajcie, tylko bierzcie się do roboty. I to szybko.

- Kto tak każe? - zapytał szef.

- Paweł Gusiew - stwierdził Gusiew i wyszedł za drzwi.

W westybulu zatrzymał Gusiewa głos dyżurnego:

- Pe, zejdź do zbrojowni. Instruktor mówi, że musi obejrzeć twoją pukawkę. Miałeś ostatnio jakieś zacięcie?

- Miałem. Niczego sobie... ostatnio.

- A on dopiero teraz się o nim dowiedział. Chyba jakiegoś pierdolca dostał. Wszystkiego się czepia. Przy okazji, gratuluję awansu!

- Uhm... - Gusiew skwitował gratulacje kiwnięciem głowy i skierował się do piwnicy. Rozlegały się stamtąd niezbyt głośne trzaski i chrupanie - jakby ktoś gryzł pospiesznie chipsy "Moskiewskie" i dławił się ich nadmiarem. Gusiew przypomniał sobie, że jeszcze dziś niczego nie jadł i od razu poczuł się głodny.

Instruktor oczywiście nie zajadał się chipsami. Siedział na krześle w jednym ze strzeleckich boksów i położywszy nogi na stole przestrzeliwał jakiś nieznany Gusiewowi automat o krótkiej lufie. Broń trzymał niedbale, w jednej ręce. A z tarczy tylko strzępy leciały.

Gusiew podszedł ostrożnie, zastanawiając się, jak by tu delikatnie powiadomić instruktora o swojej obecności, żeby nie nadziać się na kulę. Ale instruktor wyczuł go, jakby miał czujniki w plecach. Odwrócił się, zdjął ochronne nauszniki, położył automat na kolanach i wezwał Gusiewa, kiwając nań palcem. Gusiew spostrzegł stojący nieopodal obrotowy fotel na kółkach, przytoczył go bliżej i usiadł.

- No, ładnie - stwierdził instruktor. - Jakie wieści? Odchodzisz?

- I komuż ja was miałbym podrzucić? Oczywiście zostaję.

- Aha... - instruktor natychmiast poweselał. - Pamiętasz, niedawno rozmawialiśmy... Pamiętasz?

- O tym, żeby cichutko prysnąć do Afryki?

- Co ty z tą Afryką? Między nami mówiąc, białemu tam się zgubić jest znacznie trudniej, niż na przykład w Ameryce Łacińskiej.

- Wiesz, to pewnie kwestia romantyki z dzieciństwa. Zawsze marzyłem o tym, żeby zobaczyć śniegi Kilimandżaro.

- A inne śniegi ci nie wystarczą? Na przykład Montana?

- Nie lubię chłodów - przyznał szczerze Gusiew spinając się wewnętrznie. - Ostatnio trudno znoszę zimy. To chyba wiek...

- To będziesz z Florydy jeździć do Montany na narty. A potem znów wracasz na brzeg. Według mnie - piękne życie.

- Opowiadaj - poprosił Gusiew. - Dość reklamy. Mów o sprawie.

- Rozumiesz, jak bardzo jest to poważne? - instruktor znacząco pomachał automatem.

- Jak się z czymś wygadam, to mnie zabijesz - zgodził się beztrosko Gusiew. Rzeczywiście było mu wszystko jedno, jaki układ zaproponuje mu były kontrwywiadowca. Gusiew wiedział już, że odmówi. Ale posłuchać... o, to byłoby ciekawe. Nigdy jeszcze tak otwarcie mu nie proponowano, żeby sprzedał ojczyznę w zamian za życie. Nie zamierzał też instruktora wydawać. Po co?

- Nie, mój drogi - stwierdził instruktor uprzejmie. - Zastrzelę cię, jak tylko poczuję, że w zasadzie możesz się wygadać. Najmniejsze podejrzenie - i koniec rozmowy.

- A przesłuchanie na psychotropach? - Uśmiechnął się Gusiew. - Sam wiesz, co się dzieje, kiedy jeden brakarz zabije drugiego.

- Nie zdążą. Będę już daleko stąd.

Gusiew parsknął.

- No dobra - powiedział. - Przy okazji - masz moją broń?

- Owszem. Potem zabierzesz..

- To zaczynaj.

Instruktor przez chwilę bawił się automatem.

- Na początek status uchodźcy politycznego. Pieniądze, mieszkanie, ochrona. Potem, jeżeli zechcesz, nowe dokumenty, nowa twarz i wszystko, czym dysponują w programie ochrony świadków.

- A przeciw komu mam świadczyć?

Instruktor rzucił nerwowe spojrzenie przez ramię - coś mu się pewnie przywidziało.

- Wiesz przecież, kto właściwie wymyślił Wybrakówkę - zaczął głuchym szeptem, nachylając się całym ciałem w stronę Gusiewa. - I wiesz, jak ten pomysł dotarł na Kreml, do tych bałwanów, co samodzielnie nawet roweru nie mogliby wymyślić. Z pewnością wiesz też doskonale, którym właściwie durniom ta idea wpadła w ręce. Kto pisał projekty zarządzeń - sto drugiego i sto szóstego. Kto popychał całe opracowanie do przodu. Przecież ty wiesz wszystko, Gusiew. Opowiedz o tym - i nikt nie będzie miał do ciebie żadnych pretensji, jeszcze bohaterem cię ogłoszą.

- Kto ogłosi, można wiedzieć? - zapytał Gusiew.

- A ty co, nie domyślasz się?

- Rząd Stanów Zjednoczonych?

- Ja tego nie powiedziałem.

- To znaczy, że chcą mieć solidne kompromitujące materiały przeciwko reżimowi Litwinowa... No cóż, nic w tym niezwykłego. Ale czy wystarczy do tego głos i oświadczenie jednego człowieka?

- Nawet sobie nie wyobrażasz, jak niewiele wystarczy. Tylko kilka słów prawdy. Ale ty to musisz powiedzieć, Pe, nikt inny. Nie jesteś przecież zwykłym brakarzem - ty jesteś Paweł Gusiew. Rozgłoś to - i wreszcie się stąd wyrwij. Nie powiesz mi, że tego nie chcesz.

- Przypuśćmy, że chcę. Zawsze chciałem. A ty jaki masz w tym interes?

- Uciekniemy razem. Możemy wiać teraz, możemy i trochę poczekać. Ale dobrze byłoby nie później, niż jutro rano. Rozumiesz, oni zamierzają pospiesznie kogoś ewakuować i gotowi są oddać nam ten korytarz.

- A beze mnie ty im nie jesteś potrzebny?

Twarz instruktora stężała na kamień i Gusiew zrozumiał, że trafił w sedno.

- Spróbuj wydostać się sam - powiedział łagodnie. - Bardzo ci dziękuję za starania, ale ja nigdzie stąd nie wyjadę. Nie mogę porzucić naszych w tak krytycznej chwili.

- Drugiej szansy nie będzie - syknął instruktor. - Łap okazję, Pe, nie bądź durniem. Przecież siedzisz w Związku jak w klatce. Niechby i była złota, jak w twoim przypadku, ale zawsze...

- Mylisz się. Moje życie to takie samo gówno, jak w przypadku pozostałych.

- Tym bardziej! - ożywił się instruktor. - Związek nie ma przed sobą żadnych perspektyw, wkrótce wszystko się zawali, sam dobrze wiesz. Faszystowskie reżimy są nietrwałe z natury rzeczy. A ty się już chyba dość gówna najadłeś! Choć resztę życia przeżyj jak wolny człowiek!

- Ależ ja jestem wolnym człowiekiem - oznajmił Gusiew zdecydowanym głosem, wstając jednocześnie z krzesła. - Raz jeszcze dziękuję za propozycje, ale to mi nie pasuje. Gdzie moje spluwy?

Instruktor warknął z rozczarowaniem, ale też wstał.

- Do rana czekam na twój telefon. Zastanów się. Bardzo liczę na to, że podejmiesz rozsądną decyzję. Do cholery, Gusiew! Z jakiej racji masz płacić za cudze grzechy?! Kim dla ciebie był ten Ptaszkin... Którego w istocie nie było... A może ty kochasz starego Gusiewa?! Dość, tylko mi tu nie pierdol! Przecież ty ich wszystkich nienawidzisz, tych ludojadów! Co, myślisz, że nikt się nie domyśla, po co poszedłeś do ASB?!

- No, po co? - zapytał Gusiew ze szczerym zainteresowaniem w głosie.

- Dlatego, że marzyłeś o tym, iż sam ich wybrakujesz! - wypalił instruktor. - Liczyłeś na to, że Agencja naprawdę wytłucze wszystkich skurwysynów w tym całym pierdolonym kraju! Co, może nie?!

- Boże! - Gusiew załamał ręce. - Czemu wszyscy się tak do mnie przyczepili? Na nic nie liczyłem i niczego się nie spodziewałem. Po prostu musiałem oddać stary dług.

- Jaki? - zapytał natychmiast instruktor.

- Oddaj moje spluwy, to ci powiem.

Gusiew sięgnął do wskazanego mu metalowego pojemnika, znalazł broń i obejrzawszy ją krytycznie powkładał w kabury. "Makarowa" przełożył do kieszeni.

Instruktor czekał z niecierpliwością. Wreszcie Gusiew podszedł do niego blisko i szepnął mu w same ucho:

- Wobec siebie miałem dług. I wobec nikogo innego. Wiesz, nie umiem żyć z nieczystym sumieniem. Tak, po prostu...

Odszedł, zostawiając instruktora z mieszanymi uczuciami.

Wybrakówka

Autor: Oleg Diwow
Wydawnictwo: Solaris
Miejsce wydania: Olsztyn
Wydanie polskie: 8/2005
Liczba stron: 420
Oprawa: miękka
ISBN: 83-89951-35-5
Wydanie: I
Cena z okładki: 35,90 zł
Materiały powiązane:



blog comments powered by Disqus